Słońce

On siedział na czymś, co kiedyś podobno było przystankiem autobusowym, choć teraz przypominało piasek z cegieł.

Dłubał w paznokciach końcówką noża wydobywając brud. Najprościej byłoby to wymyć, ale w pobliżu dwudziestu kilometrów od każdej strony nie było nawet klozetu.

Ona stała naprzeciw niego, nieznacznie tylko oddalona i rozglądała się, potrząsając głową z niedowierzaniem.

– Co to jest? – pytała pod nosem, bacznie obserwując obdartych ludzi, tłoczących się przy zniszczonych murach dawnej, barokowej biblioteki.
– A co? – spytał jakby z ciekawością, podnosząc brew.

Spojrzała na niego spode łba.

– Co robisz? – zapytała, niby z emocjami, ale tak bardziej bez.
– Obcinam paznokcie – co też uczynił na kciuku prawej ręki.
– Ludzie nie żyją – powiedziała zgaszonym tonem. – Budynki…

Urwała. Zatkało ją w gardle.

On dalej z pietyzmem zajmował się swoimi dłońmi.

– Jak możesz być taki? – wygarnęła mu. Chciała poczuć gniew i złość, ale nie potrafiła.
Już nie.

– Jaki? – dopytał, przyglądając się swojej wyczyszczonej prawej dłoni.
– Spokojny – powiedziała i słabo, i ponuro.
– Cóż – mruknął i spojrzał na nią. – A dlaczego nie?
– Przecież ludzie giną! – chciała krzyknąć, ale odezwała się tym swoim ponurym tonem.
– No, niestety. I co zrobisz, mam na to wpływ? Jak myślisz?
– Gadanie – burknęła.
– Gdyby teraz przyszła do mnie jedna osoba i powiedziała, że potrzebuje pomocy, to czy byłbym w stanie jej pomóc?
– Tak – powiedziała szybciej, niż pomyślała.
– No właśnie – uśmiechnął się pod nosem i zaczął majstrować przy lewej ręce.
– Ty im nie współczujesz! – krzyknęła, teraz to już naprawdę oburzona.
– Posłuchaj, dlaczego miałbym to robić?
– To ludzie! Ludzie!
– I?
– I…. no ludzie!
– Aha, to dużo się dowiedziałem.
– Okaż im chociaż odrobinę serca!
– A nie okazuję? – zdziwił się i wstał. – Przecież mogą do mnie podejść i pogadać, prawda? – zerknął na swój czarny plecak i wyjął pudełko z logiem liścia. – O i nawet herbatę mogę zaparzyć, co ty na to?
– Przestań!
– Bo? – odłożył opakowanie. – Posłuchaj, Karina… – wyglądał, jakby się namyślał. – Za dwadzieścia kilosów dojdziemy do jakiejś budki z żarciem i mam nadzieję, że to będzie pizza. Postawię ci to żarcie, co ty na to?

Wybałuszyła oczy.

– Czy uważasz, że byłbym w stanie cię i siebie ochronić, gdybym płakał nad losem jakiegoś randomowego kolesia?

Zmilczała to i spojrzała na kilka gratów przy jej nogach. Walizka i torba w różu, jaką uwielbiała. Wzięła, założyła głośno, niech te szpargały będą słyszalne w całej okolicy.
Albo i nie.
Zadrżała.

– Zimno? – zapytał i wyciągnął sweter. Był co prawda podziurawiony, ale za to ciepły. Zamknęła oczy i z rozkoszą poddała się temu ciepłu i jego – jej mężczyzny – dotykowi.

– Będzie pięknie – powiedział, przyglądając się swojemu dziełu.
– Jest pięknie – oświadczyła cicho, nieśmiało, z lękiem, czy aby powinna to wypowiadać w takiej chwili.

Uśmiechnął się.

– Właśnie – odparł. – Chodźmy już, bo zaraz noc…

Pocałowała go i pierwsza ruszyła w stronę dawnego placu leżącego pośrodku miasta. A nad nimi słońce malowało różowo-biały spektakl.

[KULTUR… sorry, KULTURWA]

W tym tygodniu wydarzyły się trzy ważne rzeczy. Z pozoru nie łączy ich nic – bo co wspólnego ma polskie kino, marketing i Amazon? Ano właśnie: WSZYSTKIE poruszają niezwykle ważną tematykę jaką jest odmienność i różnorodność.

„Sukienka” to film trwający pół godziny. Sztos. Nie raz trzygodzinne „arcydzieła” z epicką muzyką i efektami specjalnymi mają mniej głębokości, niż obraz Łysiaka. Aktorzy zagrali bardzo naturalnie, a pierwsze, co się rzuca w oczy widzowi to Julia – bohaterka-karzeł, która stara się jakoś funkcjonować, ale nie jest łatwo. Bo… no właśnie, przeszkodą jest odmienność. I narracja tu nie jest słodkopierdząca „uwierz w siebie, nieważne jak wyglądasz”, narracja tu jest taka, że gorzkość miesza się z takimi kojącymi akcentami. Ostatecznie, film DOBRZE opowiada o inności. I nie dziwota, że nie tylko dostał jakieś nagrody, ale także otrzymał nominację do Oskara. BO ROBI TO DOBRZE.

Każda kobieta, która jest na grupach o stanikach wczoraj musiała poczuć niesmak w ustach. Powiedzmy sobie szczerze: chcieli dobrze, ale zjebali sprawę. Zjebali, bo robiąc kampanię o różnorodności zapomnieli o kilku rzeczach. Po pierwsze, kobiece piersi mają w kij dużo rozmiarów. Po drugie, NIE SĄ symetryczne, zwykle. I po trzecie – to jest najzabawniejsze – zapomniano, że Polska to nie jest kraj w kij liberalny. Ale może po kolei.

Otóż, jak się wchodziło na stronę Adidasa, to wyskakiwał maraton zdjęć kobiecych piersi z hasełkiem „różnorodność bla bla bla”. Wszystko fajnie, tylko na pierwszy rzut oka widać było, że jedyne, co było w tych piersiach różnorodne, to ich kolor. Serio. Kolor skóry jest ważniejszy, niż wielkość, niesymetryczność i podobne elementy, które niestety często zawstydzają kobiety, bo nie widzą tej różnorodności w mediach.

No i jak to w Polsce, awantura na całego. A tu chłopaki z oburzeniem, że czemu nie penisy, a tu jakieś matki Grażynki, a skutek ostateczny był taki, że kampanię zdjęto. I teraz jak wejdziesz na stronę Adidasa, to już nie zobaczysz piersi.

Za to fanki biustonoszy pozwoliły sobie sprawdzić rozmiarówkę tychże proponowanych przez firmę. I co? I pstro, śmiech na sali. Ani to różnorodne, ani wysoko jakościowe.

Z marketingowego punktu widzenia zabrakło tu spójnej narracji, przynajmniej tak mówią eksperci. I dobra, można się z nimi zgodzić, ale nie to jest najgorsze. Najgorsze jest to, że chcąc pokazać różnorodność piersi wcale się tego nie zrobiło, bo wybrało się takie modelki, które mają nie tylko w wyglądzie, ale również rozmiarowo podobne rozmiary piersi. Piersi, piersi… ach, małe i duże, i każde piękne, ale nie no, pokazujmy te tylko bardziej, no… takie, do których w miarę jesteśmy przyzwyczajeni w mediach.

Ale przed nami NAJGORSZE.

Amazon robi serial z uniwersum Tolkiena. I jest to serial z największym w historii budżetem i to widać. Ale co z tego, jak fabularnie będzie to najprawdopodobniej dno i cztery metry mułu. Nie wierzycie? To zapraszam do filmu Drwala Rębajła, który zrobił o tym doskonały materiał.

Ale tak – ta pani o ciemnej karnacji to pani, która jest krasnoludzią księżniczką. Już pal licho kolor skóry, pal licho to, że o krasnoludzich księżniczkach nikt nie słyszał, nie to jest najgorsze.

KRASNOLUDKA NIE MA BRODY.

I to jest proszę Cię moment, w którym poprawność polityczna zjadła własny ogon.

Krasnoludki MIAŁY brodę – i to zostało uszanowane przez wszystkich twórców fantasy, jak długa i szeroka Ziemia. Zauważcie jeszcze jedną rzecz: to jest cecha tej rasy, to jest element ich kultury! I ta odmienność jest piękna, rzucająca się w oczy. I dobrze, mają do tego prawo, przecież to jest lud dumny, waleczny i wspaniały. Ale NIE – poprawność polityczna musiała z krasnoludzich kobiet zrobić zwykłe kobiety. Bez brody. Nie przekonuje Was ta narracja? NIE? To sobie wyobraźcie taką scenkę:

Jest sobie dumny, waleczny lud krasnoludów. Ich kobiety mają brody i nie widzą nic złego w tym, że nie są księżniczkami. Ba, są dumne z tego! Niestety, pewnego dnia atakuje ich inny lud – zwany Amazon, który każe kobietom ścinać brody i być księżniczkami.

Fajne? Szanujące odmienność? Dążące do tego, by pakować w głowy ludzi narrację o tolerancji wobec innych? Tak? To przyjrzyjcie się temu:

To jest koncept art z „Hobbita – tam i z powrotem” i przedstawia krasnoludzie kobiety. Mało tego, ponoć w reżyserskiej wersji filmu jest moment, w którym są one ukazane i WSZYSTKIE mają brody! Ale dobra, mniejsza o plotki. Weźcie sobie ten obrazek powiększcie. I powiedzcie mi, że one są brzyskie z tymi brodami. Bo dla mnie nie – właśnie są piękne. Właśnie to jest ich taka niezwykła specyfika, odmienna.

DLATEGO JESTEM WKURWION!!!

ŻĄDAM BRÓD U KRASNOLUDEK!!!

INACZEJ TO DYSKRYMINACJA!!!

I nie jestem psychofanem Tolkiena, ale ścięciem brody u krasnoludek poczułam się obrażona. A dlaczego? Dlatego, że jeśli mamy pod sobą miliony dolarów do wykorzystania i w kij ludzi, którzy mogą koncepcyjnie pomóc, to do jasnej cholery, wykorzystajmy to! Zróbmy to solidnie, a nie na odpierdol się! KURWA! Bo wiecie, o ile jeden człowiek może popełniać błędy, o tyle twórcy, producenci i tak dalej wszelkich rzeczy związanych z opowiadaniem są obarczeni niezwykle ważną rzeczą – ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ ZA TREŚĆ. Tak, ta treść może nieść ze sobą wartości. Nie musi, ale każda z nich w jakiś sposób wpływa na człowieka. Dobra, kończę, zanim znowu zacznę wyrzucać z siebie kurwy…

[BIZNES] Styczeń 2022, czyli co piszczało w trawie

Mam spadek nastroju, więc stwierdziłam, że zrobię podsumowanie stycznia. Cel bardzo prosty: by lepiej działać w kolejnych dniach, w lutym. Zaczynamy!

!

  1. Zaczynamy od mojego ulubionego momentu, czyli Powiatowego Urzędu Pracy. Długo czekałam na spotkanie z tym czymś i… się nie zawiodłam! Zero pracy! Zero wsparcia! Cudownie było jednak strollować tę instytucję, zwłaszcza w takich czasach. Ach, miód na serce… Jaki z tego wniosek? Przypadkiem mogą wyjść zajebiste momenty w życiu. A, i to, że PUP służy głównie temu, by państwo udawało, że coś robi dla obywateli.
  2. Aby na czymś zarabiać, to… musisz wiedzieć, JAK będziesz zarabiać. Przy sklepie internetowym raczej wielkiej filozofii nie ma, jednak sprawa się komplikuje, gdy chcesz zakładać portal kulturalny. Zanim więc przystąpisz do kolejnego startupu, wymyśl model biznesowy. Nawet zalążek tego spowoduje, że zaczną do Ciebie przychodzić konkrety.
  3. A konkrety to wiedza w internetach. I tak jak jest płatna, to dostępne informacje w darmowych materiałach potrafią sporo dać. Jak na przykład zobaczyłam, że w kursie – na który się zapaliłam – jest sporo o skutecznych lejkach sprzedażowych, to koniec końców wpisałam frazę w YT. I co? Kilkanaście różnych filmików, niektóre nawet po dwie godziny. A z doświadczenia nabytego w tym miesiącu już wiem, że informacje bywają szczegółowe. Zwłaszcza na Małej Wielkiej Firmie, gdzie podcast i notatki oraz prezenty od gości programu robią naprawdę spore wrażenie. Jaki z tego wniosek? Kupujesz czyjś czas, a niekoniecznie wiedzę.
  4. Wywalenie ze słownika słowa „problem” i zastąpienie go „wyzwanie” potrafi dużo więcej dać, niż chodzenie na terapię. Of course, takiej jak ja to łatwo mówić, bo… to zrobiłam. Oczywiście, czasem wymaga to kontrolowania siebie, poprawiania, bo mózgownica dopiero się przyzwyczaja. Ale ileż więcej sił masz w sobie, gdy widzisz sprawę nie jako problem, a wyzwanie! I natychmiast uruchamiają się pytania: jak to rozwiązać? Co zrobić? Wow, jest moc. Myślę też, że nie będę Wam tu czarować, w jaki sposób tego dokonać. Po prostu, trzeba być na to gotowym i trzeba chcieć. Nic więcej, nic mniej.
  5. Jak jesteś na fali, to potrzebna transformacja następuje wręcz błyskawicznie. Daleko szukać nie trzeba, wystarczy historia z kiblem.
  6. Tak trzeba żyć, powiedział Mentzen cieszący się z braku ZUS’u i ogromnej odpowiedzialności finansowej w swojej firmie. Czyli nowy wał, a stare problemy. Ja na przykład mam wyzwanie: przestać bać się ZUSu. Ja myślę, że strach przed podatkami to moja główna pięta achillesowa, która mnie trochę hamuje w rozwoju. Ale! Na szczęście przyszła odpowiednia informacja, którą zapisałam sobie jako motto: najpierw rób swoje, a potem myśl o podatkach. Tego będę się trzymać, dlatego…
  7. Nie będę czekać na zbawienie, będę tworzyć treści. O czym? O pisaniu. Wiadomo, że firma mająca 50 postów na fejsbruku robi większe wrażenie, niż firma z tylko jednym zdjęciem profilowym. Dlatego luty planuję jako robienie content marketingu i tworzenie bezpłatnego kursu o pisaniu. Nie zdziwcie się, gdy zacznę Was spamować tymi treściami.
  8. Działanie – przedsiębiorca nie ma czasu na uciekanie w sen. Ale właśnie zauważyłam, że stało się coś pięknego: zajmując się konkretami i wiedząc, dokąd mniej więcej chcę dojść, to nagle człowiek przestaje kupować durne rzeczy w grach elektronicznych. Jakby miał chęć wydawać pieniądze na lepsze sprawy. Przestałam chyba tak bardzo wpadać w dolinę, bo po prostu zajęłam się szorowaniem wiedzy marketingowej, biznesowej i myśleniem nad biznesem.
  9. AGAFE JEST ZAJEBISTA. DO KOŃCA KWIETNIA MOŻECIE KUPIĆ POWIEŚĆ NA SAMOWYDAWCACH. POTEM BĘDZIE RARYTASEM…
  10. Podążaj za swoimi emocjami. Co prawda w wiecznej euforii nie możesz być, ale jeśli czujesz tę piękną energię, spokój, TO COŚ, to jesteś na fali. I za tym warto kroczyć. To nie tylko sprawia, że czujemy się silni, ale też sprawia, że wszechświat nas wspiera tak czy inaczej.
  11. Przedsiębiorca nie ma czasu na sprzątanie. To stwierdzenie jest powtarzane jak mantra, ale za to jakie prawdziwe. Tu nad czymś myślisz, tam coś robisz i nim się zorientujesz, masz już 22:30 i czas spać…
  12. Gdy spada śnieg, to lep kulki i mów im swoje życzenia.
  13. Miej jasne zasady swojego działania. Im więcej konkretów, tym mniej nieporozumień.
  14. Jesteś zmęczony/a? Nie szoruj tematu, idź spać, bo potem mogą wyjść dziwne historie.

[BIZNES] Oczyszczająca wizyta na tronie

W Gorzowie są inkubatory przedsiębiorczości. Ale co z tego, skoro się do nich nie opłaca przystępować. I to nie jest tak, że z góry zakładam, po prostu słuchając różnych biznesowych podcastów słyszę pewne informacje. Wśród nich są takie: „warto kupić kursy, które uczą. Zaoszczędzisz czas”. No i jebło.

Nie wyglądam na załamaną? Bo przedsiębiorca nie ma na to czasu. Mój umysł jednak był przyzwyczajony do użalania się nad sobą i dlatego dziś perfidnie, z premedytacją wskoczył do snu. Bo perspektywa „utraty roku” – a ponoć tyle czasu można zaoszczędzić zapisując się na kurs za jedyne 699 złotych – przerażała.

Jednak gdy sobie pomyślałam tą jedną rzecz:

PRZEDSIĘBIORCA NIE MA CZASU NA PIERDOLENIE

to poczułam pilną potrzebę udania się na tron. Po wizycie czuję się oczyszczona i teraz perspektywa roku rysuje mi się następująco. Nieważne, czy dostanę ten kurs, czy nie – bez działania to nawet kurs oblany złotem nic nie da.

HA!

A poza tym znam technikalia, które warto zainstalować w moim biznesie i zrobię z tego rozpiskę.

A w tym roku nauczę się wielu wspaniałych rzeczy. Sama albo z czyjąś pomocą. To nieważne. Kluczem do sukcesu zawsze będzie działanie. I nawyki.

Czekaj jeszcze, to nie koniec wpisu! Jeśli piszesz i akurat masz chęci na:

  • poćwiczenie swojego warsztatu pisarskiego,
  • zaznajomienie się z pewnymi trikami z duchowości,
  • by Twój tekst przeszedł redakcję

to zapraszam Cię na priv. Oferuję abonament w wysokości 100 złotych miesięcznie, a Ty dostaniesz newslettera, możliwość konsultacji indywidualnych oraz możliwość zredagowania Twojej książki. A jeśli znasz kogoś, kto – jak myślisz – może tego potrzebować, po prostu odeślij go do mnie. A raczej ją, bo to grono dla kobiet :).

[BIZNES] Sznur albo stalowa cipka – wybieraj!

Pojawiła się pierwsza sytuacja, która wymaga ode mnie posiadania stalowej cipki. Sznura na pewno nie wybiorę, bo legendy głoszą, że zawsze jest jakieś wyjście, a ja liczę, że nowy wał pierdolnie w marcu.

Zacznijmy jednak od początku. Studia się skończyły i skończyły się pieniądze. Oprócz problemów z zębami pojawił się inny, związany z miejscem. Moje miasto takie piękne – chciałoby się zawyć, bo raczej nie zaśpiewać. Każdy, kto mieszka w Gorzowie wie i widzi, że to miasto pełne emerytów, wspaniałe do babcinych przyjęć – bo nikogo innego nie ma, wszyscy pozostali uciekli. Ach, a praca? Co z pracą, w końcu ktoś musi sprzedawać w tych wszystkich sklepikach, prawda? No… sprzedaje. Jeszcze. Ostatni gasi światło!

Dobra, koniec tradycyjnego i nic nie wnoszącego narzekania na rodzinne miasto. Pora się zmierzyć z prawdziwym kolosem: PODATKI W POLSCE.

Drogi Kowalski, Droga Grażynko. Jeśli myślisz, że pieniądze biorą się od państwa, to masz rację – biorą się. Z podatków. Głównie przedsiębiorców, którzy zamiast płakać nad rozlanym mlekiem mają jaja i cipki z nierdzewnej stali. To oni płacą kolosalne sumy na ZUSy i podobne, niepotrzebne wynalazki. Podziękuj im chociaż raz, dobrze? DOBRZE?

Jest ledwo dwudziesty stycznia, a ja czuję się jakbym przeżyła ze sto lat przynajmniej. Być może to przez ostrą pracę z biedo kurwa myśleniem, a być może dlatego, że samo zaczęło się dziać.

Jako że bardzo lubię wiedzieć na czym stoję i nie czuję się fair, gdy muszę walić głupa, to postanowiłam utwierdzić się w przekonaniu, że mogę skorzystać z nierejestrowanej działalności gospodarczej.

I co? Ino, nie mogę. Większość usług z tego cacka została wyłączona, w tym redagowanie i korektowanie. „Pakiet poprawek tekstu”? A diabli wiedzą. Szczególnie, że sądy dopatrzyły się już tego, że NDG można prowadzić, ale wtedy, gdy sprzedaje się w pocie czoła różnego rodzaju biżuterię. Ale nie ma mowy o świetnych usługach! No dobra – z wyjątkiem kosmetyczki. Ta to może.

Kiedyś przeczytałam ciekawy post bizneswoman. I szczerze mówiąc, wymagał mentalnego wysiłku. Nie dlatego, że był pisany hardkorowym językiem, a dlatego, że mówił coś bardzo, bardzo oczywistego.

Nie możesz się ograniczać będąc w biznesie! Co prawda niekoniecznie zaraz musisz patrzeć przez różowe okulary, ale na pewno nie wolno myśleć metodą braków. Bo podatki. Właśnie.

„Nie mam na ZUS”. Tak nie myślimy i nie myślimy drogą NDG, bo ono ogranicza ilość wpływów. A po co?

No dobrze, skoro rozważyliśmy już to nieszczęsne NDG to pora pójść dalej. Może by tak… własna działalność gospodarcza? No bo w końcu można wziąć tzw. ulgę na start! Sześć miesięcy zwolnienia z ZUSu, czyż to nie piękne?

– Co pan opowiada? – zapytał twórca i artysta w jednej osobie. A pyta dlatego, że sam nie może skorzystać z tego wspaniałego pomocniczego pakietu dla przedsiębiorcy.

Aha, zajebiście. Ani NDG, ani ulga na start. Ty, to może jakieś refundowanie dla osoby niepełnosprawnej?

*Paczy się w tabelkę z cyferkami*.

*Paczy się*.

*Paczy się*.

– Kurwa! – krzyknie, bo nic kurwa nie rozumie. No właśnie, kurwa mogłaby dziś latać po całym necie, bo kolejna osoba odkryła, że nowy wał w zasadzie niczego nie zmienił. No, może jedno: podatki stały się jeszcze bardziej skomplikowane.

Czyli podsumujmy… NDG nie, bo redaktorka się znalazła. Ulga na start nie, bo przecież się wielka artystka znalazła. ZUSy niższe teoretycznie (ze względu na niepełnosprawność), ale punkt wejścia do zacnego grona przedsiębiorców polskich JEST WYSOKI. To nie Ameryka, gdzie niewielkie opłaty są wymagane, i to nie Szwecja, gdzie wszyscy płacą wszystko w zawyżonych cenach. Tu masz pińcet złotych plus nie wiadomo jak to opłacać, bo nowy wał.

No i co?

Rynek pracy w Gorzowie jest marny. NDG nie tyczy, małe składki naciągane, a ulga na start od razu na starcie zbanowana za bycie kimś wielkim, znaczy no, artystom.

No i co?

No i kurwa nic.

Sznur, panie! Sznura! Wołam sznura, hej! Gdzie jesteś!!!!1111

No właśnie nie, kochani. I kochane.

Bo wiecie: można powiedzieć, żebym poszukała pracy. Ale nie będę wykonywała takiej, której nienawidzę. Zresztą, zdrowie niekoniecznie na to pozwala. Mogłabym wziąć cokolwiek, ale rozmowa z urzędnikiem w miejscu, w którym teoretycznie powinna być praca wyglądała tak:

Ona: jakiej pracy pani szuka
ja: jest coś z pracą z tekstem
ona: nie

Aha. Doprawdy. Wspaniała, wielopoziomowa rozmowa, która rozwiązuje wszystkie moje problemy. Oczywiście pani naprzeciwko mnie jest ekspertką od wypijania kawy i odsyłania delikwentów gdzieś na bok, znaczy do innego gabinetu.

A w onym gabinecie poinformowano mnie, że już można składać wnioski o dofinansowanie na założenie działalności gospodarczej!

Wow, już biegnę po te dwadzieścia trzy tysiące!

Mój wewnętrzny jasnowidz: nic nie dostaniesz albo będzie pięć tysięcy.

No, dzięki. Przyszło, że ci tu ludzie w wieku 40+ za cholerę nie zrozumieją typu przedsiębiorstwa, które chcę ustawić.

A pomysł na nie jest prosty.

Skoro dotrwałeś/aś już tu, możesz kupić za półdarmo… no dobra, nie będę sobie jaj z czytelnika robić. Planuję membershipa, ale mam wiele, oj wiele, wiedzy do uzupełnienia. I kilka spraw technicznych.

Mając jednego skromnego klienta nie zbudujesz zamku. Za to mając sto, dwieście – jesteś w stanie już naruszyć fundamenty i cokolwiek zacząć stawiać na tej ziemi. Właśnie myślę o pewnym triku…

Ja. Myślę. O. Triku. Zamiast. Się. Poddawać.

Bo widzicie: jeśli dochód jest stały i szybki, i przede wszystkim duży, to właściwie: CO Z TEGO, KURWA, ŻE BĘDĘ PŁACIŁA ZUSY SRUSY, skoro będzie mnie na to stać?

I tym optymistycznym akcentem żegnam się z Wami, znaczy no, idę puścić kolejnego podcasta. 🙂 O biznesie, oczywiście.

[ŚWIADOMOŚĆ] Nastał czas wolności

Długo zabierałam się do tego tekstu. Nie chciałam go pisać na siłę, a mimo wszystko czuję, że jeśli tego nie zrobię, to on nigdy nie powstanie. Szkoda by było, bo do jego ilustrowania powstały trzy rysunki :). W takim razie lecimy!

Pamiętam, jak zaczynałam siedzieć w bajkach, znaczy w ezoteryce. Hasłem naczelnym było „uwierz w siebie, masz tę moc”. Niestety, te 1000+ postów o turbo potędze jednostki nie sprawiło, że stałam się mądrzejsza. Wręcz przeciwnie. Mam wrażenie, że „och, jesteś światłem!” to jakiś abstrakcyjny termin, który niczego nie daje. Bo ani tu praktycznych porad, ani zrozumienia o co chodzi.

Śmiem twierdzić, że dopiero po siedmiu latach intensywnej pracy wewnętrznej zrozumiałam wreszcie, o co chodzi.

I nie, nie o tęcze.

Tak.

Jestem światłem.
Tak.
Mam tę moc.
Tak.
Wierzę w siebie.

TYLKO JAK TEGO WSZYSTKIEGO DOKONAĆ?! JAK PRZESTAĆ SIĘ MAZGAIĆ?!

Teoretycznie możesz wykorzystać jedną z najlepszych książek psychologicznych, której tytułu nie pamiętam (haha) o podwyższaniu samooceny. Praktycznie bywa różnie, bo w cholerę bardzo zależy od świadomości i naszego wewnętrznego bałaganu.

O tak – „bałagan” – nie jest ani pejoratywny, ani wciskający osobnika w rolę ofiary, ani jakikolwiek. Jest po prostu stwierdzeniem faktu i doskonałym opisem tego, co się wyprawia we wnętrzu, kiedy nie masz uporządkowanej energetyki.

Za bałaganem idzie strach. Traumy. Nieprzepracowane wzorce i programy. I wiele, wiele różnych problemów, których na co dzień nie jesteśmy świadomi.

Gdyby ktoś pytał: tak, w obecnej chwili mam chaos na biurku. Ale biurko to biurko, nikogo tym nie krzywdzi.

No dobrze, przyjmijmy, że jesteś randomowym czytelnikiem, który wlazł na stronę po to, by się dowiedzieć, jak wreszcie uwierzyć w siebie i zrozumieć, że jesteś światłem i tak dalej.

Odpowiedź jest prosta.

RÓB SWOJE.

Kiedy jesteś sobą, to i tak nabierasz doświadczenia, które zwiększa świadomość. Oczywiście, warto dbać o swoją energetykę. I chyba właśnie o to chodzi. Naucz się jak ją obsługiwać i to wystarczy.

Gdy zbliżał się TEN słynny rok czułam, że chcę i nie chcę wiedzieć. Pierwsze prognozy jakoś przełknęłam, ale nastąpił moment, w którym wrażenie TO BEZ SENSU zaczęło mi towarzyszyć. Nie zrozumcie mnie źle – bez sensu jest zaglądanie w przyszłość, JEŚLI TA JEST ZALEŻNA ODE MNIE. JEŚLI JA W KAŻDEJ CHWILI MOGĘ ZDECYDOWAĆ O CZYMŚ. Tak, to jest zabawa. I tak, specjaliści profesjonaliści mogą widzieć więcej. A jednak. Jednak… nie chcę SIEBIE PROGRAMOWAĆ. Chcę czuć życie! Dlatego idąc za ciosem wywaliłam programy związane z horoskopem itd. :).

BO TO JA KREUJĘ SWOJE ŻYCIE! TO JEST MOJA ODPOWIEDZIALNOŚĆ!

A ponieważ jestem w pełni odpowiedzialna za swoje życie, to z pełną premedytacją i będąc w pełni wywalam wszystkie programy, które mnie ograniczają. Począwszy od programów karmicznych, a na programach buddyjskich skończywszy ;]. I mój organizm na to reaguje! Tak bardzo mu dziękuję, że ze mną wytrzymuje.

Zachęcam, by również uwalniać się od niekorzystnych programów, bo nastał czas wolności.

Zdrawiam <3

[PODSUMOWANIE] 22 wnioski na 2022 rok

22. Jest chujowo, ale stabilnie – witamy w Polsce

To, że mamy burdel na włościach nie jest żadną niespodzianką. Natomiast zaskoczyło pozytywnie, że u nas nie ma scenariusza z Austrii. Doceniam naprawdę, że władza boi się ludu, który i tak już jest wkurwiony, a wkurwiony będzie jeszcze bardziej w nowym roku przez Nowy Wał. Ale spokojnie, Polacy zawsze sobie poradzą. Tego sobie i nam życzę w Nowym Roku.

21. Mężczyzna prawdę ci powie

W tym miejscu pozdrawiam Jacka i Kamila.

Podoba mi się to, że mężczyzna nie czaruje tęczami i kwiatkami, tylko mówi kawa na ławę o co chodzi. Dzięki temu dowiedziałam się o sobie parę rzeczy i nie były one przyjemne. Pewnie jesteście ciekawi, jakich?

Otóż

.

.

.

Nie powiem Wam! Wystarczy, że obaj wymienieni panowie będą potrafili wskazać wątek. A ja tymczasem popracuję nad transformacją bajzlu wewnętrznego :).

20. A świstak siedzi i zawija sreberka

Czytając różne uduchowione teksty można zauważyć jedną rzecz. Gloryfikowanie samotności. Być ze sobą, umieć to robić i tak dalej. Super. Wspaniale. Ekstra. Oświetlenie! A jednak nie da się ukryć, że człowiek potrzebuje kontaktu z drugim człowiekiem. I to najlepiej w realu, a nie w internetach. I można powiedzieć, że to kwestia umiejętności, a jednak nie. To kwestia miasta. Czy w Gorzowie ludzie chcą mieszkać? Nope. Dlatego idąc do Klubu Książki w bibliotece spotkasz fajnych ludzi, ale w wieku 60-70 lat. To wspaniałe, zwłaszcza dla osoby około trzydziestki. Czy w Gorzowie komuś się chce bawić? No, patrząc na zaangażowanie pewnej grupy w kwestii sylwestrowej, to niezbyt. Czy… no nikt mi nie wmówi, że miasto nie ma wpływu na to, co się dzieje. I choć moooże Gorzów się zmienia, to jednak może pojadę nad morze. Dobra, kończę ten temat… bo i tak wpis nie był na temat.

19. A jednak w tym mieście można! A nie, czekaj, to Gorzów

No właśnie – jak się cieszyłam ze spotkania z foliarzami, tak się zdziwiłam, że zero inwencji w stronę Sylwestra. W pierwszej chwili Wewnętrzna Dziewczynka była zdruzgotana, a w następnej nie – bo przypomniała sobie, gdzie mieszka. Welcome to Gorzów Wielkopolski!

18. Pożegnał się deszczem

Tęsknię za Szczecinem. To było zajebiste miejsce, bo przeżywałam zajebiste momenty. I kebaba. Tylko tyle i aż tyle. Ale czy mogłabym tam znów mieszkać? Nie sądzę – głównie dlatego, że miasto po dwóch latach mnie nudzi. Ale… Szczecin jest jednak miejscem, do którego będę miała ochotę wracać. Do którego zawsze będę czuła nostalgię. W końcu tu jak na razie spędziłam jedne z najlepszych chwil swojego życia, nie? Mam prawo tęsknić. Życzę sobie jednak, bym 2022 wspominała tak dobrze, jak się tylko da. By ten rok był tak zajebisty, jak to tylko możliwe.

17. Bo najłatwiej jest tchórzyć

Gdybym miała te dwadzieścia lat, to co bym zrobiła? Oczywiście: pojechała do Warszawy na foliarzową imprezę. Ale nie mam, więc postanowiłam Sylwestra spędzić w domu. Sęk w tym, że Gorzów jak zwykle zaspał, znajomi wyjechali cieszyć się życiem gdzie indziej, a ja dostałam zaproszenie do Warszawy. I stwierdziłam, że finansowo nie dam rady – choć sprawdzałam przejazd Flixbusem. W jedną stronę to masz 130 złotych, czyli ogółem 260 jakoś by wyszło. I co? I pstro, bo na dziś i tak wydałam te 170 złotych, bo patelnia, bo kawa… ach, no tak, na zwykłe życie poszło. Ale i na „rarytasy made in Grażyna” również. I jest w tym taka świadomość, że gdybym nie bała się o finanse, gdybym miała w sobie tę cholerną młodość, odwagę, to teraz bawiłabym się turbo fajnie w Warszawce. Ale wiem, że potrafię tchórzyć. I ten strach, te obawy to również trzymają mnie w miejscu, w którym jestem. Fakt, najpierw praca, potem przeprowadzka. Tyle że może odważniejszy człek potrafiłby jakoś zorganizować pracę w innym mieście? Szczerze, nie mam bladego pojęcia. Życzę sobie – i nam wszystkim – więcej odwagi w 2022!

16. Social media i proza życia

Bardzo bym chciała pracować w social mediach, bo wtedy nie czułabym się w pracy i byłoby to dla mnie wyrąbiste przeżycie. Serio. Ba, żeby to sprawdzić zastosowałam swoje zdolności jasnowidzenia. Jednocześnie zetknęłam się z murem rzeczywistości, bo obecnie jest tylu chętnych do SM, taka konkurencja, że wydaje się trudno wejść na rynek. Ale! Zrobię to, tylko najpierw zacznę od czegoś, w czym łatwo mi o zlecenia. Po prostu. Taka proza życia – praca by była, ot i co. Dlatego też zaczęłam szukać pracy, najpierw w innych miastach, potem w Gorzowie. Jakiejś. żeby zarabiać. Póki co słabo to wychodzi, więc stwierdziłam, że może coś złapię online. I mam jakieś drobne zlecenia. Skoro same do mnie przychodzą (właściwie to kwestia mojego zapytania), to czemu nie wykorzystać sytuacji? Proza życia :).

15. Krzem, natura i dieta

Zgadnijcie, co one wszystkie mają ze sobą wspólnego? No jak to co? Wpływają na włosy! Muszę się w końcu zająć krzemem, ale za to mogę z całkowitą pewnością powiedzieć: dieta wpływa na włosy. Odkryłam Amerykę? Nie, ale odkryłam, że nie tylko cukier masakrował mój fryz, także chipsy powodowały horrendalnie duży łupież.

A jeśli ktoś lubi chipsy, to pocieszeniem może być to, że…. no, naturalny szampon w kostce daje na to radę!

14. Rysowanie daje mi frajdę

Zaczęłam adaptować „Agafe” do komiksu-grafiki. Czułam wtedy bardzo wysoką energię, z tych pozytywnych. Chciałabym projekt kontynuować, bo takiego uczucia to ze świecą szukać. ALE… postanowiłam – nie wiem, może głupio – że wrócę do tego projektu, gdy zacznę zarabiać. Pytanie tylko, czy to już można zacząć robić, bo zbieram drobne zlecenia? Wiecie, chodzi o to, by nie było spięcia na żadnym polu ;).

13. A jednak pisanie jest moje

Z tym pisaniem odwaliła się gruba impreza… i może, wiecie, co? Zostawmy już ten temat. Po prostu. Lubię pisać, odkryłam jak robić to z serca i tyle. Czego więcej do szczęścia trzeba w tym temacie?

12. UWAGA – BO BĘDĄ ŻYCZENIA

Życzę nam wszystkim, by 2022 był zajebisty. Of course, pozytywnie. Czego chcieć więcej? 🙂

11. Jasnowidzenie to fajna zabawa, ale i odpowiedzialna

Wciągnęłam się w jasnowidzenie. Podoba mi się to. Jednak trzeba uważać na BHP i trzeba też wiedzieć, kiedy nie informować o swojej wiedzy. Bo człowiek ma własną wolę. I ogólnie, nie wiem…. wydaje mi się, że po marcu jasnowidzenie wcale nie będzie już takie wyraziste. Wcale nie będzie z tego tak prostej zabawy. I cóż… może to i lepiej ;). Im się mniej wie, tym jest lepsza zabawa.

10. Z nałogami można wygrać?

Zepsułam to, na co pracowałam przez kilka miesięcy i w przez rok. Zero cukru, zero chipsów. A może nie? Wszak od drugiego stycznia szoruję dwa pewne magiczne koktajle, które sprawią, że jelita będą miały drugą młodość i absolutnie nie będą chciały chipsów i słodyczy. Innymi słowy, potestuję coś nowego.

Póki co stwierdziłam, że jeśli masz bardzo silne postanowienie, bardzo silną motywację i bardzo silną wolę, to wygrasz. Brzmi grubo? Owszem. Jeszcze w 2020 roku wydawało mi się, że zawsze będę się obżerać chipsami i cukierkami, ale dziś już wiem, że można z tego zrezygnować. Że jest to wykonalne. Tylko trzeba odrobiny wysiłku.

A wiecie, co jest najlepsze? Tak naprawdę, żeby pokonać mocny pociąg do chipsów wystarczyło RAZ zamienić kwotę na to przeznaczaną na kino. Film był co prawda słabej jakości, ale psychologicznie udało się! Efekt osiągnięty! No wow. Więc, czasem stwierdzenie „niemożliwe” jest tylko wymówką… I z tego punktu bardzo serdecznie pozdrawiam Hanię! Haniu, wiem, że dasz radę wygrać do końca! Jeah!

09. Filmowe przeżycie roku

Jak myślicie, co nim będzie? Oczywiście, że „Diuna„! I można się kłócić, że to nie tak, że można było lepiej, ale ten film obejrzany w kinie robi wrażenie. Jest po prostu arcydziełem. Koniec, kropka.

08. Waris Dirie: ból głowy nie jest żadnym argumentem

W swojej książce „Kwiat pustyni” Waris Dirie przyznaje, że gdy zaczynała zadziwiającą karierę modelki, to głowa często i mocno ją bolała. I zaraz dodaje, że mogła marudzić, ale parła do przodu, bo liczył się cel.

I mogę powiedzieć, że stany depresyjne – no może przesadzam, ale stany zbliżające się znacznie do stanu załamania nerwowego – nie są argumentem do tego, by czegoś zaniechać. Właściwie od kwietnia do lipca czułam się jak zombie, bo robiłam pracę dyplomową i miałam techniczne przeszkody, co tylko dolewało oliwy do ognia. Wreszcie się wszystko skończyło i poczułam ogromną ulgę. To wszystko jednak uczy, że nie warto się poddawać. Kto powiedział, że droga będzie łatwa i szybka? A, wiem. Duchofi nauczyciele. Aha. 😉

07. Nie jestem sama

Cóż powiedzieć… niezaprzeczalnie ten rok pokazał, że mogę liczyć i na rodzinę, i na przyjaciół. A ci… to skarby. Szczerze mówiąc, znam tyle dobrych ludzi, że gdy chcę w jakiś sposób podsumować swoje relacje na FB, to trudno jest mi wybierać konkretnych. Czuję wtedy, że kogoś niesłusznie pomijam, że tym pominięciem kogoś skrzywdzę. A przecież nierzadko narze fejsbuczkowe relacje skończyły się na wymienieniu serduszek czy „aha, dziękuję”. Bo dla mnie liczy się każdy uśmiech…

06. Na jaki kurs pisania iść? Na żaden

Do takiego wniosku doszłam po studiach. I jasne, może trochę polepszyło warsztat, ale… jednak pisanie leży w mojej naturze. Umiem to robić i zamierzam wykorzystywać zawodowo. I nie nauczyłam się tego będąc na studiach. Po prostu: pisałam i czytałam. Czego więcej chcieć? No właśnie. A ludziom się wydaje, że trzeba nie wiadomo czego, by zacząć pisać. Tymczasem wystarczy kartka i długopis. Naprawdę! Cała reszta to jest teoria, którą warto zostawić literaturoznawcom. I czytelnikom, by sobie mogli podyskutować. Bo widzicie, często jest tak, że kurs po prostu hamuje wenę. Ja przez studia zostałam nieźle zablokowana i przeszłam przez swoiste piekło osobiste. Cóż, szybko się odnalazłam, bo pracowałam z czakrami, pracuję z energią, więc jest spoko w tym temacie. Za to koleżanki ze studiów tak szybko mogą nie wyjść na prostą. Ale to dobrze, jeśli wyjdą. Szczerze mówiąc, to ja miałam taki moment, że chciałam już skończyć to „wiecie co”, dosłownie tak czułam. Ale skoro poświęciłam dwa lata na to coś, zapieprzałam jak głupia, to już to draństwo skończę. Tylko na tym mi zależało pod koniec. I najciekawszy był moment wejścia na obronę…. „czwórka” – dostałam info od Wszechświata. Super, dziękuję. Hah, obrona w ogóle przebiegała w dziwny sposób, ale w końcu się udało. I mogę być z siebie dumna, mimo że to tylko licencjat. Albo AŻ licencjat, bo wbrew pozorom dojście do tego momentu dużo mnie kosztowało, i raczej nie dałabym rady psychicznie na magisterce. Tak czy siak, jeszcze teraz czuję radość wspominając tamten dzień :).

05. Heksagram szczęścia – widzita jak jest

Podsumowując 2021 roku doszłam do niesamowicie „oryginalnego” wniosku, że aby być szczęśliwym, to trzeba mieć zadbane kilka aspektów życia. No wow. Co za fantastyczny i nowatorski wniosek! Na to wpadł Expert w Bentleyu, który rozmawiał z Ryszardem Karzełkiem. Tak, z TYM Karzełkiem. I tak sobie słucham i słucham, i o ja cię! Jaka to mądra osoba! Kiedyś gościa nie czułam, a teraz zastanawiałam się nad zakupem jego książki. Tylko oni sobie tak mówią, mówią, a ja se myślę… ale zaraz, przecież to wszystko widać jak na dłoni. Zdrowie, praca, finanse i tak dalej. Jaka tu ma być filozofia? Podał facet kilka wskazówek i uznałam, że to wystarczy.

Bo widzicie, to jest rzeczywiście tak, że człowiek wspomina najlepiej momenty, w którym albo ma stabilizację, albo po prostu jest spoko. Czyli pieniądze. Towarzystwo. Zdrowie. I tak dalej. A i nie zapominajmy o rozwoju duchowym, bo przecież bez tego ani rusz dalej. W tym roku było tak, że jak spałam na pieniądzach, to potrafiłam się cieszyć życiem, jak wychodziłam z gabinetu dentystycznego, to wychodziłam z życiem, a jak szorowałam jogę i pranajamę, to znowu – czułam się świetnie. I właściwie cały ten rok pokazał, że warto dbać o kilka aspektów, a nie jeden. Fajna sprawa.

04. Od jakiego bólu można umrzeć, nie będąc torturowanym? Od zębów

Zaczęło się dobrze. To znaczy – zdecydowałam się na łażenie do dentysty, bo tak. Wow, nawet nie pamiętam, że to było na początku roku. Wydaje się to strasznie odległe, podobnie zresztą jak lipiec (o którym w innym punkcie). Niestety, kwestia finansów przerwała leczenie, ale spokojnie. Ciało nie przestaje reagować na wewnętrzne konflikty, a co się upiecze, to nie uciek… dobra, nie wiem, jak to szło. Wiem natomiast, że wrzesień, październik to była po prostu bomba z zapłonem. Takiego bólu, jak wtedy to ja jeszcze nie miałam. Myślałam, że zdechnę, ale – chyba – na szczęście to się nie udało. Wniosek z tego taki, że czasem warto poprosić. I iść do dentysty.

03. Kompleksy

Temat-rzeka. I właściwie można powiedzieć, że wizyta u dentysty była ukoronowaniem całego, gównianego splotu programów. Zacznijmy więc od początku, czyli od „Agafe”. Fajna książka, co nie? I czułam się zajebiście, gdy wreszcie do mnie przyjechała i tak dalej. Schody zaczęły się pojawiać dalej, bo mimo usilnych prób kontaktów z gazetą czy z blogerami, czy z biblioteką, wszystko spełzało na niczym. A w pewnym momencie zaczęło mnie też męczyć to, że nie ma ona doskonałej redakcji. Dobra – redakcji doskonałej nie ma żadna książka, a ja widziałam takie, które są po prostu wydrukowane, bo tak. I wcale nie są idealnie skrojonymi tekstami. Ale tylko ja wzięłam to sobie ekstremalnie do serca i przez trzy kolejne miesiące – zamiast się cieszyć i szorować powieść – miałam kompleks, że coś spierdoliłam. Mało tego, czułam się tak już w momencie, gdy gadałam o niej z pewną panią prowadzącą. Sic. To w jakiś sposób mogło leżeć w podświadomości. No, ale wreszcie dałam sobie z tematem spokój. Skupiłam się na studiach. Skupiłam się na życiu. Co zrobiło ciało? Uznało, że konflikt się skończył, a że dotyczył relacji ja-Agafe, to w sumie… halo, zęby, jesteście tam? Dobra, proszę, bądźcie grzeczne do 11 stycznia, kiedy mam wizytę u dentysty, ok? Ale dobra. Jest Agafe, jest powieść, może warto coś z tym zrobić? Ale co? Szukam porady u Wiedźm. Takich prawdziwych. I co wyszło z tej całej dyskusji? Ano to, że „Agafe” ma taką dziwną energię ofiary, nieszczęścia nieziemskiego. Cóż… no… jakby trudno zaprzeczyć, bohaterka w końcu była jednym wielkim nieszczęściem, które musiało jakoś uratować świat pomimo w kij dużej traumy. Wracając do tematu. Wiedźmom wyszło, że powinnam napisać drugą część z uniwersum Kramu. I spokojnie, tak się dzieje. Tym razem dopieszczę do ostatniego szczegółu, i tym razem…. właśnie, potraktuję to jako nową, oddzielną historię. Bo w sumie tak jest. Pisze ją inna ja, i jest o czym innym.

Ale podsumowując cały ten wywód o kompleksach – jeśli macie jakieś kompleksy związane z własną twórczością, to może być ciężko. Tak, zdecydowanie ciężko, a nie trudno. 😛

02. Odnajdź w sobie dziecko, ale nie zapomnij o nim

Ładne te slogany. Takie romantyczne. Bo cóż oznacza „odnajdź w sobie dziecko”? Otóż – ciesz się życiem, błahostką, baw się. To jest jednak najprostsze rozumienie Wewnętrznego Dziecka, które jest spłycane do ulotnych chwil, do momentów radości. A przecież zapominając o nim zapominamy o sobie. Bo Wewnętrzne Dziecko to nie tylko radość, to także wybryki – cóż, jak to dziecko. Potrafi się dać we znaki ostro, a ludzi nie uczy się, jak sobie z nim poradzić. Zwyczajne „zamknij się” po prostu nie pomoże, a wręcz przeciwnie – wzmoży jeszcze większy płacz i krzyk. Więc co robić, ło matulu?! Przytulić. Powiedzieć parę przyjemnych słów. Wyjaśnić – czasem jak krowie na rowie – sytuację. Czasami jest to niezwykle wymagające, bo nagłe, bo trzeba dużo cierpliwości, bo potrzeba dużo czułości. Ale lekcje, które możemy wyciągać dzięki kontaktowi z Wewnętrznym Dzieckiem są bezcenne. To jest taka droga, którą nam wskazuje, wskazuje wyraźnie, co możemy jeszcze w nas utulić czy przetransformować. Ale najlepsze w tym wszystkim jest to, że jak nawiążesz kontakt ze swoim Wewnętrznym Dzieckiem, to już nie będziesz tak ostry wobec innych. Być może to uogólnienie, być może to efekt lustra – ale świadomość, że ktoś tak a nie inaczej się zachowuje, bo nie pracował nigdy z Wewnętrznym Dzieckiem pozwala ukrócić wahadło. Pozwala stanąć na wysokości zadania. Właśnie: współpraca z Wewnętrznym Dzieckiem otwiera drzwi Królowej (Królowi – zależne od płci). Mam nadzieję, że w 2022 Królowa staje na wysokościach i czyni królewski rok.

01. Wszystko jest iluzją

A każdy z nas ma swój własny świat, który czasami puka do innych. Ale wracając do samej iluzji: to jest świetny sposób, by coś przetransformować. Dajmy na to: ból. Ten najmniejszy, w kolanie, zniknął bez śladu, gdy to sobie uświadomiłam. Z zębami już nie było tak prosto, gdyż to cholerstwo po prostu tak jebło, że ciężko było wznosić się na wyżyny kwiatostanu. Natomiast, gdy powiedziałam sobie ostatnio „astrologia to iluzja” coś musiało puścić, bo wybuchnęłam śmiechem. I o ile uświadomienie sobie, że coś nie istnieje (tak, łyżka i matrix!) jest skuteczne, tak też czasem wymagające długiego nakładu pracy. A czasem po prostu nie ma na to czasu…

Wszystkiego najlepszego w 2022! 😉

[ŚWIADOMOŚĆ] Nie jestem psem, nie zbieram kości spod nóg

Dla Izy, Kamila i wszystkich przyjaciół – dziękuję Wam

Tam coś siedzi. Jest dziwne i takie zagubione, łyżeczkowate i zaklęte w pajęczą sieć nierozsądnych przekonań. To moje Wewnętrzne Dziecko, które w tej chwili płacze, trzęsie się i krzyczy „nie zostawiaj mnie”. To wypływający z niego strach uderzający w odwagę. A jej nie mam. Całe… ach, nie całe. Kilkanaście lat byłam tchórzem i nawet jeśli tamto zdarzenie już nie ma znaczenia, to pozostawiło to po sobie krwawe ślady. Znajdują się one tuż przy ognisku. Ognisku mego światła, którego Wewnętrzne Dziecko nie chce dotykać, bo boi się poparzyć.

– Ale że ja mam im powiedzieć że znowu na coś wpadłam i oni to zaakceptują i mi nie powiedzą, żebym się wynosiła i w ogóle, że jest to kolejny nietrafiony pomysł na całe moje życie i że nie potrafię i że jestem beznadziejna? – zapytało jednym tchem.

Ta plątanina jest nielogiczna i wydaje się taka nierzeczywista. Całe to gadanie o byciu światłem i byciu bogiem nagle wydaje się być nieznaczące, bo cóż – dobra samoocena Wewnętrznego Dziecka nie istnieje.

Wiele razy coś próbowałam i nic nie wychodziło. I teraz ponownie chcę czegoś spróbować, co przecież potrafię. Ale koniecznie muszę o tym milczeć, by nikt się nie dowiedział, że mam 43344354354324 pomysł na życie, koniecznie muszę siebie strofować za to, że w ogóle go wymyśliłam i że jakim cudem ja w ogóle żyję i po jaką cholerę doświadczam?

Ach, moje Wewnętrzne Dziecko najlepiej by zsabotowało kolejne pomysły. Według niego najlepiej jest się gdzieś ukryć i milczeć. Po co mówić, skoro ma w sobie przekonanie, że nic mi się nie udawało, że nic z tego nie wyjdzie, no i zatem, po co dręczyć znajomych tym kolejnym pomysłem…

Ach, użalanie się bez dna.

Kamil pewnie kręci oczami, przecież nie dalej jak kilka godzin wcześniej powiedział, bym siebie ukochała.

Iza pewnie by się ucieszyła, bo chyba ten mój pomysł to kolejny krok naprzód. To przecież jest konkret. Działanie. Kierowanie się prostotą. I odwagą.

A jutro w paczkomacie prezent o social media – zostanę ninja w tych wszystkich platformach i nikt nie będzie mógł mi podskoczyć.

I cisną mi się na klawiaturę teksty reklamujące, już chcę myszką klikać kampanię internetową, dawać zlecenie Pauli, ale Wewnętrzne Dziecko nadal woła.

– Jak możesz!!!! ONI PRZECIEŻ POWIEDZĄ, BYŚ ZEBRAŁA DUPĘ W TROKI I POSZŁA NA MAGAZYN DO PRACY!!!! JAK MOŻESZ NIE IŚĆ NA MAGAZYN DO PRACY!!! JAK!!!!

A przecież to takie proste.
Mam umiejętności – no mam. Zlecenia same wpadają? Tak. Jest internet, są narzędzia do ogłoszenia się – owszem. Po co komplikować sobie życie? Już przecież nie raz widziałam, że praca sama mnie znajduje.

I najczęściej była to praca związana z tekstem.

I chociaż marzę o byciu social media ninja, to to marzenie może się stać faktem, jeśli uzbieram na niego pieniądze. Ale niekoniecznie musi to być praca na magazynie, prawda?

Zresztą – wysyłałam CV za pracą. I w pewnym momencie miałam mindfucka, bo co dwa tygodnie nowe ogłoszenia tych samych firm. A teraz, w dobie najdziwniejszych koronkowych akcji, okazuje się, że ich filozofia do mnie nie pasowała.

Zaczynać od zera. Zaczynać… och, moje Wewnętrzne Dziecko tego wszystkiego nie widzi, nie widzi świetlanej przyszłości. Boi się, że będzie samo, bo znowu coś zepsuje. Zepsuje jak w grudniu 2013, zepsuje jak przy „Agafe”, zepsuje jak przy fanpage „Abstrakcje Oli”. Brawo, to się nazywają argumenty!

– Świat jest taki, jaki chcesz by był…

Ale dla wielu jestem marzycielką i niemiłosiernie bujam w obłokach. Och, tak – sprzedam swoją książkę, tylko zapomniałam o jej promocji. A, nie. To po prostu nikt o niej nie chciał pisać. Nie, nie mam już sił się w to bawić, olewam temat.

Czekaj, to może uporządkujemy moje wewnętrzne tragedie? Zacznijmy od T…. A, stop, to przecież telenowela brazylijska i nie ma sensu o tym opowiadać, to jak niekończąca się historia i mam już jej po dziurki w nosie. Po prostu trzeba żyć dalej. Pomimo napieprzającego bez powodu lewego biodra.

Dobra, uporządkujmy.

A więc boję się powiedzieć przyjaciołom, że wpadłam na nowy, genialny pomysł zawładnięcia światem, a do tego nie jestem sama, bo mam wspólniczkę, która myśli w bardzo podobny sposób. No, może nie zapomniałaby o promocji przy wydaniu powieści.

A więc, uściślijmy jeszcze coś: moje Wewnętrzne Dziecko ma parcie na pracę na magazynie, na który i tak by mnie nie przyjęto, bo biodro i niedosłuch, i to nie jest ochrona.

Logika tak samo abstrakcyjna, jak w zakończeniu serii anime Neon Genesis Evangelion.

Idę utulić Wewnętrzne Dziecko…

Zdrawiam!

[commentary] Odwiązać się od cierpienia

Z początku myślałam, że powyższy wykład nie da mi zbyt wiele ciekawego, bo Ajahn Brahm nie odkrywał Ameryki. Ale potem zaczęła się akcja z żałobą.

[ludzie] Boją się szczęścia. Są przyzwyczajeni do tego, kim są. Do bólu, do trudności. Są przywiązani do cierpienia. [Ajahn Brahm].

Ajahn przytaczał historie o żałobie. I nagle stwierdziłam, że żałoba – ta psychologiczna, mentalna – to jest ściema. To program, który nam wgrano, byśmy mogli się pieścić w byciu ofiarami. Koniec końców, jeśli umiera tylko ciało, jeśli ludzie przestają się wreszcie męczyć na tym padole, to po jakiego kija mamy się smucić? Ba, w Sieci wystarczy poszukać przykładów, jak zmarła osoba przychodzi we śnie i prosi, by żałobnik przestał się rozczulać. Tak, myślę, że zmarli zdecydowanie wolą, jak ich bliscy się radują życiem. I oczywiście, że jest to trudna sytuacja, w chrześcijańskiej kulturze wręcz nie do pomyślenia. No bo jak to tak, przystoi w ogóle iść na bal maturalny, gdy jeszcze oficjalna, dwuletnia żałoba się nie skończyła? Mówi się o tym, że jest ona potrzebna psychice po to, by mogła się zregenerować po utracie kogoś bliskiego. Ale… czy my po prostu nie jesteśmy przywiązani do bólu i dlaczego buddyści potrafią się cieszyć po czyimś pogrzebie? Bo chrześcijanie mają wbity program „och, smućmy się, módlmy i przez dwa lata chodźmy w czerni”, a buddyści mają medytacje transformujące ból. I je stosują, może właśnie dlatego, że nie są przywiązani do cierpienia.

W Malezji często spotykałem ludzi chorych na malarię. Inni chorowali, ja nie. Myślę, że to dlatego, że się nie bałem.

Od początku plandemii jestem przekonana, że ludzie chorują na to gówno tylko dlatego, że się boją. I jasne, można rozszerzyć opis, ale w swoim krótkim życiu nauczyłam się jednego. JEŚLI SIĘ CZEGOŚ BOISZ TO TO KURWA PRZYCIĄGASZ. Zapamiętaj to sobie. I nie mówię, że to jest łatwe do kontrolowania, bo wcale nie jest. Ale ta świadomość bardzo pomaga, szczególnie, jeśli nie widzisz na ulicach zwłok, a jakieś 99% znajomych funkcjonuje normalnie.

Strach to właśnie negatywność dodana do przyszłości.

I większość ludzi niestety nie rozumie, że skupiając się na czarnych wizjach przyszłości przyciąga je do siebie. Ja nie chcę żyć w kraju, który jest jak Wenezuela. Nie chcę żyć w kraju, w którym jest jak w Austrii. I nie chcę żyć w świecie, gdzie złole mają nieustającą orgię z cierpienia innych. Gdy jednak usiłuję ludziom tłumaczyć „ej, nie twórzcie gównianych wizji”, to mi często odpowiadają „to nie tworzenie, to fakty”. Na szczęście – ufff – jestem wolnym człowiekiem i mogę decydować, w jakiej rzeczywistości chcę żyć. A chcę żyć w rzeczywistości, w której człowieki są wolne.

Jeśli patrzysz na przyszłość całościowo, czyli mądrze, to strach przestaje cię kontrolować.

Już któryś raz w tym roku osiedlowy kebab podwyższył swoje usługi o dwa złote. A gdy wchodzę do sklepu, to czuję niepokój, bo ceny nie są najszczęśliwsze. Inflacja 7,7%. I są memy Polska=Wenezuela. A jednak, teraz staram się filozofować, że żeby nastał Nowy Wspaniały Świat, znaczy nie ten z Huxleya, a ten z Edenu, to stary musi upaść. Upadek programów, upadek systemu. Aby była wolność, system musi pierdolnąć, ale to przecież nie wydarzy się drugiego grudnia 2021, tylko z czasem będzie zachodziło. To już się dzieje, tylko ściana między chujową rzeczywistością a nową, wspaniałą zniknie ostatecznie 21 grudnia. Hm, nie wiecie, o co mi chodzi? To wróćmy do Ajahna Brahma i zapraszam do pytań w komentarzach.

Szczęścia nie można kontrolować, trzeba mu się po prostu oddać.

Ta powyższa prawda opisana też jest w transferingu. Im bardziej człowiek ma na coś wywalone, tym bardziej jest mu dane. Oczywiście, z teoretycznego punktu widzenia jest to proste. Z praktycznego trudniejsze, bo przyzwyczailiśmy się do kontrolowania. Ale właśnie tak, jak Ajahn zauważył – kontrola i strach się łączą, a przywódcy religijni o tym doskonale wiedzą i to wykorzystują. Natomiast gdy coś zrobisz i odpuścisz, to po jakimś czasie możesz się bardzo pozytywnie zdziwić.

Powyższy wykład daje wiele do myślenia. Tak właściwie, to raz jeszcze uświadomił mi, że najważniejsza jest świadomość. Bo jeśli jesteś świadomy, że masz wpływ na sytuację swoim stosunkiem do niej, to już wygrałeś.

POSŁOWIE

W tym miejscu serdecznie dziękuję Kamilowi Kotowiczowi, bez którego seria tekstów commentary by nie powstała. To było bardzo ciekawe, inspirujące i pouczające doświadczenie. Dziękuję, Towarzyszu! I trzymaj się ciepło :).

[commentary] O wychowywaniu dzieci

Czy mnich buddyjski może mówić o wychowywaniu dzieci? W końcu ich nie ma, więc co on może o tym wiedzieć? A to psikus, bo po obejrzeniu kolejnego wykładu Ajahna Brahma wygląda na to, że wszystko zależy od podejścia do drugiego człowieka.

Ajahn Brahm wprost powiedział, że młodszych towarzyszy traktuje jak dzieci, którymi się opiekuje. Rzeczywiście, podawał przykłady na to wskazujące. Ale czy to wystarczy? Może, jeśli zna się nauki buddyjskie, gdzie jest mowa o szczerości i współodczuwaniu (bo to słowo lepiej oddaje to, co Ajahn ma na myśli, niż współczucie). To proste zasady i mogą być zastosowane wobec wszystkich istot. Do dzieci także. W praktyce okazuje się, że wdrożono nowoczesną pedagogikę, pedagogikę wolnościową. Jak zwał, tak zwał, ale na jedno wychodzi, a efekty są zniewalające.

Wychowujmy dzieci tak, by rozwijały dwie cechy: szczerość i umiejętność kwestionowania. (Kursywa to wypowiedź Ajahna Brahma).

Osobiście ze szczerością nie mam żadnych problemów, po prostu nie umiem kłamać. Nie zawsze tak było, ale z jednym z powodów dla którego w podstawówce robiłam wałki był strach. Prawdopodobnie dzisiejsze dzieci się nie zmieniły i nadal kłamią, bo się boją. To jest banał, który bardzo trudno zrozumieć dorosłym. Nie wiem, dlaczego. Ileż prostsze życie byłoby, gdybyśmy mówili sobie prawdę i rozmawiali o naszych problemach, ileż nerwic by uniknięto. Oczywiście, Ajahn to wszystko obnaża do kości. W momencie, gdy podał przykład z życia, w którym jego ojciec powiedział: „nie kradnij, nawet jeśli byś bardzo tego chciał, nie kradnij, kupię ci” wzruszyłam się głęboko. To nie chodzi o sposób, w jaki Ajahn o tym opowiadał, ale chodziło o to, co opowiadał. Bo jest zwykły Kowalski, często bezrobotny, ale załatwi dzieciakowi to, co chce, choćby skały srały. Głębokie okazanie miłości. Coś pięknego, choć bardzo prostego. Literatura „wysoka” by się nie powstydziła takiej sceny. Ale dobra, wróćmy do wykładu.

Przyczyną braku inteligencji w przyszłym życiu jest nie zadawanie pytań w obecnym.

Powyższe stwierdzenie to odpowiedź Buddy na pytanie „dlaczego ludzie rodzą się głupi”. I powiem Wam tak – można negować reinkarnację czy karmę, ale gdyby nie pytania, świat nie ruszałby się do przodu. Moim zdaniem, kwestionowanie czegoś jest oznaką inteligencji. Hm, skoro jesteś inteligentny, czemu nie drążysz tematu? Bo wiecie, to że coś jest podane na tacy nie oznacza jeszcze, że coś jest prawdziwe. A że każdy z nas śni inaczej, każdy z nas ma inną prawdę, bo prawda jest subiektywna, to tym bardziej należy pytać. Właściwie to chyba nie umiem dobrze uzasadnić, dlaczego podważanie prawd – a choćby i tylko o”okrągłej Ziemi” – jest świetne. Wiem natomiast, że drążenie tematu bywa fascynujące, a gdy już zanegujemy nawet to, co uznaliśmy za prawdę, to robi się w głowie taki zonk, że trzeba iść spać i po prostu przetrawić to. Ten proces jest wspaniały, bo daje ogromną frajdę. I przygodę. Myślenie nie boli, za to jego konsekwencje – hm, powiedzmy, że wolę być w przyszłym wcieleniu mądra, niż w obecnym grać tchórza.

To ludzie kształtują miejsca, a nie miejsca ludzi.

I tak, i nie. Myślę, że tu odpowiedź jest nieco bardziej skomplikowana, ale istotnie, miejsce chłonie energię ludzi, którzy w nim przebywają. Stąd na przykład w miejscach kultu możemy odczuwać pewne uduchowienie, ale gdy podejdziemy do śmietników przy domu to już nie bardzo. Jednak warto sobie wziąć chociaż na chwilę tę myśl do serca, bo w ogrodzie sąsiada trawa jest bardziej zielona. Już rozumiecie? Tak, gdziekolwiek się zjawimy, zabieramy siebie i własne problemy. Coś na ten temat wiem, bo od życia dostałam bardzo kosztowną lekcję w tej kwestii. Nie mniej jednak, historia, którą opowiedział Ajahn, a którą w ten właśnie sposób wyjaśnił chyba na długo pozostanie w mojej pamięci. Jest po prostu świetna. Może nie będę Wam zdradzać, bo po co spojlerować coś, co warto odsłuchać?

Słuchajcie i… zadawajcie pytania

Powiem tak – ostatnio znowu zrobiło się głośno o problemach młodych ludzi, którzy są przemęczeni i marzą wręcz o zdalnym nauczaniu (sic!). Niestety, dużą winę za ten za przeproszeniem pierdolnik ponoszą rodzice i szkoła. Rodzice, bo strasznie wymagają od dzieci, by miały jakieś porąbanie wysokie oceny. Szkoła, bo ma taki system, jakiego czasy kamienia łupanego by się nie powstydziły. O tym piszą gazety i wybitni – tak, wprost ich tak trzeba nazywać – pedagodzy. Choć nie odkryli Ameryki, to jednak danie studentom dziesięciu godzin na napisanie egzaminu i przy tym zamówienie pizzy i picia, to jest coś niesamowitego. Tego prawie nie ma w polskim światku edukacji, bo ci, którzy mogliby się tak zachowywać to albo zmienili zawód, albo wyjechali za granicę. No dobra, nawiązuję do tego filmu:

I o ile film Krzysztofa krytykuje postawę i rodziców, i „pedagogów”, o tyle Ajahn Brahm daje bardzo proste instrukcje obsługi. A jedna z nich brzmi tak:

Nieważne, czy są w tym dobre [dzieci w ocenach]. Ważne, czy są szczęśliwe.

No właśnie, nie trzeba być po doktoracie z pedagogiki, by zastosować buddyjskie nauki o szczerości i współodczuwaniu. Ba, nie trzeba nawet być buddystą, by to robić. Wystarczy wpaść na YT i włączyć filmik Brahma o wychowywaniu. Naprawdę, bo jeśli lubicie pytać i drążyć temat, to współczesna, wolnościowa pedagogika powie Wam dokładnie to samo, tylko w nieco bardziej rozwiniętej formie.