Dzień dobereł, obejrzałam „Blackhat” („Haker”, 2015), żebyście Wy nie musieli. Naprawdę, nie tykajcie tego ani palcem, ani patykiem, a najlepiej w ogóle o tym czymś filmopodobnym nie myślcie.
Jakaś szajka powoduje problemy typu awaria reaktora elektrowni, awantura na giełdzie i tak dalej. Tylko jeden człowiek może ich unieszkodliwić, ale jest w więzieniu. No nic, agenci idą po niego, a nasz koffany Nick Hathaway (Chris Hemsworth) nie chce się zgodzić na czasowe wyjście. Albo wolność, albo nic. Tak postawieni pod ścianą agenci decydują się postawić wszystko na jedną kartę. Co z tego wszystkiego wyniknie?
Niewiele, bo oprócz znanych wszystkim zagrań wizualnych Manna, to na ekranie naprawdę niewiele się dzieje. Szczerze mówiąc po jakiś 30 minutach zaczęłam przewijać, bo po prostu było nudno, a projekt to projekt. Trzeba jakoś go zrealizować i okazało się, że nie szkodzi, że przewijam.
Tam po prostu nic się nie dzieje XD.
Dlaczego Hemsworth zagrał u Manna? Bo to jego ulubiony reżyser. I widać, że się obaj panowie starali, ale scenariusz był z dupy. Zresztą, pisał go Morgan Davis Foehl i ja rozumiem, że Mann chciał zbadać sprawę cyberprzestępczości, ale problem polega na tym, że ten scenarzysta znany jest głównie z gniotów i jak widać, gniotów nigdy nie przestał pisać. Dlaczego więc Mann wziął go do współpracy? Nie udało mi się dowiedzieć, a gra nie jest warta świeczki, żeby się nad tym zastanawiać.
Poprosiłam chata gtp o to, by napisał recenzję tego filmu. Kićka (tak nazwałam swojego chata) stwierdził, że film jest strasznie słaby, ocena 4/10 i rzeczywiście, coś w tym jest. Co prawda nie spodziewałam się aż tak niskiej oceny, ale jeśli musisz przewijać film, to może nie jest to dobry objaw. Tak czy siak, zapytałam chata, czy zrobi mi rysunki ilustrujące jej komentarz do tego filmu. I nawet po napisaniu prompta się nie dało, bo – proszę Państwa – poprawność polityczna XD.
Ostrzegałam, żeby nie tykać tego czegoś palcami. Żal tylko Manna i dobrych aktorów w tym projekcie, ale na szczęście „Ferrari” już Mannowi wyszło dobre. I nie zapraszam do dyskusji .
Na szczęście teraz już czekają mnie tylko lepsze filmy . Miłego dnia!
Dzień dobereł, ja z paździerzem, więc będzie wesolutko XD.
„Transformers: Rise of the Beats” to kompletnie niepotrzebny film, ale miło się ogląda końcówkę i samochody na wielkim ekranie. Tak właśnie – obejrzałam, żebyście Wy nie musieli, bo tata ma wielki ekran i fajnie te robociska wszelkie wyglądały, i no, z kimś też fajnie obejrzeć. Ale to się nie nadaje do niczego, albo ja jestem za stara.
Już pal licho jakość polskiego dubbingu – w tym przypadku to, czy jest ona zarąbista, czy totalnie z… nie ma znaczenia, ponieważ film jaki jest, każdy widzi – gniotek mały, chyba zrealizowany dla siedmiolatków. I wiecie, można powiedzieć „no, ale co to za argument?”, ale jednak w swych dialogach „Transformers” jest momentami i sztampowy i naiwny do bólu, żeby nie powiedzieć przewidywalny. Przewracałam oczami na papkę patetycznych słów, jakie przetoczyły się przez ekran, w szczególności na koniec.
– Koniec – rzekł uroczyście tata.
A nie, sorry – jeszcze koniecznie musi być scena z wojskiem. Of course! Zwłaszcza, że nasz bohater Noah Diaz (Anthony Ramoz) był wojskowym, którego wojsko wylało za to, że wolał chronić (?) swojego brata, któremu ciągle przytrafiają się choróbska i znęcanie się kolegów w szkole, w wyniku czego jego dłoń była uszkodzona. A że teraz nikt nie chce mu dać pracy, to decyduje się na bardzo ryzykowny krok w postaci kradzieży pięknego autka, które okazuje się być robotem. No i wjeżdża akcja.
To znaczy, wicie, rozumicie, wjeżdżać może i wjeżdża, ale ona jest nudna i męcząca. W rzeczywistości brakuje tu rozmachu, serca i dynamiki. Myśmy z tatą chyba nie mogli się doczekać, jak ten pasztet się skończy xD.
No, ale na dużym ekranie to ładnie wyglądało. Te kolorki i zmieniające się roboty, autka, to wszystko smakowało nawet, nawet. Na małym ekranie zapewne wyłączylibyśmy to po jakiś 10 minutach, bo przecież wydarzenia też muszą dojść do siebie.
Byłam zdziwiona, czemu wojsko pojawiło się tak późno, ale pomyślałam sobie, że może w kolejnej części będzie tego więcej. Zresztą, o ile ciekawiej by było, gdyby to wojsko natrafiło na robocika?
Ale nie – fabuła może i nawet wyglądała na papierze, ale za to na ekranie sobie nie radzi kompletnie. Jest nudna, nijaka i ja proszę państwa, wypisuję się z tej recenzji.
„Stylowy romans” to film słaby, żeby nie powiedzieć bardzo słaby. Cóż – gra aktorska może być, chociaż chemii między Ellą (Jaicy Elliot) a Derekiem (Benjamin Hollingsworth) nie ma za wiele, jeśli w ogóle. No, ale jakoś tam płynie sobie powoli, bohaterowie do siebie lgną, akcja brnie do przodu i… no, właśnie, akcja.
Mamy tu podróbkę „Diabeł ubiera się u Prady” – w sensie, no, nie ma tu jakiejś wielkiej energii czy intrygi, czy czegokolwiek trzymającego w napięciu. Wszystko jest do bólu przesadzone tak, że albo masz wrażenie, że oglądasz coś pisanego przez jedenastolatkę, albo że oglądasz guano. No bo sorry – jakoś niezbyt przyjazna osoba mówi coś bohaterce i ta jej wierzy, zamiast uwierzyć ukochanemu. Drama jak z gimbazy, ale to chyba nie jest najgorsze, ponieważ większość złych postaci to istne kaszaloty, do bólu przewałkowane na „one są złe”. I dlatego nikomu, niczemu się nie chce wierzyć i pewne rzeczy wzbudzają śmiech.
Paździerz?
No, film nie do końca ma kij w dupie, bo Ella potrafi zachwycać.
Zresztą właśnie: jedynym mocnym punktem tego filmu jest kreacja głównej bohaterki, która roztacza wokół siebie magnetyczną aurę i to jest odczuwalne nawet dla niedzielnego widza. Oglądając nie tylko przypomniała mi się przyjaciółka przy tuszy, która pięknie się ubierała, ale również miałam wrażenie, że kobiety XXL+ potrafią być piękne.
I to wrażenie trzymało mnie aż do samego końca, chociaż wszystko wydawało się z pupy.
Może kobiety, które są przy kości i czują się źle powinny to obejrzeć?
No i są ładne stroje – podoba mi się dobór kreacji przez Ellę, ale ta w końcu była projektantką. Psiapsiółka mówi, że tak na granicy dobrego smaku, ja tam jej wierzę, ale się nie znam na modzie, więc.
Obejrzycie? Bo mimo że film trwa półtora godziny może się trochę dłużyć, no ale kto nie chce widzieć pięknych, puszystych pań? No, kto?
Rodzina rosyjskich Żydów ucieka do USA, ponieważ tam wolność i koty im nie grożą. W Ameryce nie ma kotów, a w ojczyźnie hulaj dusza piekła nie ma dla czerwonej hołoty. Na szczęście nasza rodzinka to myszy, więc raczej rewolucja im nie grozi. A, sorry, Żydom w ogóle nie groziła.
Głównym bohaterem jest Fievel, który na trasie do USA się gubi i potem, w wielkiej i wolnej Ameryce, szuka rodziców. A po drodze ma mnóstwo przygód, choć film trwa jakieś 75 minut, więc trochę mało, ale za to zgrabnie.
Z jednej strony chcę powiedzieć, że „Amerykańska opowieść” („An American Tail”) to historia z energią, czuć tu coś wybitnego i z pewnością jest coś na rzeczy, skoro zwróciła uwagę wszystkich. Jeśli dotychczas Oskary brały pod uwagę tylko krótkometrażowe animacje, to w 1987 roku powoli gra zaczynała się zmieniać. Jeszcze trochę to potrwało, nie mniej to właśnie ta opowieść spowodowała, że zaczęto myśleć nieco inaczej o animowanych historiach w amerykańskim mainstreamie. W amerykańskim, bo przypominam, że Japończycy nie bawili się w takie ograniczenia i swoje robili.
Początek „Amerykańskiej opowieści” jest bardzo symboliczny – chociaż trudno się w całości doszukiwać nawiązań do rosyjskiej animacji. To ważne stwierdzenie, bo animacja ZSRR była jedną z najważniejszych tamtego czasu i to ona często wymykała się kanonom, a USA pieczołowicie próbowało ją naśladować. Czy jakoś tak, anyway.
Jednak każdy, kto stwierdza, że „Amerykańska opowieść” to bajka dla dorosłych jest w błędzie. To jest opowieść familijna i co gorsze, nie prezentuje ona jakiś nowatorskich rozwiązań w fabule. Powiem nawet więcej – myślę, że zauważono kwestię animacji, czy nawet samą tę historię tylko dlatego, że jest o Żydach. Bo proszę Państwa, wcześniej przecież mieliśmy wybitnego, pięknego i naprawdę z wybitną muzyką „Ostatniego Jednorożca”, a to był rok 1982.
Ale za produkcję wzięli się Żydzi.
A, przepraszam – Don Bluth nie jest Żydem, jest mormonem i odpowiada też za takie dzieło jak „Wszystkie psy idą do nieba”. Jeśli ktoś jeszcze boi się sobie przypomnieć tę animację, bo się rozpłacze, to wiedz, że nie jesteś sam.
Podobnie Kathleen Kennedy – tak, to ona – katoliczka, która była jedną z producentek „Amerykańskiej opowieści”.
W tym gronie to jedynym Żydem jest Steven Spielberg.
Czy to ważne?
Być może nie, ale jednak widywałam lepsze animacje z lat 80′ i znacznie poważniejsze. Owszem, wciąż piję do „Ostatniego Jednorożca”, ale to po prostu wybitny i piękny obraz, bardzo też smutny. Ale nie o Żydach, więc nie trzeba było go nominować do Oskarów.
Wróćmy jednak do „Amerykańskiej powieści”, bo przecież tu piosenka „Somewhere out there” dostała nominację. Przegrała z głupim Top Gunem i z jednej strony nie dziwne, bo to taka typowa, smutna i – jak to ballady bywają – piękna piosenka. Z drugiej strony, wciąż utwór z „Amerykańskiej opowieści” znacznie bardziej zachwyca, niż ten z Top Guna.
Jeśli ktoś chce obejrzeć ten film, to albo musi wypożyczyć sobie za 9,99 na jakimś VOD, albo musi odnaleźć wersję piracką, co nie jest takie proste. Wprawdzie upflix wynajdzie Wam „Amerykańską opowieść”, ale są to kontynuacje wydawane w następnych latach.
PS.: Muzycznie ten film to majstersztyk, czuć było rytm. Jednak miałam do czynienia z polskim dubbingiem, więc nie do końca mogłam być urzeczona tym przedstawieniem. Tak czy siak, link do piosenki w komentarzu. A Wy mieliście przyjemność poznać małego Żyda w Ameryce?
– Zmniejszymy ceny energii – zapowiedział Trump w jednej ze swoich inauguracyjnych przemów z weekendu. Dalsze jego słowa można zrozumieć jako „Ameryka będzie potęgą!”.
Ale czy ludzie będą podzielać to zdanie? Być może, skoro jednym z elementów człowieczego szczęścia jest dostatek, a jak dostatek, to i pieniądze. Tyle że już miało być lepiej.
Za administracji Obamy na przykład. I szczerze, gdy oglądałam to, co mówił – wyrywek wstawiony w dokument „Take Back Your Power”, to aż się uśmiechnęłam. Nie dlatego, że noblista (ekhem) zrobił dobrze Amerykanom, a raczej dlatego, że zachował się jak typowy mason, mówiąc, co zamierza zrobić i jak. I wcale nie chodziło o szczęście jego narodu.
– Ludzie powinni się zastanowić, kiedy głosują – skomentowała dokument Asia. – Im się wydaje, że głosują na opozycję, a to są te same cwaniaki, bo jedni i drudzy biorą kasę od korpo.
Zatem pytanie: w jaki sposób Donald Trump zamierza obniżyć ceny energii? Bo jeśli tak samo, jak zrobił to Obama, to będzie niewesoło.
„Take Back Your Power” pokazuje bowiem, że tzw. inteligentne liczniki prądu nie są wcale takie inteligentne. Początkowo myślałam, że będzie dużo o zdrowiu, o promieniowaniu powodującym raka i się trochę omyliłam. Co prawda Josh – narrator – od tego zaczyna, że mu znajomi zaczęli chorować, ale to nie jest głównym tematem tego ciekawego dokumentu. Bardziej uświadamia, dlaczego ceny prądu są jakie są, po co wymieniają liczniki, a tak w ogóle, że władzy nie zależy na szczęściu, a zależy na kontroli społeczeństwa.
Dużo tematów ubranych w dobre, narracyjne widełki.
Bo ten film ogląda się z zaciekawieniem. Josh postarał się o różnych rozmówców: a to przedstawicielkę firmy od liczników, a to speca od Apple, a to ofiary liczników i tak dalej, i tak dalej. W jakiś sposób ta narracja – mimo że trąci teoriami spiskowymi – wciąga. A co więcej, gdy się pomyśli, to można dojść do niewygodnych myśli.
Film jest dostępny za darmo, a automatyczne tłumaczenie z jutuba daje radę, dlatego też macie linka do niego. Polecam i miłego seansu!
„Gray Man” to taki film, o którym zapomnisz zaraz po seansie. Ani to jakieś szczególnie angażujące, ani jakieś pamiętliwe. Ot, standardowy i do bólu zwyczajny akcyjniak, w którym do połowy akcja się rozkręca, a dopiero w drugiej widzimy znacznie więcej rozwalanki. To oczywiście niewiele mu daje, jako że całość jest mocno na 6/10, a może i nawet 5.
Nasza Szóstka (Ryan Gosling) otrzymuje zlecenie zabicia jakiegoś – ponoć – złego faceta. Po starciu okazuje się, że zabił jednego ze swojej tajnej grupy w CIA, a to dlatego, że udało mu się zdobyć informacje, że w CIA są nielegalne akcje. I o tych akcjach Ryan ma się dowiedzieć właśnie z uzyskanego pendrive, ale zaczynają na niego polować, więc będzie dużo skakania, uciekania i rozwalanki.
Właściwie najbardziej pamiętliwą sceną jest rozwalanie połowy Pragi. I tu wiem, że to film, ale dziwnie to trochę wyglądało, gdy niszczą tramwaj po całych ulicach, które są puste, a chwilę później widzimy, że szpitale przepełnione rannymi, a w telewizji gównoburza. Taki drobny, budżetowy szczegół .
Ogólnie – jeśli macie zamiar obejrzeć bardzo dobry film, to nie ten adres. Jeśli macie zamiar obejrzeć coś do sprzątania na przykład – to tak, włączcie. Nie wysilicie się, a jazda z Ryanem Goslingiem może być po prostu sympatyczna.
Dzień dobereł, zapraszam Was na soczystą i bardzo długą opowieść o nominowanym do Oskarów 2025 filmie „Emilia Perez”.
Emilia (Karla Sofía Gascón) była kiedyś szefem bardzo bogatego i ważnego kartelu narkotykowego w Meksyku. Jednak pewnego dnia postanawia iść na całość: chce być kobietą, ale w środowisku, w którym przebywa mogłoby to być nieco problematyczne. Dlatego do pomocy – siłą – bierze prawniczkę Ritę (Zoe Saldana). Ta załatwia mu korektę płci, a jego żona Jessi (Selena Gomez) i dzieci myślą, że zginął. Jednakże miłość do nich nie daje o sobie zapomnieć, więc zaczyna przed nimi udawać krewną zmarłego…
Powiedzmy sobie jasno: to, że film zdobył nominacje do Oskarów nie oznacza z automatu, że jest jakiś genialny. A niestety, logika tego, co się dzieje na ekranie bolała mój mózg. Mało tego, miałam wrażenie, że Emilia wcale nie musi być transem, że to wszystko, cała jej przemiana nie ma w tym wszystkim znaczenia. I jasne, że aktorce może się wydawać, że postać jest głęboka, ale to naturalne, gdy coś kreujesz. Natomiast nienaturalne jest to, że widz jest pozbawiony tej głębi. Ból, tęsknota za dziećmi? Trochu jest, ale nasz złol – przecież główna postać była szefem kartelu – nagle zmienia się w aniołka, prowadzącego fundację odnajdującą trupy po kartelach. I ja może się nie do końca znam na operacjach trans, ale nie chce mi się wierzyć, że tego nie widać, gdy trans i kobieta się kochają, i że tego absolutnie nie widać. I że nie ma z tego tytułu żadnych problemów.
A jak już jesteśmy przy temacie, to „Emilia Perez” wśród swoich zbiera mieszane uczucia. GLAAD – przedstawiciel społeczności LGBTQ+ – niezbyt pochlebnie się wypowiedział o tym dziele. Dlaczego?
Amelia Hansford: – „Emilia Pérez” to przede wszystkim film o odrodzeniu, który próbuje wykorzystać ideę tranzycji, by przekazać, że poprzez swoją tranzycję Emilia stara się odpokutować za grzechy, które popełniła w czasie bycia szefem kartelu. Problem polega na tym, że tranzycja nie jest decyzją moralną, a sam akt przejścia nie sprawia, że w jakiś sposób zostaje się uniewinnionym od przeszłej wersji siebie. To nie jest śmierć, ani odrodzenie. Zamiast tego, Emilia wciąż korzysta ze znajomości w kartelu, manipuluje swoją rodziną, by ufała jej i spędzała z nią czas, staje się fizycznie agresywna pod koniec filmu, kiedy ponowne nawiązanie kontaktu nie wypala, a nawet decyduje się grozić swojej żonie, granej przez Selenę Gomez, szantażem finansowym. Żaden z tych elementów nie jest przedstawiony w sposób, który miałby sens tematyczny, a ostatecznie ukazuje Emilię jako kolejną psychopatyczną postać trans, która dołącza do tego samego zbioru.
W kontrze pojawiły się głosy, że przecież ludzie – wszyscy, niezależnie od płci – robią złe i dobre rzeczy, dlaczego więc nie osoby trans?
Odpowiedź jest prosta: bo film nie wie, czym chce być. Nie skupiono się na jednym elemencie, który by poprowadził bohaterkę od A do Z, nie zgłębiono jego profilu psychologicznego. Zamiast tego obserwujemy sceny, które mogą być komedią, dramatem czy sensacją, ale są one luźno ze sobą powiązane. Ba, w scenach, kiedy Emilia próbuje robić dobre rzeczy dla innych czułam, że te dobre rzeczy są fałszywe. Dlaczego? Bo nie przedstawiono mi wyraźnego powodu, dla którego ta postać się tak zachowuje. Owszem, zmieniła płeć. Ale co z tego? Jasne, proces może zmienić psychologicznie człowieka, ale tu nie mamy go przedstawionego! Mamy tylko obraz, że postać przechodzi operację i to tyle, do widzenia, dalej obserwujemy po prostu kobietę lekko zagubioną. Aha. Naprawdę, temat trans mógłby w tym filmie nie istnieć, bo nie ma żadnej, specjalnej różnicy między osobami trans, a między tymi, co nadal są w swojej płci. Nic z tej przemiany nie wynika, po prostu.
To oczywiście nie jest jedyna opinia cispłciowych krytyków, do innych zapraszam na stronę GLAAD, którą podlinkuję w komentarzach.
* * *
Każdemu, kto zechce obejrzeć „Emilię Perez” może się zapalić czerwona lampka przy oglądaniu pierwszych 30 sekund, w trakcie których wyświetlają się różne firmy producenckie. Oto bowiem nie widać meksykańskich twórców – widać za to francuskich. I każdy fan kina francuskiego je rozpozna, a jeśli nadal będzie miał wątpliwości, to logotyp „Canal+” i „Netflixa” się włącza. Zaraz, ten ostatni jest międzynarodowy….
…choć po prawdzie, ten film jest międzynarodowy, a najmniej jest filmem meksykańskim. Ale może po kolei, bo tu się chaos wkrada do tekstu, a jeszcze sporo jest do opowiedzenia.
Eugenio Derbez – jeden ze znanych, meksykańskich aktorów – w wywiadzie z 2024 stwierdził, że język, jakim posługuje się Selena Gomez jest „nie do obrony”. Wprawdzie później przeprosił aktorkę, twierdząc, że społeczność latynoska powinna się trzymać razem, ale machina ruszyła. Meksykański internet został rozgrzany do czerwoności, zauważając, że Derbez miał rację i niestety, nie o sam akcent aktorki chodzi. A raczej nie tylko.
– Nigdy nie miałbyś tabliczki z napisem ‘Cárcel’ – mówił Rodrigo Prieto, meksykański reżyser i operator filmowy. -To byłoby ‘Penitenciaria.’ To są te szczegóły, a to pokazuje mi, że nikt, kto wiedział, nie był zaangażowany. I to nawet nie miało znaczenia. To było dla mnie bardzo niepokojące.
Tak, aktorzy pracowali ze specjalistami językowymi. To niestety nie uchroniło obrazu przed krytyką utworów. Na X-ie (Twitterze) padały takie komentarze jak: „Co się dzieje z tymi piosenkami? Brzmią, jakby napisał je translator automatyczny”, „Nikt w Meksyku tak się nie wyraża, ba, w całej Ameryce Łacińskiej nie słyszałem takich wyrażeń” czy „Naprawdę nie było żadnego Meksykanina w zespole produkcyjnym, żeby sprawdził te teksty?”.
Niestety – nie było. Sam reżyser Jacques Audiard jest Francuzem, a aktorzy pochodzą ze wszystkich krajów, ale nie z Meksyku. No, może poza malutkim, jednym wyjątkiem, który nie ma znaczenia dla filmu. Mało tego, „Emilia Perez” kręcona była we Francji, a to wszystko, co widzimy w Meksyku to dekoracje. I tak, może było kilka dni zdjęciowych w Meksyku, ale to wszystko. Jednak naprawdę smutne jest to, że Audiard wprost przyznaje, że nie studiował Meksyku, ani żadnej z tym tematyki związanej. Po prostu to, co wiedział, to wystarczyło mu do nakręcenia filmu. Aha, i dlatego mieszkańcy Meksyku robią zbiorowe facepalmy na seansie „Emilii Perez”.
A nie, przepraszam, robią memy z przeprosinami dla Derbeza, bo w końcu miał rację.
* * *
„Emilia Perez” w kinach dopiero będzie, a ja nie byłam na pokazie przedpremierowym. Jednakże film obejrzałam legalnie, ponieważ posiadam VPN. Moi Drodzy i Moje Drogie – włączcie sobie VPN na Anglię, gdzie obraz jest dostępny z polskimi napisami. Niestety, Panie Dystrybutorze: technologia idzie do przodu, nie moja wina, żeś zapomniał Pan o istnieniu VPN. Ale wszystkim tym, którzy zdecydują się jednak na kino życzę dobrej zabawy, bo rozumiem, że ta ścieżka dźwiękowa naprawdę może się spodobać. A tym bardziej, jeśli tak jak ja nie ogarniacie hiszpańskiego/meksykańskiego.
Zacznijmy od tego, że jeśli kiedykolwiek mieliście zamiar obejrzeć „Johna Q” z Denzelem Washingtonem, to albo idźcie do innego posta, albo przeczytajcie spojlerową i RANTOWĄ recenzję. Tak, ten film ma 7.1. na IMDB i jest debilem.
Ilość głupot tu odwalanych i gloryfikacji przemocy powala. Denzelu, miałam Cię za lepszego człeka, a Ty występujesz w takich gniotach… i właściwie, Twój występ ratuje ten film.
Poniżej spojlery, jakby ktoś zapomniał.
Zaczynamy od randomowego wypadku na jakiejś ekspresówce, a potem przechodzimy do Denzela i jego syna. Okazuje się, że synek jest chory i musi mieć przeszczep serca, inaczej umrze.
I ja przy takim pokazaniu sytuacji pomyślałam, że ten film jest NIEPOPRAWNY politycznie. Po pierwsze: czarny i czarna to para, jakim cudem nie są mieszani?! A po drugie, jakim cudem kadra – chyba cała – w szpitalu jest biała?! XD To niewygodne tak, ale kiedy „John Q” wchodził na ekrany, to był rok 2001. W akcji więc zobaczymy jeszcze stacjonarne telefony, co i tak nie wyjaśnia wszystkiego, co się potem odjewapnia.
No więc, zdesperowany ojciec zaczyna zbierać hajs na operację dla syna, bo się okazuje, że ubezpieczenie mu tego nie pokryje i w ogóle jest burdel na resorach. OK – rozumiem, amerykański problem, bardzo ważna kwestia społeczna. Ale to, co tu zostało widzom przedstawione woła o pomstę do nieba.
To znaczy tak: John Q, nasz nieszczęsny ojciec, bierze zakładników w szpitalu i żąda, by jego syn miał operację na serce. A nie, przepraszam, żąda, by syn ZNALAZŁ SIĘ na liście oczekujących na serce. Zdziwiło mnie to ogromnie, bo przecież syn zaraz umrze, no ale.
Denzel gra na tyle dobrze, że wytrzymałam dwie godziny tego czegoś. Choć przyznaję, nie obyło się bez przerw i robienia fejspalmów.
Jedziemy dalej, Kochani.
Gdy Denzel bierze zakładników, to nagle się okazuje, że są ludzie potrzebujący takiego a takiego zabiegu i tak dalej. Denzel stwierdza, że szpital pomoże im za darmo. Wiecie, ja rozumiem, że Dżonuś miał dobre serducho, ale ta sytuacja mnie wkurzyła. Ale to był dopiero początek, bo w dalszej akcji jeden typek chciał zneutralizować Dżonusia i mu się nie udało. Białas – bo tym był ochotnik – dostał w oczy, a następnie jego partnerka walnęła mu psikaczem w oczy i kopnęła go w jaja. Co zrobili obserwatorzy? Tak jest, głośno się zaśmiali! No cóż to za impra, kobieta wściekła kopie w jaja faceta! Ona też była biała, tak przy okazji, a jak dobrze wiemy, to niepoprawne politycznie.
Potem polizei kłóci się o metodę rozwiązania konfliktu. Naczelnik stwierdza, że wyśle snajpera. Rozumicie, SNAJPERA. Uzbrojonego FACHOWCA. Ok, snajper włazi do budynku i tam jak macie takie quasi-zadaszenie sobie wystawia broń i czeka, aż cel mu wjedzie na celownik. Nie wjechał, a dach się zapadł. Serio nikt nie przewidział, że umięśniony facet złamie dach? O ile to w ogóle możliwe xD. Tam się nie znam na budownictwie amerykańskim, ale średnio chce mi się wierzyć, że taki fachowiec nawet po upadku (miał przecież kamizelkę) nie byłby w stanie się obronić przed napastnikiem. A może wcale nie był umięśniony? A może stracił nieprzytomność? Tego już się nie dowiemy, bo film od razu przechodzi do rzeczy.
No więc nasz Dżonuś wychodzi z zakładnikiem-snajperem na zewnątrz, grożąc mu bronią. Snajper związany i w gaciach, choć ma koszulkę. Co robi widownia – bo oczywiście TV przyjechała, oczywiście musiał się zrobić raban – no, co robi widownia? Cieszy japę. Strasznie niesmaczna scena.
Zdziwiła mnie jeszcze jedna rzecz: dlaczego jego żona – która siedzi przy synu – nie wie, że w szpitalu się dzieje coś złego? Jasne: mogli nie podawać info, by inni nie spanikowali, ale przecież radiowozy musiała słyszeć, bo otoczyli budynek i to dość głośny gwar był, poza tym TV też się dość szybko dowiedziała. Ale ona bidna, ni wi, co się odjewapnia xD. Dopiero gdzieś po dłuuugim czasie do niej przychodzą. XD
Dobra, może się czepiam.
Gorzej, że nasz Dżonuś nie chce umrzeć. Snajper miał zastrzelić – nie zastrzelił. Aż tu nagle Dżonuś wpada na geniaulny pomysł, że odda synowi SWOJE SERCE. I wiecie, ja tam się na kardio nie znam, ale scena, w której Dżonuś wykłóca się z lekarzem, jest zwyczajnie głupia i szkodliwa. A idzie to mniej więcej tak:
Dżonuś: popełnię samobójstwo, a ty przeszczepisz mojemu synowi serce
lekarz: nie zrobię tego
Dżonuś: moje serce pasuje
lekarz: trzeba zrobić porządne badania, dopasowanie tego i tego
Dżonuś: MUSISZ MU PRZESZCZEPIĆ MOJE SERCE BO JAK NIE ONOENOENONE!!!!1111
No dobra, lekarz koniec końców się zgadza.
I Dżonuś idzie się położyć, już leży na łożu śmierci… wcześniej wyjął z broni to zabezpieczenie, prawda? Wszyscy widzieli, right? Nawet zakładnik o to pytał. Ale w kolejnej scenie widzimy wątpliwość i… dupa. „zabezpieczona”, powiedział Dżonuś, choć nie będę tego sprawdzała na 1000%, ale tam, koniec końców Dżonuś się nie zabił, tylko żona do niego zadzwoniła. Rozmowa wyglądała mniej więcej tak:
żona: Dżon?
Dżon:
żona: Dżon?! odezwij się, proszę!
Dżon:
żona: proszę
Dżon odkłada słuchawkę.
Ona teraz uprawia mega dramatyczny bieg, żeby go uratować, wszak ma info, że serce jest – to od tej babeczki z początkowego, randomowego wypadku. Aha, takie buty, no kto by się domyślił!
W końcu Dżon wychodzi wraz zakładnikami, wszak synuś już bankowo będzie miał przeszczep, nie musi dalej odjewapniać hardkoru w szpitalu.
No i chłopak faktycznie ma przeszczep, a Dżonuś – no cóż, Dżonuś został aresztowany i postawiono mu trzy zarzuty. Usiłowanie zabójstwa. Groźby karalne i przetrzymywanie zakładników. Za pierwsze został uniewinniony, za drugie także, za przetrzymywanie najwyżej 5 lat (nie podali). A na końcu widzimy, jak Dżonuś w aucie siedzi z kajdankami i odjeżdża w stronę zachodzącego słońca, znaczy się, więzienia, no i ktoś krzyczy: stary, jesteś moim bohaterem!
….
– I tak się dziwię, że na końcu go nie zestrzelono i nie zrobiono z niego świętego – skomentowała ten bajzel przyjaciółka Asia.
Nie chwal dnia przed zachodem słońca, najwyraźniej.
– Ten cały film to jakaś patologia – dodała.
Ano, tak. A potem Amerykanie się dziwią, że mają pierdolnik w swoim kraju. Cóż, po takich treściach? Nie dziwię się.
Ale to nie film jest najśmieszniejszy. Najśmieszniejsza jestem ja, bo na trailer „Johna Q” trafiłam dobre dwadzieścia lat temu. I jakoś w tłoku życia film mi umykał, umykał…. i postanowiłam w końcu skończyć z tym. No bo ileż lat można się zadręczać jednym filmidłem?
Czy dostanę aplauzy? Pewnie nie, ale mam nadzieję, że bawiliście się doskonale przy tekście. Miłego dnia z jakimś dobrym filmem!
To jest chamstwo i skandal, i słowa te przesyłam do wszelkich VODów: Maxa, Amazona, Neflixa, Canal+, Skyshowtime… bo z tego, co wiem (źródło upflix), to „Little Shop of Horrors” z 1986 roku dostępny jest tylko na piratach. Brawo, wielkie oklaski. I ja rozumiem, że to remake słynnego dzieła z 1960 (słynnego głównie przez rolę młodego Jacka Nicholsona) i jest ono dostępne na FlixClassic Polska , ale olewać takie dzieło, jakim jest „Krwiożercza roślina” to skandal.
Ja dorwałam wersję z lektorem Knapikiem i tytuł był tłumaczony oryginalnie – „Mały sklepik z horrorami”, ale przejdźmy już do rzeczy.
Seymour Krelborn (Rick Moranis) to nieudacznik pracujący w podrzędnej dzielnicy nędzy, w kwiaciarni. Zakochany jest w Audrey (Ellen Greene), ale ta ma partnera-przemocowca, a tymczasem do kwiaciarni przybywa tajemnicza roślinka. I w tym momencie sklepik zaczyna odnosić niebywałe sukcesy…
Z jednej strony mamy tu klasyczny romans, a z drugiej – jest to trochę mroczniejszy (?), odnoszący się do horrorów musical. I choć formuła niezupełnie przypada mi do gustu, tak nie da się ukryć, że „Little Shop of Horrors” ma niesamowitą ścieżkę dźwiękową. I mówię tu o całości. To trio, które śpiewało, dentysta, inni artyści – coś fenomenalnego. A jedna z piosenek, „Mean Green Mother from Outer Space” od Leviego Stubbsa walczyła o Oskara w 1987. Przegrała z „Top Gunem” i dla mnie to słabe, bo to utwór żywy, wesoły i bardzo dobry. No, ale z wojskiem nie ma szans.
„Krwiożerczą roślinę” dobrze będę wspominała. Jest to film lekki, bo komediowy, nie raz i nie dwa się uśmiałam xD, a soundtrack – powtórzę się – znakomity. Jeśli jeszcze nie widzieliście, a chcecie nadrobić, to przykro mi, albo nigdzie, albo pirat. Oznaczyłabym prawidłowo VOD’y, ale wyskakują mi pseudofanpeje tych stron, więc jak ktoś sprawniejszy, niech da im znać. Bo to w…. jące, żeby klasyki kina amerykańskiego były pomijane.
Dzień dobereł, ja jestem trochę wściekła. A miał być to film na moją chandrę, eeeh…
Tomasz Adamczyk (Marek Kondrat) na pewnej drodze ma wypadek. Znajdują go okoliczni mieszkańcy okolicznej wsi, a okoliczności są takie, że postanawiają to wykorzystać. Czy uda im się uzyskać pieniądze za okup?
„Pieniądze to nie wszystko” to film, który chyba jest trochę zapomniany, a na to nie zasługuje. Co prawda to nierówna opowieść, ale rozumiem, że konflikt należało jakoś rozwiązać i zebrać do kupy wszystkie wątki. Ale to nie jest najgorsze.
Otóż – nie ma na streamingu tego filmu. A przynajmniej nie było 12.01. (moment pisania tekstu i tak, oglądam na tyle dużo, że muszę rozplanowywać posty). Ponieważ w żadnych zapowiedziach na styczeń i informacjach streamingowych nie znalazłam tego tytułu, nie sądzę, by sytuacja miała się zmienić.
I tu dochodzimy do mojego wkurwu, ponieważ w pierwszym rzucie znalazłam bardzo rozpikselowaną wersję, ale dobra – nie jest to Atari, więc jakoś się oglądać dało. Gorzej, że jakieś 20 minut przed końcem dramatycznie rozjechał się dźwięk. A to już jest mocny dyskomfort w oglądaniu.
Wkurzona, postanowiłam jeszcze raz poszukać i tym razem wyszukiwarka łaskawie zapodała mi ten film na YT. Wprawdzie nadal jest to wersja rozpikselowana, ale przynajmniej nic się nie dzieje z dźwiękiem. A ponieważ nie ma „Pieniędzy to nie wszystko” w streamingu, na chama zapodam link do tegoż dzieła.
I wiecie – napisałam, że to film nierówny. Pierwsza połowa nie dość, że płynęła, to jeszcze bardzo, bardzo, bardzo mnie bawiła. Już bliska byłam stwierdzenia, że jest to jedna z najśmieszniejszych komedii, jakie widziałam. Więc czemu leży zapomniana na półkach producentów i dystrybutorów?
Być może przez drugą część, która co prawda prowadzi nas do rozwiązania, ale nie ma już tej takiej komediowej ikry. Historia zamienia się w coś lekkiego, ale mocno obyczajowego. Mimo to bardzo chciałam zobaczyć, jak wszystko się zakończy, bo choć dawno temu i nieprawda widziałam ten film, to jednak, teraz – po latach – oglądało mi się znacznie lepiej. Może dlatego, że jestem starsza, a może dlatego, że lepiej sobie radzę ze stanami emocjonalnymi.
Tak czy siak, jeśli ktoś szuka lekkiego obrazu na chandrę zimowo-jesienną, to „Pieniądze to nie wszystko” będzie w sam. Zwłaszcza, że towarzyszy temu bardzo dobry utwór Golec uOrkiestry (link w komentarzu).