Miłość ma dwie twarze

Szanowni Państwo! Mamy pierwszy film w 2024 z kategorii „bardzo ładny”! A tytuł ten należy się „Miłość ma dwie twarze” z Barbrą Streisand i Jeffem Bridgesem, a także z Piercem Brosnanem.

Gregory Larkin (Jeff Bridges) jest szanowanym profesorem matematyki, który cierpi na samotność. Choć ma specyficzne oczekiwania co do związku, to wysyła anons i dzięki temu poznaje Rose Morgan (Barbra Streisand), z którą zaczyna układać sobie życie małżeńskie… a właściwie to nie. On chciał czegoś bardziej platonicznego, niż ona.

I to nie są spojlery – jakimś dziwnym trafem w opisie tego filmu jest wzmianka o małżeństwie, choć to dopiero druga połowa filmu.

To ciekawa sprawa: nie lubię romansów, ale poczułam, że „Miłość ma dwie twarze” może mi zaoferować przyjemną rozrywkę. I faktycznie: film leciał, płynął, ale w połowie seansu zrobiłam sobie przerwę. Teraz trochę żałuję, bo to wygląda trochę tak, jakbym oglądała dwa różne obrazy.

Jeden – o romansie, o pogłębianiu zażyłości między dwoma osobami, które mają podobne charaktery i doskonale się rozumieją.

Drugi – o wyzwolonej kobiecie, która siebie pokochała.

No i przejdę jeszcze do końcówki, bo na tym opowiadanie fabuły powinnam skończyć, jeśli nie chcę Wam serwować spojlerów.

Zakończenie, scena finałowa jest jedną z najlepszych, jakie widziałam. Właściwie, ogień i klimat jest jakby wyjęty ze „Zmowy pierwszych żon”, ale tu mogliśmy zobaczyć po prostu bardzo piękną scenę.

No, co? Romans to romans, ja się na tym gatunku nie znam, ale przypuszczam, że rzadko kończy się jak „Titanic”.

„Miłość ma dwie twarze” wyreżyserowała Barbra Streisand, zajęła się również stroną muzyczną. Przez to obraz miał dwie nominacje do Oskara – Lauren Bacall za najlepszą rolę drugoplanową oraz za najlepszą muzykę.

Istotnie, Lauren bardzo dobrze zagrała matkę Rose, choć uważam, że wszyscy aktorzy spisali się na medal. Głównie dlatego, że to są te roczniki, które już główne światło swojej kariery mają za sobą, oni tworzyli kino lat 50-80. A przynajmniej tak mi się zdaje, patrząc na role Barbry.

Ale trzeba wspomnieć o reżyserii, która jest tu przemyślana. W bardzo wielu momentach wydaje się, że scena jest symboliczna (np. pani telefonistka udająca seks-panienkę i robiąca na palcach sznurki), co nadaje obrazowi głębi.

Jest to bardzo ładny film przede wszystkim dlatego, że historia Rose i Gregory’ego jest magiczna. Jednakże, trochę brakuje „Miłości ma dwie twarze” do czegoś więcej, tylko nie bardzo potrafię powiedzieć, czego.

Tak czy siak – poprawił mi się humor, więc polecam.

Love at first sight

-1-

Recenzjowanie romansów to jakiś wyższy – bo abstrakcyjny niemal – poziom pisania recenzji. Zacznijmy od tego, że romanse to zwykle proste historie o budowie cepa, a nawet prostsze. Dwóch ludzi spotyka się, mają most incydentów, a na końcu biorą ślub i są szczęśliwi… A jednak dobrałam się ostatnio do tego gatunku, ponieważ energie.

-2-

Od wielu lat zgłębiam tajniki świata ezoterycznego i jestem rasową foliarką. Stąd na przykład w zeszłym roku moi czytelnicy mogli obczaić analizy filmów pod kątem masonerii. I stąd na przykład postanowiłam oglądać więcej ładnych filmów – czytaj: zazwyczaj są to romanse. Co ma piernik do wiatraka? Ano, to, że wibracje, energie. Po wiadomościach ciężko nam jest nie dlatego, że wiadomości były ciężkie, ale dlatego, że były ciężkie i podane z sosem strachu i nienawiści. Ta energetyka nas obciąża i to dość mocno. Dlatego nie należy się dziwić powiedzeniom w stylu „jesteś tym, co czytasz/oglądasz/jesz” itd. I jasne, jak najbardziej jasne: im bardziej jesteśmy świadomi manipulacji w telewizji, kinie, książkach itd., tym… manipulacja mniej na nas działa, jeśli w ogóle.

Żeby się nie rozwijać zanadto, powiem tylko tyle: od wczoraj zauważyłam wyraźną… poprawę nastroju. Serio. Lekkie filmy, filmy w tonie przyjemnym, wręcz romansowym, poprawiają mi nastrój.

A ponieważ z reguły moje nastroje są chujowe, żeby nie powiedzieć depresyjne, to stwierdziłam, że będę więcej oglądała takich pozycji.

No – wybaczcie, jeśli w 2024 roku fanpej będzie prezentował mnóstwo romansów.

Albo fantastyki lżejszej, na przykład Jamesa Camerona, który nakręcił „Abyss”, a którego tytułu ni cholery nie kojarzyłam do dziś. Tak, zgadliście, tytuł zaproponowała moja przyjaciółka.

😚

Widzicie, ile trzeba się napocić, żeby cokolwiek sensownego napisać w recenzji romansu? Nie? A, bo tak, nie napisałam. Otóż, obejrzałam „Love at first sight” produkcji Netflixa, która jest adaptacją powieści Jennifer E. Smith. Hadley (Haley Lu Richardson) leci na ślub swojego taty, ale coś nie wychodzi i spotyka chłopaka – Olivera (Ben Hardy). Niezwykłe to ich spotkanie, tym bardziej, że w samolocie mieli miejsca obok siebie. Niestety, dalej nie jest tak różowo, bo się odłączają i… wszystko wskazuje na to, że już się więcej nie spotkają. Ale jak to w filmie bywa, jeden z bohaterów postanawia wziąć w ręce los…

Pytanie do recenzentów romansów: jak Wy to robicie, że nie spojlerujecie?

Ale tak po prawdzie, to „Love at first sight” może się podobać z kilku względów. Po pierwsze, historia jest fantastycznie samoświadoma i bawi się totalnie konwencją romansów. Począwszy od przeznaczenia, a skończywszy na statystyce. Jest tu oczywiście parę uroczych chwil i może chwila zaskoczenia.

Film posiada przystępną muzykę – ale jeden utwór zwrócił szczególną moją uwagę. To „Everything Goes My Way” Tesssy Rose Jackson. Piosenka ta jest naprawdę bardzo sprawnym zaczątkiem budowania klimatu i co ważniejsze, jest lekka, ale nie aż tak, by można było olać taniec 🙂. Skoczne elementy sprawiają, że człowiek nabiera ochoty na ruch. Pozostałe utwory z „Love at first sight” nie są aż tak dobre, ale wciąż miło się ich słucha.

-4-

„Love at first sight” poprawił mi nastrój. Z tego wniosek, że powinnam oglądać więcej romansów, więc do następnego romansu!

Wild

„Wild” (Dzika Droga, 2014) to jakiś dziwny smut, który miał być motywującym filmem. Po prawdzie to mu nie wyszło do tego stopnia, że nie tylko pozwoliłam sobie na szybkość 1,5x, ale także na ręczne przewijanie. Ale do brzegu.

Cheryl (Reese Whitherspoon) udaje się na jakiś szlak, który jest wymagający i długi. To standardowo jakieś 3 miesiące wędrówki. Dlaczego? Po co? Ona sama chyba tego nie wie, nie mniej jednak sobie poszła i… zaczęła przeżywać przygodę życia. Tak to jest, podróże na długich trasach wymagających nie tylko autobusów, ale i piechoty, to niesamowite przeżycie. Coś o tym wiem, bo przez kilka lat pod rząd sobie urządzałam tournee po Polsce. Wciąż bardzo miło to wspominam i rykłam śmiechem, gdy zobaczyłam jej plecak: książki. Kto urna bierze tak zbędne rzeczy na wędrówkę? xD Jak można kupić złe paliwo do żarcia wiedząc, że znikasz z życia na wiele tygodni? Jak można nie poćwiczyć rozdmuchiwania namiotu? Eee? Dobra impreza to taka, w której jest dobre przygotowanie i rozumiem, że czasem niedoświadczenie daje o sobie znać, ale to są podstawy podstaw xD.

Dobra, przestaję się znęcać nad Cheryl, a właściwie to nie.

W trakcie wędrówki widzimy bowiem jej wspomnienia. Oj, matka umiera, tu jakiś seks, oj, narkotyki… ups, spojlery? Sorry, Cheryl jest wyjątkowo denerwującą postacią.

Być może Akademia to zauważyła i postanowiła docenić Whitherspoon nominacją, której nie wygrała. Ale wracając do brzegu…

Nie, nie spodobał mi się ten film.

Ma podstawową wadę: nieogara bohaterkę, która po prostu ma wkurwiający charakter. Ja nawet sama mam problemy z określeniem, dlaczego ta pańcia mnie wkurzała, ale im bliżej końca, tym bardziej film uznawałam za większy smut.

Och, i na końcu ten piękny komentarz „czy już jestem rozgrzeszona”… sorry, Winnetou. To już jakiś tryb ofiary.

Na szczęście dowiadujemy się, że panna się odnalazła i żyła długo i szczęśliwie, napisała książkę, którą zekranizowano i w tej chwili wszyscy mamy z „Wild” uciechę na Netflixie.

Jestem zgryźliwa, ale po tym seansie… zachciało mi się jakiejś wędrówki. Podróże to piękne doświadczenie.

Wszystkiego dobrego, idę oglądać „Killera” – tego od Finchera 🙂.

PS.: Nie wyłączyłam go, bo sam film płynął.

Killer

Film Davida Finchera jest powolny – tak mówią. Jednakże chyba się mylą, ponieważ… nie odczuwałam tej powolności, tego braku tempa w historii. Bardziej tu pasuje słowo „przemyślany”. Tak, to jest dobrze skonstruowana historia, starannie wykonana, bez jakiś dziwnych wkrętów typu „mężczyzna to idiota”. Wręcz przeciwnie – tu mężczyzna jest twardy, niemal bez emocji. I co więcej, nie znamy jego nazwiska, imienia, wiemy tylko, że jest snajperem z doświadczeniem i ma właśnie wykonać jedną misję, za którą zapewne dostanie kupę hajsu.

I teraz tak – mogłabym lecieć w spojlery, ale czuję, że to byłoby nie fair wobec tych, co chcą „The Killer” obejrzeć. Tu jest tak, że im mniej wiesz, tym lepiej smakujesz.

Nie mniej, muszę powiedzieć o jednej, jedynej scenie, ok?

Kiedy The Killer przystępuje do wykonania zadania, nie udaje, że ta praca jest wypełniona akcją. Wręcz inaczej – tłumaczy, że to nuda i czekanie. A jednak nagle, po kilku minutach coś klika. Czujemy napięcie, czujemy oczekiwanie na wisienkę na torcie, na to coś, co jest finałem, de la creme, czy jak to nazwać.

W sumie akcja dzieje się w Paryżu, przynajmniej na początku. A potem przechodzimy do paru miejsc i tak – poszczególne sceny były w nich kręcone, w sensie, tych miastach, gdzie zatrzymuje się bohater.

Na uwagę zasługuje muzyka, która w bardzo – znowu się powtórzę – przemyślany sposób wnika w tło filmu. Link do soundtracka pod obrazkiem o jej autorach 🙂.

„The Killer” bardzo płynął i z wielkich nazwisk, które w zeszłym roku wystawiły publiczności swoje filmy, to David Fincher zrobił najlepszy film.

Easy Rider

„Easy Rider” („Swobodny jeździec”) to dziwny film. Krótki, ale to dobrze, bo i tak trochę przymula. W żadnym razie nie jest wybitny, nie mniej… ma się wrażenie, że gdyby scenarzyści (Fonda, Hopper, Southern) potrafili lepiej przedstawić swoją myśl, to by to zrobili. Ale nie zrobili, więc niektóre sceny to walenie prostym cepem w widza. Postacie często rozmawiają o filozofii – jaka jest Ameryka, co to znaczy wolność, co się stało z Ameryką, dlaczego ludzie nie lubią hippisów… bo właśnie „Easy Rider” jest o dwóch hippisach, którzy mieli proste zadanie: dojechać z punktu A do punktu B. Wystarczyły im pieniądze i motory. Tyle że nie, bo był 1969.

14 lipca odbyła się premiera filmu.

W nocy z 8 na 9 sierpnia Sharon Tate i 6 innych osób zostało zamordowanych przez hippisów pod wodzą Mansona.

Era wolności w USA dobiegła końca.

Wszystkie drzwi zostały zamknięte przed hippisami.

Już nikt nie chciał hippisować, to za daleko zaszło.

Oczywiście mówię ogólnikami, żeby zobrazować, jakie zmiany zaszły w kulturze na skutek tragedii. Ale… dziwnym trafem „Easy Rider” znakomicie wpisuje się w domknięcie pewnej ery lat 60′, jakby chciał powiedzieć: patrzcie, takiego świata już nie będzie. Jeszcze za nami zatęsknicie.

Bo fabularnie film może wydawać się nudny. Oto dwóch ludzi: Wyatt (Peter Fonda) i Billy (Dennis Hopper) podróżują, spotykając po drodze rozmaite osobowości i przeżywają… wolność właściwie. I to widać. Widać w niezmierzonych drogach i przepięknych widokach. Autor kadrów – Laszlo Kovacs – zadbał o to, by oczy widza cieszyły się fenomenalną Ameryką. A jak do tego dodamy wspaniałe, rockowe kawałki, w tym najbardziej znany „Born to be wild” Steppenholfa – to będzie uczta. Tyle że jak pisałam, scenariusz jest zbyt… wprost? Oczywisty? Sama nie wiem. I żeby zrozumieć, co zaszło w „Easy Rider” to muszę zespojlerować końcówkę, więc następny akapit możecie ominąć.

Albo i nie.

Historia kończy się bez sensu, ale w takim sensie, że ludzie postępują bez sensu. Właściwie to zakończenie jest największym chyba plusem tego obrazu, bo najbardziej zaskakuje. Cała historia bowiem płynie dość lekko, przyjemnie, widz się odmóżdża, czasem uśmiecha się pod nosem – w końcu mamy już 2024 rok i pewne rzeczy wydają się z lekka infantylne.

Reżyserowi – Dennisowi Hopperowi – nie udało się zbudować jakiegoś wielkiego niepokoju, choć próba była w pewnym przystanku, knajpie. I być może tak miało być, ponieważ przez to wszystko końcówka zdaje się wybrzmiewać bardziej.

Ona wybrzmiewa tak, jak śmierć siedmiu ludzi pewnej sierpniowej nocy…

Asteroid City

-Nie rozumiem tej historii – wyznaje jeden z bohaterów „Asteroid City”, który gra w spektaklu o tym tytule.

– To nieważne, po prostu opowiadaj dalej.

Szczerze mówiąc, na tym mogłabym skończyć tę recenzję. Bo to jest dokładnie taki film, w którym nie wiadomo o co chodzi, o czym jest ten film, interpretować można na różne sposoby, jest zabawnie, jest w stylu Wesa Andersona, czyli aż kipie od teatru, no ale… czy warto się za to zabierać?

To zależy.

Styl Andersona nie przeszkadza tak, jak w „Niezwykłym przypadku…”, ponieważ mamy do czynienia z pełnometrażowym filmem, a to oznacza, że twórcy mogli o wiele lepiej rozbudować, pobawić się formą narracyjną.

Jednak…

Nadal nie wiem, o co chodziło w tym filmie. A i jest jedna kilkusekundowa scena pocałunku dwóch mężczyzn.

Seans przyjemny, choć raczej nie jest to wybitne kino. 🙂

To jest raczej kino z dobrym PR 😃.

I jest śmiesznawo, bo wszystko jest pokazane w krzywym zwierciadle.

Gorzka siedemnastka

Dzień dobereł w ten piękny, słoneczny dzień… „Gorzka siedemnastka” to film sympatyczny, ale w kategoriach komedii czy dramatu to raczej trochę niewypał – bo wszystko jest tu tak wyważone, że aż harmonijnie się układa. Nie znaczy to, że film jest zły; po prostu… to historia o nastolatce, Nadine (Hailee Steinfeld), która od lat przyjaźni się z Kristą (Haley Lu Richardson). Pewnego jednak dnia dochodzi między nimi do zgrzytu i nasza Nadine musi sobie z tym jakoś poradzić.

I powiem tak – z jednej strony rozumiem, co tu zaszło. Z drugiej nie, bo jestem już za stara na robienie takich dram.

Otóż, nasza Nadine (TAK, BĘDZIE SPOJLEROWO) nie chce się pogodzić z tym, że Krista wiąże się z bratem Nadine, Darianem (Blake Jenner). Czy to dziwna drama? Z jednej strony tak, ale z drugiej…

…odpaliły mi się wspomnienia z podstawówki i wywaliło tak, że seans byłam w stanie dokończyć dopiero po jakiś dwóch godzinach 🫣🤣😂. Nie, to nie jest seans, przy którym konieczne są chusteczki, nic z tych rzeczy.

Szczególnie, że główną bohaterkę niekoniecznie się da lubić – ot… typowa nastolatka, która wszystkim robi o wszystko dramy. Albo nastolatka, która jest bardzo toksyczna i dlatego niektórych widzów będzie wkurzać.

W sumie wyjątkowo trochę żałuję, że nie było jakiejś dłuższej sceny na przemyślenia bohaterki – po prostu odjebała, co odjebała, poszła spać i już się obudziła przemieniona. Jasne, sen pomaga, ale obawiam się, że to nie do końca wybrzmiało. Jakieś dziesięć czy pięć minut spoglądania na lustro by nie zaszkodziło, ale „Gorzka siedemnastka” wyraźnie chciała iść w tony komediowe wręcz, w krzywym zwierciadle i trwa 1 h 44 minut. No cóż – dość dobre te minuty były zważywszy na to, że film płynął. Po prostu.

Nie była to jakaś drama stulecia i komedia tegoż, ale dla relaksu lub próby zrozumienia problemów pierwszego świata można obejrzeć, zwłaszcza że przygrywa też miła muzyka.

The Secret

Dawno, dawno temu będąc w stanach depresyjnych obejrzałam sobie „The Secret” – producentką jest Rhonda Byrne, a film jakiś czas temu był dostępny na Netflixie. Obecnie nie: obecnie, jak się zdaje, można obejrzeć film fabularny w temacie. Ale wróćmy do 2006, kiedy to dokument ujrzał światło dzienne, w ogóle – książka Byrne chyba też.

Wtedy świat oficjalnie się zachwycił prawem założenia.

I co?

I dupa.

Również i mnie film nie przyniósł zmian, choć osoba, która mi go poleciła była podekscytowana. Co ciekawe – nie wydaje się, by stosowała się do zasad, które w filmie przedstawiła Rhonda.

I nic dziwnego.

Ten dokument – i chyba, być może cały splendor wokół „Sekretu” – to pewien rodzaj sabotażu. Być może Byrne miała i ma dobre intencje, ale sposób wysławiania się nie do końca daje zamierzone rezultaty. A system znakomicie to wykorzystuje, promując właśnie „Sekret” – nie Nevilla Goddarda, tylko właśnie panią Byrne.

Jasne: twórczość Nevilla jest bardzo specyficzna. Ale już pierwszy kontakt z nią wywołał ZMIANY W MOJEJ ŚWIADOMOŚCI. Tymczasem film „Sekret” ani za pierwszym, ani za drugim razem nie wywołały żadnego efektu. I nie, nie mówię tu o tym, że miałam jakieś założenie w tej sprawie; wręcz przeciwnie, potrzebowałam zrobić sobie rewatch, potrzebowałam podejść do twórczości Byrne z otwartym umysłem.

Po prostu czasem tak jest – coś wywołuje zmiany w świadomości, a coś nie.

I teraz może przejdźmy do samego dokumentu. O czym jest? O prawie przyciągania i to jest nazywane sekretem. I tu się pojawia pierwszy zgrzyt: BARDZO skupiają się na mocy myśli. Właściwie to trochę czułam złość, bo wmawiali ludziom, że to myśl zmienia świat. Na szczęście później trochę temat rozwinęli i wydaje się, że wspomnieli o emocjach, uczuciach, ale… w jakiś sposób, przez który wiedzy jest po prostu za dużo naraz i nie jest ona tak mocno zaznaczona. A dlaczego?

SEKRETEM JEST CZUCIE – Neville Goddard 🙂.

Jest to też przy okazji tytuł jego książki, ale ostrzegam, że lektura może Was zaskoczyć, bo jest prowadzona w języku religijnym, wprost nawiązującym do Biblii. Tak, tej Biblii.

Więc jeśli miałabym ocenić „Sekret” jako dokument – to jest on słaby, szczególnie, że nie czułam, by oglądać go. Po prostu, leciał sobie w tle, gdy mądre głowy rozprawiały o sekrecie.

Ale może… Wy nie przejechaliście się na nim? Może u Was spotkanie z „Sekretem” Rhondy Byrne jednak zaowocowało? Będę wdzięczna za komentarze 🙂.