Laleczka Chucky (1988)

„Child’s Play”, czyli w Polsce znana jako „Laleczka Chucky” to film raczej B-klasowy, z niekoniecznie wysokim budżetem, ale dający dziwną satysfakcję z oglądania. Nie jest to oczywiście perełka, chociaż oglądając tego slashera z 1988 roku miałam banana na twarzy.

Andy Barclay (Alex Vincent) chce drogą zabawkę. Mamusia mu ją załatwia poprzez zakup u jakiegoś totalnego randoma. Wydaje się więc, że wszystko zmierza ku radości młodego. Otóż nie – kiedy matka siedzi w pracy, ciotka się opiekuje Andym i wtedy dzieje się Chucky. Problem w tym, że Andy’emu nikt nie wierzy. No bo na zdrowy rozum: kto miałby uwierzyć, że laleczka zabija?

Ze spojlerami w tym przypadku jest dziwnie, bo z jednej strony nie chcę; a z drugiej… no kto by się spodziewał po slasherze, że niektóre osoby to mięso armatnie, a zabija coś. I o ile „Laleczka Chucky” wybitnym filmem nie jest, a ekranowe postacie są tylko z lekka nakreślone, to jednak do niektórych z nich czujemy sympatię.

Jest tu trochę śmiesznotek. Jedną z nich mamy na zakończenie (choć w teorii powinno straszyć), a inną… cóż, czas trochę dziwacznie się porusza, ale może to wina tłumaczenia? Zresztą, bez znaczenia, że z dwóch nocy zrobiła się jedna; pościg trwa, a czy tym razem zwycięży dobro? Oto jest pytanie!

I o ile w samym filmie muzyka jakoś nie grała za specjalnych skrzypiec, tak przy napisach końcowych utwór zwrócił moją uwagę. Zresztą – było w nich zaznaczone, jakich piosenek film użył. W grafikach oczywiście podane tytuły prosto z napisów (które to okazują się być najlepszym źródłem informacji xD, no kto by pomyślał 😃).

Budżet produkcji wynosił 9 milionów, a ostateczne wpływy z kin to 44 milionów. Stąd też nie dziwne, że dostaliśmy potem kontynuacje, których… nie chce mi się oglądać 🙂.

Czy polecam? Yyy – trudno powiedzieć, bo to film z kategorii „słabe, ale fajne”. 😃 Chyba najlepiej by było, gdybyście sami sprawdzili i jest ku temu przynajmniej jeden powód: film zajmie Wam najwyżej 1 h 25 minut, więc niewiele stracicie ze swego życia. Miłej zabawy!

Legenda VOX Machiny, sezon 3

Dzień dobereł!

Na Amazonie dostępny jest już caluteńki, świeżutki trzeci sezon Legendy Vox Machiny, genialnej animacji od tegoż studia** i Critical Role. Wiadomo już, że będzie czwarty, ale jego premiera nie jest jeszcze znana, bo VOD ogłosił to dopiero w zeszłym tygodniu. Także ja czekam, a teraz zapraszam Was na recenzję.

Jak pamiętamy, nasza legendarna paczka ma za zadanie pokonać smoki, które w tym sezonie odgrywają rolę głównego złola. Jest to w kij trudne zadanie, a klimat serii nieco się zmienił. Vox Machina przystopowała nieco z humorem, choć nadal tu i ówdzie się on znajdzie; jednak w obliczu tak ogromnego zagrożenia nie ma czasu na kawały, a momentami robi się wręcz nostalgicznie czy melancholijnie.

Zresztą: przejrzałam jeszcze raz openingi do serii i mam wrażenie, że pierwszy sezon to wybitnie nuty przygodowe, drugi zaś bardziej na akcyjniak, a trzeci to pełna nostalgia. Tylko najlepsze jest to, że brzmienie melodii prawdopodobnie jest to samo, a zmieniają się tylko scenki na animacji. A ta w trzecim sezonie – w openingu – jest świeżutka.

Zresztą, do animacji jako takiej nie ma co się przyczepiać. Styl jaki jest, każdy widzi. Tutaj zdaje się ogromnymi wyzwaniami przed animatorami były smoki i choreografia walk, bo działo się bardzo dużo. Muszę przyznać, że ten widoczny komputer w skrzydlatych potworach wcale nie przeszkadza, tu akurat twórcy potrafili zrobić, by 3D nie gryzło się z 2D i to jest przyjemne dla oka.

A napierdalają się aż miło.

I jak włączyłam se pierwszy odcinek, tak już przy drugim nie wiedziałam, jak się oderwać, a noc płynęła, odpływała niczym statek…

…to teraz zawróćmy nim trochę do tematu muzyki, bo trochę śpiewają. W drugim odcinku mamy inny, niż zwykle ending – tzn. nadal zobaczymy jakieś szkice z animacji, ale Scanlan (Sam Riegel) pozwolił sobie zaśpiewać jakąś balladę i jest to bardzo fajne, że możemy usłyszeć nie kawałek jego twórczości, a całość. I kiedy w którymś kolejnym odcinku znowu wlatuje nowa piosenka, to myślałam, że dadzą na zakończenie, gdyż zło nie pozwoliło na jej dokończenie. Niestety, malutki zawód – nie dali. Ale za to w ostatnim epizodzie cała drużyna się rozśpiewała.

No i właśnie; fabularnie jedynie, co mogę powiedzieć – by nie spojlerować – to to, że Vox Machina musi rozprawić się ze smokami. To jest główny wątek i naprawdę widać stawkę. Tu już nikt się nie bawi w bzdetolety, a im bliżej końcówki, tym coraz bardziej odczuwałam melancholię. Cóż, no – taki tok akcji. Właściwie, gdyby nie zapowiedź Amazona, to myślałabym, że seria jest skończona, ponieważ takie to trochę wrażenie robiło. Nie mniej, fabuła i tak pozostawiła kilka małych wyjść, by czwarty sezon mógł się w jakiś sposób nawiązać. Więc – zobaczymy, pożyjemy.

Najlepszym określeniem na to, co się dzieje w tym sezonie to: nawalanka. Akcja tak zapieprza, że gdy tylko dawano widzowi na chwilę oddechu, czułam się wybita z rytmu i jakaś taka niezaspokojona. A walka z Thordakiem (Lance Reddick) spokojnie może przejść do historii może nie animacji, ale fantasy; to jest właśnie czyste złoto dla odbiorców, to jest czysta epickość, to jest rdzeń fantasy, to jest fantasy przez duże Fantasy.

Napisałabym coś o ostatnim odcinku, ale tu musiałabym wjechać w spojlery, a zaręczam: warto obejrzeć „Legendę Vox Machiny”. Jest to jeden z najlepszych seriali animowanych, a wątki LGBT tu wydają się bardzo naturalne i nikomu w zasadzie nie przeszkadzają, a zresztą – bohaterowie mają znacznie większe problemy, niż tęcze.

Trzeci sezon oceniam 8/10, choć do 9 niewiele mu brakuje. Mam nadzieję, że czwarty będzie również zacny*. 🙂

** tak, wiem, parę firm ze sobą współpracowało przy produkcji, okej?

* nie, nie będę oglądała spojlerów z sesji, które w dodatku są po angielsku, a więc dla mnie byłoby to mało zrozumiałe.

Jak poznałem waszą matkę

Dobereł wieczoreł.

Przerwa spowodowana była dwiema rzeczami: moim kiepskim samopoczuciem psychofizycznym i oglądaniem „Jak poznałem waszą matkę”. Kto czeka na recenzję „Prawdziwego bólu”, ten się doczeka – sorry za obsuwę, ale do wykorzystania mam ok. 15 zeta ze zrzutki, więc muszę czekać na tanie wtorki/środy.

Ale zacznijmy już… Historia mogłaby się skończyć na 1 odcinku, ale całość ma 9 sezonów po 22-24 odcinków emitowanych w latach 2005-2014.

I powiem tak: to nie jest historia na raz. Tzn. można, jak ktoś jest wręcz zakochany w „Jak poznałem waszą matkę”, bo serial zawiera wiele legen… legendarnych scen. Wystarczy wspomnieć o przemianie Barneya (Neil Patrick Harris) w kolesia, który nosi tylko garnitur albo o scenie, gdzie ten sam koleś stwierdza „zniszczę cię” i to robi. Cóż, fani raczej wiedzą, o czym mówię, nie fani zaś nie mają mieć o co pretensji, bo w tym serialu dzieje się bardzo dużo i historia jest mocno zakręcona.

Mamy bowiem do czynienia z paczką przyjaciół: Tedem, Barneyem, Lily (Alyson Hannigan), Marshallem (Jason Segel) i Robin (Cobie Smulders). Siedzi ona sobie w barze i przeżywa różne zakręcone przygody, nie raz opowiadając o nich. I właściwie z wyjątkiem Lily i Marshalla, każdy z bohaterów szuka miłości – tej jedynej, prawdziwej.

Tak, jestem zmęczona materiałem.

Tak, warto było przejść przez te 6 sezonów i wybrane odcinki późniejszych, by obczaić całą serię. Zgrzeszyłam? Nie do końca – bo Ted się tak naopowiadał, że zachowanie współpasażerów w autobusie wobec niego wydaje się jedynym rozsądnym zachowaniem.

Tak, trochę mnie wkurzyła rozpiętość historii (nie mylić z rozwiązłością). Bo i owszem, bohaterowie są wyjątkowi – każdy z nich czymś konkretnym się charakteryzuje. No i serial jest w bardzo wielu momentach prześmieszny, okraszony czarnym humorem. Tyle że…

I teraz uwaga. Ten serial JEST WOKE, chociaż na początku wydawał się naigrywać z gejów. Jednak lata jego tworzenia sprawiły, że sezon 5 miał już elementy mocno niesmaczne, a im dalej, tym gorzej.

DOBRA. CZAS NA OGROMNE SPOJLERY, WIĘC… CZY WARTO OBEJRZEĆ „JAK POZNAŁEM WASZĄ MATKĘ”? Z PEWNOŚCIĄ TAK – JEST TO HISTORIA, KTÓRA MOŻE ROZPRASZAĆ PONURY NASTRÓJ I MA SIĘ WTEDY WRAŻENIE, ŻE JEST JAKOŚ FAJNIE. DOBRA, A TERAZ SEKCJA SPOJLEROWA, WIĘC KTO NIE CHCE, TEN NIECH ROBI SCROLLING.

SPOJLERY‼️👇

Więc zacznijmy od tego, że ten serial jest przydługi. I jasne, można twierdzić, że humor we wszystkich odcinkach jest zacny i tak dalej, ale im dalej, tym bardziej miałam wrażenie, że trochę się pogubiono i poszukano pomysłów na siłę.

Weźmy takiego Barneya. Na krótką metę ten bohater jest genialny – wieczny podrywacz, niedojrzały emocjonalnie mężczyzna, chodzący w garniaku. Ale ileż można? Ja rozumiem, że odcinki trwają tylko 20 minut, ale jednak im dłużej się to oglądało, tym stawało się mniej zabawne, chociaż może wolałabym, żeby Barney został wiecznym podrywaczem.

Trochę nie ogarniałam, czemu wziął ślub z Robin, skoro między nimi chemia była średnia i byli już po jednym nieudanym związku. OK – Barney ją bardzo kochał i byłam w stanie w to uwierzyć, ale Robin nie miała chemii do niego. I to było widać.

I uważam, że bardzo skrzywdzili tego bohatera, wlepiając mu dziecko z jakąś przypadkową babeczką. To nie tak powinno się skończyć.

A i jeszcze ten wątek woke… w jednym z odcinków dowiadujemy się, że Barney ma brata. A potem, że jego brat jest czarnoskóry. I tak dobrze, że James (Wayne Brady) ma innego ojca od Barneya, ale uważam, że twórcy byliby w stanie zrobić, że kolesie mają tego samego tatę. A dlaczego?

Widzicie, dopóki wiedzieliśmy, że James i Barney mieli rozwiązłą matkę, to było OK. Pasowało do konceptu. To, że James jest gejem też było OK.

Ale to, że dorobili Jamesowi i jego partnerowi dzieci, uważam za mocne chamstwo. Po pierwsze: skąd te dzieci? W serialu nie wyjaśniono, ale poczułam się zniesmaczona. Miałam takie uczucie „o, mężczyzna może urodzić dziecko”. Poza tym z punktu widzenia pedagogiki posiadanie dzieci przez gejów jest średnim eksperymentem. I tak, czytałam „Wyhoduj sobie wolność”, ale musielibyśmy wjechać z mocną dyskusję w temacie, a to ma być tylko recenzja serialu.

A jak już przy woke jesteśmy, to było parę scenek, kiedy kobiety się całowały.

Czy mam do tego serialu jeszcze jakieś wąty? Ano, tak.

Przede wszystkim zakręcenie wątku Robin-Ted-Barney przypomina trochę telenowelę brazylijską, co trochę męczy. Takie niekończące się koło wzajemnej adoracji wokół tego samego tematu.

I żałuję, że z Barneyem nie skończyli na ślubie Robin…

I tu dochodzimy do naprawdę ogromnych spojlerów. Bowiem, gdy Robin pojawia się w serialu, to Ted próbuje ją poderwać. I udaje mu się to w romantyczny dość sposób. Chemię między tymi bohaterami widać było prawie przez wszystkie sezony. Bardzo dobrze, castingowcy się postarali.

A w dwóch ostatnich odcinkach Ted zdradził, jak poznał matkę swoich dzieciaków. I wiecie – mijanie się ich, takie drobne szczegóły typu „zgubiłam parasolkę, a on znalazł” to bardzo ładne rzeczy. I tajemnica, która była trzymana niemal do samego końca sprawiała, że serial chciało się obejrzeć do końca.

No tyle, że mamy do czynienia z komedią. Co prawda często czarną, ale jednak komedią. A tu nagle wchodzimy w smutne tony, bo widzicie, ukochana Teda zmarła na raka.

Wkurzyłam się.

Walnęli smutem prosto w twarz i to w taki trochę… bez sensu sposób. Serio, nie mieli innego pomysłu? Czemu to zawsze musi być ten pieprzony rak, a nie na przykład – bo ja wiem? A zresztą, niewiele by to zmieniło, i tak smut pozostaje smutem.

I to, że zawsze chodziło o Robin było takie sobie.

Generalnie mam mieszane uczucia co do zakończenia.

Ale całość dość przyjemna.

Bezsenność w Seattle

Dzień dobereł! Jeśli kiedykolwiek widzieliście bohaterów, którzy płaczą nad „Bezsennością w Seattle”, to… może się to przydarzyć w realu. Ale po kolei.

Sam (Tom Hanks) jest wdowcem z synem. Nie ma łatwo, bo żałoba to nigdy nie jest pozytywne przeżycie. Ale mija czas i jakoś trzeba żyć. Jego syn, Jonah (Ross Malinger) interweniuje w tej sprawie, wkręcając ojca w nocny program. A słucha go dziennikarka z drugiego końca USA, Annie Reed (Meg Ryan), której audycja wywraca do góry nogami jej życie. To, w jaki sposób i gdzie bohaterowie się spotykają, pozostawiam już do Waszego obejrzenia.

Film jest uroczy – począwszy od klimatu, a skończywszy na jego realizacji. Dialogi są na najwyższym poziomie. Żeby nie szukać daleko, to moja przyjaciółka Asia – dzieciata – stwierdziła, że rozmowy młodego z ojcem są bardzo realistycznie poprowadzone. Ponadto koszulka nocna jednej z bohaterek również spodobała się Asi, ale ja się nie znam, więc nie bardzo zwróciłam uwagę na ten ubiór.

To, na co zwróciłam uwagę to klimat. Och, ten film fantastycznie płynie i jak czasami zastanawiam się przy filmach „ile do końca”, tak tu było „e, już tyle minęło?”. Jest to znakomicie zrealizowany romans, odwołujący się jawnie i bezczelnie wręcz do jednego z klasyków romansów – „Niezapomniany romans” z 1957 roku. Poza tym obraz był nominowany do Oskarów za muzykę i scenariusz*. I jak zwykle nie przydarza mi się to przy romansach, tak przy „Bezsenności w Seattle” autentycznie, na koniec się wzruszyłam. Bo to jest po prostu bardzo ładna historia, która wbrew pozorom mówi ważną rzecz o miłości**.

————————————-

* Oskary 1994:

– nominacja za najlepszy scenariusz, rywalizował m.in. z „Fortepianem” (zwycięzca);

– nominacja za najlepszą oryginalną piosenkę, tu dla „A Wink and a Smile” Marca Shaimana (muzyka) i Ramsaya McLeana (słowa) – link w komciu.

** mówi się, że jak spotkasz miłość życia, to to wiesz 🙂. Ja sama tego nie przeżyłam, ale znajomi tak to opowiadają 😃.

Brokeback Mountain

Dzień dobereł, dzisiaj o LGBT’ach…. tych dobrych LGBT’ach.

– [Film] jest źródłem ciągłego irytowania w moim prywatnym życiu – przyznała pisarka, Annie Proulx, która stworzyła opowiadanie „Brokeback Mountain”. – Jest niezliczona ilość osób, które uważają, że historia jest otwartą przestrzenią do eksplorowania ich fantazji i poprawiania tego, co widzą jako nieznośnie rozczarowującą opowieść […] Ciągle wysyłają mi straszne manuskrypty i pornograficzne przeróbki historii, oczekując, że odpowiem pochwałami i brawami za „naprawienie” opowieści. Zdecydowanie nie rozumieją, że jeśli nie da się tego naprawić, trzeba to po prostu znosić.

I na tym urwę cytat z niej, ponieważ „Brokeback Mountain” to film, który naprawdę warto obejrzeć. Dawno już nie miałam tak, że po prostu chcę posiedzieć z filmem jakiś czas. A tu tak było i to pomimo tego, że głównymi bohaterami są geje.

Lata 60′. Dwóch panów spotyka się na jakimś ranczu i rozpoczyna pracę. A że miejsce jedno, i właściwie są z dala od wszystkich, to znienacka zaskakuje ich miłość do siebie. Lato się kończy, praca się kończy, pora wrócić do domu i wydawałoby się, że już nigdy się nie spotkają. Ale po czterech latach jeden z bohaterów dostaje pocztówkę od drugiego…

To, co mnie zaskoczyło w tym filmie to sceny seksu. One były takie brutalne. I tak, stosunek odbywał się między nim, a nim, ponieważ „Brokeback Mountain” to historia o wielkiej miłości między mężczyznami. A ja jako kobieta nie mam pojęcia, jak taki seks wygląda, a reżyser – Ang Lee – pozwalał aktorom na improwizację.

Pierwsza scena seksu wymagała trzynastu ujęć, a pracę z aktorami tak opisywał: – Nie rozmawiam za dużo [z nimi], chyba że chodzi o uwagi techniczne. Dzięki temu [sceny intymne] łatwiej się realizuje.

Szczerze? Wzruszyłam się na filmie, czy właściwie na samych napisach końcowych. I zgadzam się ze stwierdzeniami, że to film o samotności. Nie mniej to, jak zagrali role główni aktorzy – Jake Gyllenhaal i Heath Ledger to role wręcz oskarowe. Uwierzyłam Ledgerowi, że jego bohater jest zagubiony i samotny, właściwie to… och, panowie zagrali coś niesamowitego.

„Brokeback Mountain” jest też uważany za kamień milowy w kinie queerowym. To po nim LGBT stało się modniejsze i jakby wyszło z ukrycia.

Ale wiecie, co? Absolutnie nie przeszkadzało mi to, że to historia o dwóch homoseksualistach (plis, nie kłóćmy się w sprawie), bo to było takie naturalne. Miałam wrażenie, że patrzę na historię, która mogła się wydarzyć naprawdę i że nikt tu nie udaje. Po prostu, tak mogło być. I po prostu, świetni aktorzy.

A co z muzyką? Jest ładna, chyba niewidzialna trochę, ale prym wiedzie piosenka „A Love That Will Never Grow Old” (Gustavo Santaolalla, Bernie Taupin i Emmylou Harris), która wygrała Złotego Globa.

Cóż – warto zobaczyć „Brokeback Mountain”, bo to po prostu ładna historia, poruszająca. I taka prawdziwa. Tekst dedykuję Asi i Matthias Music District🙂. A poniżej o Oskarach, a w komciu link do muzyczki.

——————————————

Oskary 2006:

* nominacja dla najlepszego filmu roku – przegrał z „Miastem gniewu”,

* nominacja dla najlepszego aktora w roli głównej, Heath Ledger – przegrał z Philipem Seymourem Hoffmanem, grającym w „Capote”,

* nominacja dla najlepszego aktora w roli drugoplanowej, Jake Gyllenhaal – przegrał z Georgem Clooneyem, grającym w „Syrianie”,

* nominacja dla najlepszych zdjęć dla Rodrigo Prieto – przegrał z Dion Beebe, odpowiedzialnym za „Wyznania gejszy”,

* nominacja dla najlepszej aktorki drugoplanowej dla Michelle Williams, przegrała z Rachel Weisz, grającej w „Wiernym ogrodniku”,

* Oskar za najlepszą reżyserię dla Anga Lee, którego film rywalizował z „Capote”, „Miastem gniewu”, „Good Night and Good Luck” i „Monachium”,

* Oskar za najlepszy adaptowany scenariusz dla Larrego McMurtriego i Diany Ossany, których film rywalizował z „Capote”, „Wiernym ogrodnikiem”, „Historią przemocy”, „Monachium”,

* Oskar za kompozytora dla Gustavo Santaolalla, a film rywalizował z „Wiernym ogrodnikiem”, „Wyznaniami gejszy”, „Monachium” i „Dumą i uprzedzenie”.

Wizyta Świętego Mikołaja

Szczerze mówiąc, ten film udowadnia, że kino może być – a nawet jest – grupowym przeżyciem. A już zwłaszcza wtedy, kiedy siedzisz w Poznaniu i poznajesz inne fanpeje z Wielkopolski. A w tym przypadku na seans trafiłam dzięki uprzejmości Z Filmem Przez Czas i no… bardzo się z tego cieszę.

Spodziewałam się rozlewu krwi godnego slashera, ale „Wizyta Świętego Mikołaja” to nie slasher. To jest film, który łączy ze sobą dramat wojenny, czarną komedię, thrillera i kino familijne!

Thomas (Alain Lalanne) to komputerowy geniusz, który wierzy w Świętego Mikołaja i postanawia to udowodnić. A tak się składa, że do jego chaty włamuje się bardzo niebezpieczny człowiek (Patrick Floersheim) i rozpoczyna się walka na śmierć i życie. To taki francuski „Kevin sam w domu”, tyle że nie.

A nie, dlatego że jest tu trochę mniej krwi od „Kevina”, a humor jest znacznie, znacznie świeższy i mroczniejszy. A może twierdzę tak dlatego, że Kevina mamy co roku w święta, a „Wizyta” była obejrzana przeze mnie pierwszy raz na Filmy Najlepsze z Najgorszych i szczerze? Tak, to film najlepszy z najgorszych. Piękny film klasy B, jak przypuszczam.

Na seansie nie byłam pewna, czy mi się on spodobał. Może nie mój typ humoru, a może zbyt wiele akcji oczekiwałam od „Wizyty”. Jednakże publika bardzo często reagowała śmiechem, więc w rezultacie i ja się nim zarażałam.

A po seansie, im więcej o nim myślę, tym wydaje mi się smaczniejszy.

Do obejrzenia jest nigdzie 🙂.

Tak czy siak, życzę Wam, by dziś wpadł do Was bardzo sympatyczny Święty Mikołaj, który rozda Wam szczęście. Do miłego!

❤

PS.: Ale muzykę miał moim zdaniem znakomitą. I im się lepiej znasz na muzie, tym bardziej film bawi. 😃 Przy okazji trafiła do muzycznego podsumowania ścieżek dźwiękowych :D.

[PODSUMOWANIE 2024] Muzyka!

Zasady podsumowania są proste: sumuję wrażenia z roku 2024, nieważne czy film/serial tegoroczny, czy dziesięcioletni.

Niekoniecznie będzie to topka, ponieważ to po prostu muzyka, która zapadła mi w pamięć. Z tego też powodu nie będzie soundtracku z „Diuny Part Two”, ani z „Pięknej i Bestii”. Ale weźcie kawkę czy herbatkę z ciasteczkami, usiądźcie wygodnie i posłuchajcie równie ciekawych utworów…

WIZYTA ŚWIĘTEGO MIKOŁAJA [RECENZJA]

Ten film jest pierwowzorem „Kevina samego w domu” i uważam, że jest od niego znacznie lepszy. Ale to, co jest jeszcze ciekawe, to piosenka Bonnie Tyler, która nie znalazła się na żadnej płycie, ani w zasadzie gdziekolwiek – a powstała na potrzeby tego filmu. Właściwie to ona sprawia, że film nabiera smaku, a widzowie widzą pewne wady Bożego Narodzenia.

ZAWIEŚCIE CZERWONE LATARNIE [RECENZJA]

Zhao Jiping stworzył wybitną ścieżkę dźwiękową. Bez niej „Zawieście czerwone latarnie” nie byłoby tym, czym jest. Dźwięki wpisują się w nastrój filmu, tworząc to niepokojącą, to mityczną atmosferę. A końcówka jest tym przesiąknięta tak, że widz zostaje właściwie z kacem. I z tego wszystkiego film ten jest właściwie niezapomniany, zasługujący na Oskary. Niestety – przegrał z „Mediterraneo” (więcej tu).

BROKEBACK MOUNTAIN [RECENZJA]

Nie znam się na muzyce, a w tym przypadku miałam wrażenie, że jest ona trochę niewidzialna. Mimo to tworzyła atmosferę. I chyba trochę trudno znaleźć wszystkie utwory z tego filmu, a w każdym razie teraz, po czasie, wydaje mi się, że szukałam innego dźwięku, niż tego, który znalazłam. Zresztą, prawdopodobnie w całości soundtrack do „Brokeback Mountain” jest po prostu doskonały, jeśli nie wybitny.

Twórcą poniższego utworu – A Love That Will Never Grow Old – jest Emmilou Harris, który zresztą został nagrodzony za nią Złotym Globem. Więcej o tym w recce (link u góry).

BEZSENNOŚĆ W SEATTLE [RECENZJA]

„Bezsenność w Seattle” to ładny film, który ma swój taki klimat. Nie inaczej jest z muzyką – i chyba niekoniecznie przypadła mi do gustu, chociaż piosenka Marca Shaimana „A Wink and a Smile” uzyskała nominację Oskarową. Nie, chyba nie wchodzi mi w mózg, ale posłuchać można.

JAK POZNAŁEM WASZĄ MATKĘ [RECENZJA]

Ja wiem, że to seriale, ale… szczerze mówiąc, filmów obejrzałam więcej, a poza tym seriale popisały się mniej znaczącą ścieżką muzyczną. Trochę inaczej jest w przypadku „Jak poznałem waszą matkę”, bo można go nie lubić, ale trzeba przyznać, że ma momenty mocno muzyczne, obfitujące w niezwykłe utwory. A jako, że nie pamiętam, która melodia mi przypadła do gustu, daję po prostu składankę ichże. I chociaż są to utwory rockowo-sentymentalne (nostalgiczne?), to bawcie się dobrze :).

LEGENDA VOX MACHINY [RECENZJA]

Nie będę rzucała słów na wiatr – „Legenda Vox Machiny” ma po prostu świetną ścieżkę dźwiękową i często bohaterowie coś śpiewają (chociaż to nie musical).

The Commitments [RECENZJA]

Film muzyczny, w którym muzykę bardzo dobrze się słucha. I wiadomo, przez audiofilów bardzo ceniony, dlatego też wstawiam tu soundtracka :).

BEETLEJUICE [RECENZJA]

Trzeba przyznać, że „Beetlejuice” to pewnego rodzaju przypadkowy majstersztyk. Bo wyobraźcie sobie, że niektóre utwory stały się legendarne, choć tylko dlatego, że na droższe nie byłoby stać producentów.

W tym filmie są dwie niezwykłe piosenki i właściwie jestem wdzięczna, że mogłam je usłyszeć w kinie, na maratonie. To miało megaśny klimat, choć wydaje mi się, że „Beetlejuice” to ogólnie bardzo sympatyczny muzycznie film.

Dwójka – niestety – już nie miała takiej ikry…

Jump In The Line Shake Senora autorstwa Harry’ego Belafonta:

Banana autorstwa Day-0:

Druga część tutaj, zapraszam.

The Blues Brothers

Jeżeli kochacie muzykę, to z pewnością „Blues Brothers” będzie dla Was pozycją obowiązkową. A przynajmniej nie zrazi Was to, że film jest musicalem.

Dwóch braci dowiaduje się, że sierociniec, w którym się wychowywali jest pod kreską – urząd skarbowy kazał mu zapłacić 5 tysięcy dolarów podatku. Tak więc Joliet Jake (John Belushi) i Elwood (Dan Aykroyd) muszą je zdobyć. Wpadają na pomysł muzykowania…

Powiedzenie czegokolwiek więcej o fabule tego filmu groziłoby spojlerami, a szkoda by było go marnować. Film jest niesamowity pod względem wszystkiego prawie i bardzo dawno nie oglądałam tak świetnego musicalu czy komedii.

Zacznijmy od tego, że scena w sierocińcu jakby chciała nawiązywać do horrorów – i tu zdjęcia są znakomite. Wtedy widz się skapuje, że ten film to nie jakiś tam film. To po prostu świetnie zrealizowane kino.

Później zmieniamy nieco nastrój na… kurde, nawet nie wiem, jak to określić. Sensacyjny? W każdym razie jest bardzo, bardzo śmiesznie i dużo się dzieje na ekranie. Właściwie nie można powiedzieć o nudzie. Atmosfera z każdą minutą się nakręca aż do samego finału.

Żałuję tylko tego, że tak późno obejrzałam „Blues Brothers” XD.

Soundtrack oczywiście podlinkuję Wam w komentarzu, a jeśli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej o tym przewspaniałym tworze, to zapraszam do SpoilerMaster – Podcast do słuchania po seansie który akurat nagrał o tym podcast i poprosił o polecajkę strony z powodu jego urodzin. Także bardzo go polecam, bo dzięki niemu dowiedziałam się wielu wartościowych rzeczy o filmie. I przy okazji, SpojlerMasterze: wszystkiego najlepszego i dzięki za wspaniały podcast!

Disturbia

„Disturbia” / „Niepokój” to całkiem niezły film nawet po latach. Historia prosta: chłopak, Kale (Shia LaBeouf) ma areszt domowy, więc zaczyna podglądać sąsiadów. Problem w tym, że w jednym z nich dopatruje się seryjnego mordercy. Sprawa nie jest tak prosta, jakby się chciało, bo nikt mu nie chce wierzyć…

W zasadzie to obserwujemy sytuację, gdzie Kale musi się odnaleźć w nowej, niezręcznej sytuacji. Radzi sobie średnio, ale na szczęście ma paczkę w postaci Ronniego (Aaron Yoo) i Ashley (Sarah Roemer). Wątek kryminalny jest tu sprytnie podany, bo wywołuje napięcie i widz chce wiedzieć, jak cała ta impreza się skończy. Jednakże to tylko pretekst do tego, by przedstawić jakieś relacje, jakieś dojrzewanie i radzenie sobie z trudnościami.

Muzyka do filmu została stworzona oryginalnie, a zajął się nią Geoff Zanelli i moim zdaniem całkiem nieźle się prezentuje. Kiedy trzeba – tworzy napięcie, choć tak naprawdę nie przebija się mocniej do ucha widza. Co nie znaczy, że nie wykorzystano utworów innych artystów – wręcz przeciwnie. Wpadł na przykład przebój z Cichym Bobem i Jayem, zagrany przez Afromana – „Because I Got High”, czy „Lonely Day” System of a Down. Jednak utworem, który szczególnie utkwił mi w głowie był „Taper Jean Girl” zrealizowany przez Kings of Leon.

Link do soundtracku w komentarzu, zaś od dziś zacznę dodawać do większości postów spis utworów z napisów końcowych, żeby łatwo było znaleźć niektóre piosenki XD.

A wracając do filmu – ogląda się go przyjemnie, natomiast czegoś zabrakło, by stał się naprawdę świetny. Czego? Trudno powiedzieć, może pogłębionego obrazu psychologicznego Kalego.

Cóż, ostatecznie mogło być gorzej, dlatego – jak macie ochotę na miły seans o nastolatkach z wątkiem kryminalnym przy okazji – to „Disturbia” zaprasza.

Ted

Przed oglądaniem miałam spore obawy, czy serialowy „Ted” podoła wyzwaniu, bo poprzeczka stała naprawdę wysoko. Tymczasem otrzymaliśmy produkt z jednym czy dwoma słabszymi odcinkami (choć to kwestia dyskusyjna).

Ted to ożywiony misio – niepoprawny politycznie rasista czy zbok. No dobra, rolę naczelnego rasisty przejął tata (Scott Grimes) głównego bohatera Johna (Max Burkholder), nastolatka poznającego życie i prawie wchodzącego w dorosłość. Ogólnie jego rodzice to typy konserwatywne, w starym dobrym stylu. Tzn. nie do końca dobrym, bo mam wrażenie, jakby twórcy chcieli pokazywać wady takiego stylu życia. Matka Johna (Alanna Ubach) to typowa kura domowa i z jednej strony widać, że jest popychadłem, a z drugiej widz ma okazję obejrzeć coś naprawdę sympatycznego, jeśli chodzi o tę bohaterkę.

Z kolei John wydaje się tu być znacznie inteligentniejszy od filmowego Johna, ale wciąż mamy tu idealny casting i nastolatkowe vibe. Innymi słowy widać, że gościu ma te 16 lat. I chyba też dlatego treści są tak dopasowane, by młodzi ludzie odnaleźli w „Tedzie” bardzo dużo życiowych porad. To się chwali, oczywiście. I na szczęście też humor stoi na bardzo przyzwoitym poziomie, więc jest śmiesznawo.

Wspomniałam o słabszych odcinkach i to jest już naprawdę kwestia gustu. Czwarty mi się nie spodobał, bo chyba trochę striggerował, natomiast siódmy… cóż – jest jakościowo okej, nie odstaje poziomem od reszty. Jednakże wymęczeni lesbami czy LGBT mogą go pominąć, bo cały jest tęczowy.

Ogólnie b polecam serialowego „Teda”, bo to się po prostu przyjemnie ogląda 🙂