Zabierz mnie na księżyc

Czy chciałam się odprężyć? Tak. Czy poczułam, że film ma zbyt dużo metrażu? Owszem. Czy ktoś może być z „Zabierz mnie na księżyc” usatysfakcjonowany? Oczywiście. Problem w tym, że to nie mój przypadek i nawet nie chodzi o wciskanie kitu „sfingowanie lądowania na księżycu to teoria spiskowa”.

Kelly Jones (Scarlett Johansson) przybywa do NASA, by uratować misję Apollo 11, bo szykuje się porażka stulecia. Raz, że przez pieniądze – kongresmeni nie są przekonani do projektu – a dwa, że ekipie od kosmosu kompletnie nie idzie, więc trzeba sfingować pobyt na księżycu.

Cole Davis (Channing Tatum) się z tym nie zgadza, ale kiedy widzi Kelly, to nie może się jej oprzeć. Szykuje się więc romans…

No, tyle że nie.

To znaczy: o ile pierwsza scena jest dość obiecująca, tak dalsze minuty filmu są rozczarowujące. Owszem, nie zabrakło potencjalnie zabawnych sytuacji, ale gdzieś od połowy seans zaczął mnie nudzić. Zastanawiałam się, czy to mój gust tak nagle wywindował w górę, czy o co chodzi? Wszak są ludzie, którym „Zabierz mnie na księżyc” się spodobało.

Doszłam jednak do wniosku, że „Zabierz mnie na księżyc” nie wie, czym chce być. Czy dramatem – a mamy tu sporo wątków, które mogą zbudować znakomite opakowanie wokół tej historii – czy komedią romantyczną. Ich potencjał nie zostaje wykorzystany, bo mamy tu tak jakby dwa filmy, które w dodatku nie do końca się ze sobą lepią.

Jeśli chodzi o dramat – wystarczyłoby dać poznać bohaterów, wejść bardziej w psyche Cola, a nawet… Kelly. Kelly, która w pewnym momencie czuje obrzydzenie do tego, że oszukuje Amerykę. Niestety, nie jest dane nam poczuć przemiany bohaterki, miałam trochę wrażenie, że to takie „z dupy”, że się wyrażę. A w przypadku Cola – cóż, niewiele zabrakło, by coś się poruszyło w widzu, ale niestety, dbanie o kwiatki ku pamięci astronautów Apollo 1 to nie wszystko.

Jeśli zaś chodzi o romans, to tu tak samo: widzimy, że bohaterowie chcą iść ku sobie, ale… nie ma chemii. Tyle że niekoniecznie jest to wina aktorów. Raczej masz tu za mało scenek, które pokazywałyby, iż oni lgną do siebie, że myślą o sobie. Wszystko wydaje się dziać na gruncie zawodowym, a to za mało, by romans zaiskrzył.

No i wreszcie ta nieszczęsna zabawa z teorią spiskową. Niby jest, ale… nie widzimy tu wahań Kelly, która nagle się budzi i pyta „co ja robię?”. I powiem tak: niech każdy wierzy w to, co chce, ale w pewnym momencie poczułam nerwa. Ten wątek jest taki… oczywisty, sztampowy, zwyczajny. I kompletnie nie wiem, co to miało za zadanie. Wmówić ludziom, że Kubrick jednak kłamał o tym, że nakręcił sfingowany lot? Przypomnieć, że jednak foliarze, teoretycy spiskowi to głupcy?

Ogólnie: spodziewałam się czegoś lepszego. A dostałam bardzo przeciętny filmik, który nie wie, czym chce być. Ma kilka zabawnych momentów, ale to go nie ratuje. I najprzyjemniej będzie go obczaić z ziomkami przy piwku i popcornie. Innymi słowy, nic nadzwyczajnego…

Deszczowa piosenka

Wiem tylko jedno: „Deszczowa piosenka” to zajebisty film. I jeśli macie kino domowe, to szykujcie się na przeżycie.

Jeszcze wczoraj się zastanawiałam, czy się wypaliłam, czy może pasja do kina poszła w kąt, czy o co chodzi… otóż, okazało się, że trafiałam na złe filmy. Potrzebowałam po prostu obrazu, który ma w sobie energię, PASJĘ, który płynie i oferuje przeżycie. Tak, „Deszczowa piosenka” sprawiła, że znowu z radością podchodzę do recenzowania!

Chyba dość trudno wyrazić konkrety wobec „Deszczowej piosenki”. Nie dlatego, że jest to skomplikowana historia – wręcz przeciwnie. Widzimy kilku aktorów, którzy mieli (nie)szczęście uczestniczyć w wielkiej, historycznej zmianie. Ten film zdaje się być głosem pokolenia, które przeszło od kina niemego do dźwiękowego. Ale też jak najbardziej jest opowieścią o miłości. I szczerze mówiąc, ta miłość ubrana w proste rozwiązania jest cudowna; aż wzrusza.

Ja się nie znam na musicalach, ale miałam wrażenie, że w całość włożono mnóstwo pracy. Od świetnych strojów, przez choreografię – uważam, że wybitną, zwłaszcza w przypadku „Good morning” (!), przez śpiew… Ten film jest genialny. I jest sztuką. Tak, bo sztuka rządzi się emocjami; a tu widz zostaje w emocjach. I nieważne, czy to radość, czy wzruszenie, czy satysfakcja – po prostu to jest coś, co czujesz i słowa niekoniecznie są w stanie to wyrazić.

Myślę, że ta produkcja ma różne warstwy i one będą się zmieniać z każdym kolejnym seansem. Już w połowie stwierdziłam, że to jest film wszechczasów. Przynajmniej dla mnie, bo zamierzam sobie go przypominać za każdym razem, kiedy zdechnie mi pasja do kina. Bo się okazuje, że – niestety – dzisiejsze filmy to w większości gówno, które nie chce płynąć.

„Deszczowa piosenka” to komedia, która była nominowana do dwóch kategorii Oskarów 1953. Pierwsza – najlepsza aktorka: Jean Hagen (grała Linę) i druga, najlepsza muzyka. Hagen przegrała z Glorią Grahame, która wystąpiła w „The Bad and the Beautiful”. A muzyka przegrała z filmem, o którym dziś nikt już raczej nie pamięta – „With a Song in My Heart”. Nie wiem, czy on jest dobry, ale na IMDB ma 6.7, więc podejrzewam, że raczej średniak.

Co do aktorów, to choć w głównej roli wystąpił Gene Kelly (jako Don Lockwood), to bardziej świeci jego przyjaciel – Donald O’Connor (jako Cosmo Brown), który genialnie tańczył, przez co Kelly ledwo za nim nadążał.

Nie mniej, to właśnie „Singin’ in the Rain” przeszło do historii. I dlatego jeszcze raz zachęcam Was, byście przygotowali kino domowe i wjechali w to przeżycie. Niesamowite.

Przesilenie zimowe

Dzień dobereł!

Na początku dziękuję wszystkim krytycznym komentarzom, jak i tym pełnych serduszek – obie rzeczy sprawiają, że mogę się rozwijać i mam motywację, a ponieważ nastał nowy dzień, to i nowa recenzja!

❤

„Przesilenie zimowe” to film, na który czekałam kilka miesięcy, bo nie mogłam zobaczyć tego w kinie. Trochę żałuję, gdyż to tytuł ewidentnie zimowy. Bardzo wpisuje się w klimat pro-świąteczny, a nawet i post-świąteczny, przy czym nie bez znaczenia jest muzyka oraz zastosowanie kamer, kolorystyki. W tym drugim przypadku widać to przez wielkość obrazu na ekranie oraz ubarwienie. Ewidentnie „The Holdovers” chce naśladować stare taśmy**. Tak więc, mamy tu do czynienia z vibem starego, dobrego kina i… tak, można określić, że jest to kino klimatyczne, na które trzeba mieć nastrój. I na pewno nie oglądać tego, będąc sennym. To ostatnie zresztą spowodowało, że „The Holdovers” obejrzałam na raty i cóż…

Nadal nie jest to film, który spodziewałam się obejrzeć. Bo jest to prosta historia: w Barton, renomowanym liceum dla chłopaków, przychodzi pora ferii zimowych. Większość z nich wyjeżdża do domu, ale paru młodziaków zostaje, a przy tym pewien bardzo trudny charakterem nauczyciel. Różnice w temperamentach powodują, że będzie się działo.

Chociaż nie.

Bo to w istocie jest historia, która chce robić trochę za „Zapach kobiety” (1992). Otóż, śledzimy relację między młodym Angusem (Dominic Sessa), a nauczycielem Paulem (Paul Giamatti). Za tło uchodzi Boston i szkółka. I cóż… miło się to oglądało.

Musimy porozmawiać o aktorstwie, zanim przejdę do muzyki (tak, będzie jednak muzyczka).

Nazwijcie mnie rasistką, ale naprawdę nie wiem, za co Da’Vine Joy Randolph grająca szefową kuchni Mary Lamb dostała Oskara. Ona jakościowo dobrze wbiła się w swoją postać, bo nie odstawała od reszty – którzy również przyzwoicie odgrywali swoje zadania. Ale żaden z bohaterów nie błyszczał, nie było tego czegoś. A zatem, jedyne, co mi przychodzi na myśl – to to, że Randolph otrzymała statuetkę za to, że jest czarna. Sorry. Ale może Wy mnie naprostujecie i wyjaśnicie, w czym jej rola jest lepsza od reszty kandydatek?*

A teraz czas na muzyczkę, ponieważ nie ma żadnej wątpliwości: ten film bez niej byłby ledwie połową. To ona robi klimat i sprawia, że ma to taki przyjemny posmak.

Jest ona klasyczna, jazzowa, taka… przywodząca na myśl może właśnie lata 60. Akcja filmu toczy się w 1970 roku, więc to są naturalne tropy. Oczywiście, są typowo świąteczne nutki. Przepięknie to podpasowało do zimowego krajobrazu.

W komentarzu linkuję do listy utworów. I tak, w przyszłości będę się opierała głównie na whatsong i na avclub, a resztę zleję. Nie będzie utworów? Trudno – widocznie film jest na tyle fatalny, że nikomu się nie chce robić spisu.

Wróćmy do „The Holdovers”. Na początku myślałam, że śmiechu będzie więcej, bo ten obraz był kreowany jako komedia. Ale… no, nie. To raczej powolne kino, które chce dać nam coś do refleksji. O przeszłości, przyszłości… no, to już zależy od wieku widza. Owszem, są zabawne momenty, zwłaszcza w drugiej połowie; nie mniej… czegoś mi chyba zabrakło.

„Zapach kobiety” miał w sobie tę wibrację naprawdę ładnego, ślicznego wręcz kina. Chciałam to dokończyć, czy się stało i leżało, i generalnie – po seansie czułam takie ciepełko na serduszku. Po „The Holdovers” teoretycznie też tak widz ma się poczuć, ale… serio, zostałam tylko z historią, którą mogę nazwać „ładna” i to wszystko.

Nie wiem, może nie miałam nastroju, może ten film jest tylko na święta, a w połowie lipca to kompletny niewypał? Nie wiem (znowu), ale wiem jedno – raczej ponownego seansu nie będzie.

#theholdovers#przesileniezimowe#filmoskarowy#oskary2024#jestęrasistką#recenzja

—

* pozostałe to: America Ferrera (w „Barbie”), Danielle Brooks („Kolor Purpury”), Emily Blunt („Oppenheimer”) i Jodie Foster („Nyad”).

** nie, nie chce mi się sprawdzać, jakich kamer używali, bo to nie jest jakiś super film, przynajmniej dla mnie.

The Crow (2024)

Obejrzałam The Gówno Masońskie (The Crow 2024), żebyście Wy nie musieli, dlatego spodziewajcie się spojlerów 👇.

Poszłam na ten film, ponieważ miałam darmowy seans, ale o tym na końcu. Natomiast… po trailerze wiedziałam, że szykuje się masoneria najczystszej wody (ha ha) oraz coś słabego. I aż mnie dziwi, że na IMDB to coś ma 5. PIĘĆ!!! To o 4 za dużo. Jeden punkt zyskuje za muzykę, chociaż to oddzielny temat.

Ale po kolei. Na początku poznajemy bohaterów, czyli jakąś randomową laskę, Shelly (FKA twigs… że co? XD), w której zakochuje się nasz bohater, Eric (Bill Skarskard). Między nimi jest taka chemia, że narody zamiast klękać postanowiły się zdrzemnąć. Zresztą, podobnie jest z grą aktorską innych osób.

Mam wrażenie, że na tym filmie NIKOMU nie zależało – może poza muzykiem, ale o tym w którymś z niższych akapitów. Po prostu… ja nie wierzę w ten wykreowany świat. Jest sztuczny, nudny, sztampowy, etc. Taki pusty. Nie ma w tym żadnej emocji. Fabuła? To coś, co widzieliśmy pierdyliard razy i w tym wydaniu – The Crow a.d. 2024 – nie jest w stanie pobudzić nawet najmniejszej iskierki emocji w widzu.

No bo tu się nic nie dzieje; znaczy dzieją się walki, które fatalnie wyglądają, bo mało ciekawie; sucharowe, papierowe dialogi, które słyszeliśmy pierdylion razy…. Seks uprawiany, który ma nas przekonać do tego, że Eric i Shelly są w sobie zakochani, i że on normalnie nie wytrzymie, jeśli jej nie uratuje i… i eee, proszę pana, kiedy napisy końcowe?

Daję słowo – po jakiejś półgodzinie seansu pomyślałam: „o, nareszcie walka!”. A po pięciu kolejnych minutach zaczęłam patrzeć na zegar w telefonie i pisać notatki. Na sali były jeszcze trzy osoby, jedna przede mną, dwie na samej górze, więc wątpliwe, by moje nudzenie-marudzenie im przeszkadzało, no ale oni po wyjściu z seansu też nie mieli najmilszych, uśmiechniętych twarzy i zdecydowanie nikt nie chciał się dowiedzieć, czy na napisach końcowych coś było. WSZYSCY wyszliśmy razem. Jestem z nas dumna!

Jestem w stu procentach przekonana, że nikt nie miał serca do tej historii. Ale, ja wymagam serca od MASONÓW? WTF, pogięło mnie?!

No, ejże – ale nawet „Biedne istoty” mają piękne stroje, które zachwycają, nawet jeśli to obrzydliwy film, to przynajmniej wzbudza emocje.

Tu tego nie ma, więc jakbyście nagle stracili rozum i postanowili wydać te 20-30 złotych na seans „The Crow” to polecam iść do jakiegokolwiek kina studyjnego, które akurat puszcza filmy klasy C albo Z, bo przynajmniej będzie śmiesznie.

A tu czerstwo. No, cholera – a nawet gorzej, bo czerstwy chleb przynajmniej do czegoś wykorzystasz. A tego filmu… no nie wiem, nawet nie chce mi się analizować masońskiej symboliki, bo ona jest prosta, tandetna i widoczna nawet na trailerze. Nasz koffany bohaterzyna ma na sobie turbo-masońskie szlaczki. Klask, klask, klask. Geniusze ukrywania symboliki, normalnie. W którejś scenie pokazuje się lustro w kształcie dwóch trójkącików, a na końcu mamy turbo masoński taniec w niebieskiej kolorystyce w kompozycji yyy, jakiejś muzyczki.

Aaa, no tak, miało być o muzyce.

Więc kiedy nasi bohaterowie uciekają pierwszy raz złolom, to… zjawia się muzyka cała na przyzwoicie, która jest cholernie niedopasowana do tego, co się dzieje na ekranie. OK – chcieli wzbudzić emocje, dajmy żywą muzę do ucieczki, tylko że… yyy… problem w tym, że te przeciętne, może nawet nudne i nawiązujące do innych hitów (Terminatora 2?) muzyczki mają WIĘCEJ ENERGII, NIŻ CAŁY FILM! Słowo k daję! Normalnie 🙄. Ot, dlatego to do siebie nie pasuje.

Ten film jest tak nudny, że postanowiłam dać 1 na IMDB. Nie mam serca dawać wyższej oceny, nawet dwójeczki, bo twórcy nie mieli litości, ni serca dla widza.

A teraz najlepsze: śpieszcie się kochać Adimoovi: cooltura na moich zasadach, gdyż twórca ten rozdaje DARMOWE BILETY DO KIN W CAŁEJ POLSCE (na różne filmy, of course)! Polecam serdecznie, to jest takie koffane 💖🥰

Kruk (1994)

Nie mam dostępu do komiksu, więc „Kruka” z 1994 roku omówię pod tym względem, jak on mi się spodobał. Tylko od razu mówię, że nie będę jeździć po tym filmie jak po… ale po kolei.

Eric Draven (Brandon Lee) przybywa z Zaświatów po zemstę na zwyrodnialcach, którzy zabili jego, jak i ukochaną, Shelly (Sofia Shinas). Dość szybko odnajduje złolów i odnawia kontakty ze swoimi starymi przyjaciółmi…

Myślę, że to jest naprawdę średni, albo nawet słaby film. Ciężko było mi go dokończyć, no ale chciałam Wam dać recenzję, również i dla własnego spokoju, uwolnienia się od ciekawości. I tu nawet nie chodzi o to, że to historia przemielona już na tysiąc innych sposobów, a wykonanie trochę niedomagało.

Film niezupełnie wie, czego chce. Z jednej strony mamy wylewający się z kadrów mrok, czujemy, że nasz Eric to nie aniołek, raczej istota demoniczna, a tu i tam można dostrzec masońskie symbole oraz okultystyczne treści. A jednak obok tego mamy dziewczynkę – na oko 14-15-latkę (Rochelle Davis), która lata sobie po mieście i niestety, ale ma matkę narkomankę (Anna Thomson), więc jakoś sobie musi radzić. Na szczęście: od czego ma sympatycznego murzyna-policjanta (Ernie Hudson), który ją wspiera.

Gdyby tylko film zdecydował się pójść w stronę pełnego mroku… bo nawet sceny potencjalnie brutalne są za mało brutalne. Wiemy, że Eric nie zawaha się zabić kogokolwiek, ale nie wiemy, dlaczego. To niekoniecznie nam przeszkadza, natomiast mnie przeszkadzało, że zamiast turbo-flaków na ekranie widzimy zwyczajne pchnięcie nożem np. i tyle. Tak.

Co do kwestii Zaświatów – to w najnowszym „Kruku” zostało to dobitnie wyjaśnione. Tylko nic to nam, widzom nie dało, bo to nie za ciekawe było. W starej wersji postanowiono Zaświaty ominąć całkowicie, widz więc zostaje z pytaniami, które wcale nie psują przyjemności.

Plusem tego filmu jest też to, że… wierzymy w miłość Erica do Shelly. To ciekawe, bo do tego wystarczyła JEDNA, krótka scena z retrospekcjami.

Jest jeszcze jeden element starego „Kruka” – muzyka. Tutaj jest gigantyczne dopasowanie tego, co jest na ekranie, a tego, co słychać z głośników. Zresztą zdziwiło mnie to, że w takiej kompilacji dźwięki nadają dodatkowy klimat obrazowi, mimo że „gdzieś już je słyszałam’. Ciekawe doświadczenie, ale chyba daruję sobie jego powtarzanie.

Im bliżej końca, tym bardziej się męczyłam. Nie wiem, czy wpływ na to miało niedawne zaznajomienie się z nowym „Krukiem”, czy też po prostu… jest to na tyle przeciętny film, że średnio się nim podjarałam. Nie mniej, rozumiem dwa obozy – ten, co uważa starego „Kruka” za kultowego, i ten, który twierdzi, że to fatalne filmidło.

Ode mnie takie 6/10 z plusem za udane stworzenie mrocznego klimatu w pierwszych kadrach.

Sailor Moon Cosmos

Dzień dobereł, zanim przejdę do pysznego, ale odgrzewanego kotleta, to mam do wszystkich rodziców prośbę.

Bo tu Polska jest xD.

Jak 16 września zjawi się na Netflixie (WRESZCIE!) „Grobowiec świetlików” – jeden z filmów Ghibli, to proszę, nie włączajcie tego filmu swoim pociechom. Zwłaszcza, jeśli mają poniżej 11 roku życia. Tu nawet nie chodzi o to, że to dramat i skomplikowana fabuła, ale jest to wstrząsający film i nie dla dzieci. Dziękuję.

COŚ, CO CHCE BYĆ RECENZJĄ SAILOR MOON COSMOS:

Dobra, wróćmy do pysznego, aczkolwiek odgrzewanego wielokrotnie kotleta, zwanego Sailor Moon. Choć w tym przypadku będzie to raczej „Sailor Moon Cosmos”, nowa adaptacja mangi Naoko Takeuchi. Aż się wzruszyłam, widząc jej nowy rysunek i życzenia dla widzów na końcu. Tak, przewińcie sobie napisy końcowe, bo w obu częściach (Netflix podzielił film na 2 części) są scenki.

Trudno mi zrecenzować coś, co praktycznie znam na pamięć. Przez lata byłam ogromną fanką Sailorek, wychowałam się na tym i w momencie, kiedy Toei Animation zapragnęło uczcić 25 rocznicę serii, to byłam ucieszona, ale do czasu. Do czasu, gdy się okazało, że im nie wychodzi. Totalnie, różne wałki były z tym związane.

Ale na szczęście japoński koncern ma więcej oleju w głowie, niż Disney, bo widać, że słucha fanów. Na przykład, nie próbuje odkrywać koła na nowo, jeśli chodzi o muzykę. Dla jednych to zaleta, dla innych wada, ale powiedzmy sobie szczerze… ścieżka dźwiękowa do serialu z lat 90′ była i jest wybitna, więc trudno to jakoś przebić. A w dodatku opening do serii Stars jest kultowy. Ma w sobie tyle energii, tyle zajebistości, że wow. Więc zrealizowanie na nowo openingu do czegoś tak kultowego groziło dużym ryzykiem, zwłaszcza, że chyba wcześniejsze próby nie do końca się przyjęły. Mowa oczywiście o seriach „Crystal”, trzy sezony, których – of course – nie zobaczymy na Netflxie.

Dlaczego?

Wspaniała logika streamingów.

W każdym razie, do przygrywanego openingu widzimy animację, która jest ewidentnym fanbasem, szanującym oryginał. Ale, eee, przejdźmy też trochę do nowszej muzyczki, która jednak jest i choć skromna, to robi klimacik. Wprawdzie nie jest to wybitna muzyka, ale przyznać trzeba, że Japończycy wiedzieli, jak przygrać w odpowiednie nuty, by zaprawić anime mrocznym klimatem.

Ano, właśnie.

Koniec cukierkowej historii o Sailorce, która wybija wszystkie demony wokół. Pora na coś poważnego.

Nasi bohaterowie dorastają, a więc historia musi dążyć do finału. Usagi (Kotono Mitsuishi) wraz z resztą ekipy poszła do liceum. Oczywiście, Rei (Rina Sato) została w swoim klimacie, ale nasza złotowłosa księżniczka odprowadza do samolotu Mamoru (Kenji Nojima), swojego narzeczonego i wtedy JEBUT.

Kurczę, ten film w kinie to musiało być coś. Bo tak se myślę, że to jest bardzo ładnie zrealizowane. Owszem, są pewne zmiany wobec mangi, ale raczej standardowe w uniwersum mangu i animu, więc nikt się nie czepia. Jest dużo gadania, ale tak też było w mandze; zresztą mangi do końca nie ogarniałam, gdy ją czytałam. Mam wrażenie, że w tych obrazkach i starym tłumaczeniu – bo znam to z lat 90′ – było mnóstwo chaosu, więc trochę niejasności. Na szczęście nowy animec wszystko wyprostował i jest jasne, i klarowne, co tam się odpieprzyło.

A odpieprzyło się solidnie i myślę, że większość fanów Sailorki jest zadowolona z takiego przebiegu sprawy. Jest ładnie odegrana walka, pewne duchowe wyjaśnienia… w ogóle, to ta historia jest o odwadze też. Wielkiej odwadze.

Serio, przewińcie na koniec napisów, warto zobaczyć, co Naoko Takeuchi przygotowała dla widzów. Krótkie, ale wzruszające.

To jest bardzo prosta i bardzo klasyczna opowieść z nurtu magical girls. Taka miła historia dla nastolatek, które wchodzą w dorosłość. Ale jeśli kiedykolwiek zetknąłeś/aś się z tą serią i było Ci przyjemnie, to Netflix jak najbardziej tam zaprasza. Co prawda zobaczysz tylko arcy (w sensie sezony-wrogowie) o Nehelenii i Galaxii, ale to nie są na tyle skomplikowane opowieści, by nie wiedzieć o co chodzi. Dlatego też sobie myślę, że nie-fani Sailorek też mogą zajrzeć z ciekawości.

Ale… ja nie mam sił do animców. Myślałam, że „Sailor Moon” przetrzymam, bo to w końcu historia, którą znam doskonale. Niestety, gdy włączyłam, to jebło ciężką energią. I chyba nie będę się zmuszać do japońskiej animacji. Ale jest też dobra wiadomość…

* * *

Będzie recenzja najnowszego „Kruka”, jednego z najbardziej masońskich filmów roku. Chyba se walnę seans w sobotę. Bilet mam darmowy. 🙂

Hrabia Monte Christo

I bądź tu mądry.

* * *

Zacznijmy może od tego, w jaki sposób wykonano sam film, jakim jest „Hrabia Monte Christo”. Będzie krótko.

Twórcy podeszli bardzo starannie do szczegółów typu ubiory, tła, ogólnie nie ma tu nic do zarzucenia, bo nawet maska hrabiego jest zrealizowana tak, że w pierwszym momencie nie ogarnęłam.

Muzyka? Ma swoje bardzo krótkie chwile, nie mniej nie zachwyciła mnie.

Praca kamery i cała reszta – spoko.

Gra aktorska jest lepsza od tej z „Obcego: Romulusa” i tę różnicę widać było na pierwszy rzut oka.

Ale ja z tym filmem mam pewien problem.

Dodam, że książki nie czytałam i jest to ważny punkt w tej recenzji.

Z jednej strony otrzymujemy bardzo klasyczną historię o zemście; z drugiej jednak ta klasyka aż wyłazi z ekranu, bo ja po prostu się nudziłam. Trochę to było tak, jakby czegoś w tym dziele zabrakło. Oczekiwałam Tarantino? Nie do końca, chociaż koleś, który dał „hrabia Monte Christo+Tarantino”, wielkie dzięki, bo zwiększyłeś mój apetyt na tę adaptację.

Ale tu nie mamy Tarantino – wręcz przeciwnie.

Jest to bardzo powoli budowana intryga. Mam wrażenie, że trochę twórcy się zagalopowali i dali w pierwszej połowie filmu szczegółowo dosyć, co się działo z Edmondem (Pierre Niney), a w drugiej byli trochę zmuszeni skracać, upraszczać, żeby zdążyć z metrażem.

Myśl ta – że wszystko to jest jakieś spłycone, że czegoś brakuje – towarzyszyła mi przez cały seans. Miałam po prostu wrażenie, że to nie jest pełnia hrabiego Monte.

Ale też powiedzmy sobie szczerze: najprawdopodobniej powieść Aleksandra Dumasa jest NIEEKRANIZOWALNA. Coś jak z „Diuną” Franka Herberta. I mówcie, co chcecie, ale zjawisko jest bardzo podobne: na ekranie to świetnie wygląda, ale nie do końca jest takie właściwe, takie jak w oryginale.

Trochę żałowałam, że twórcy nie pokusili się o nieco zabawy, dodania swoich trzech groszy. Bo z jednej strony jedna scena mogła być bardzo wzruszająca, ale… no, porządna adaptacja, to porządna adaptacja. Nie zmieniamy na chama, szanujemy oryginał. Plus zastanawiałam się przy tej scenie, czy przypadkiem twórcy „Johna Wicka 4” nie inspirowali się hrabią.

Prawdopodobnie „Hrabia Monte Christo” a.d. 2024 to bardzo dobry film, wręcz wzorcowa adaptacja. Ale teraz jestem wręcz chora na ciekawość, co mnie ominęło, jak bardziej dokładniej Aleksander Dumas to wszystko opisał i dlatego idę szukać ebooka.

🥸
🥸
🥸

Na tę chwilę to koniec wypadów do kina, bo Wasze dotacje ze zrzutki już się skończyły. Kolejną wizytę planuję na wrzesień i będzie to maraton: „Beetlejuice” i „Beetlejuice Beetlejuice”. Na niego idę głównie przez cenę (stosunkowo tanio) i jedynkę, bo chcę jeszcze raz przeżyć banana….

A link do zrzutki of course w komentarzu.

Trzymajcie się i miłej nocy! 😘

Alien Romulus

Fede Alvarez miał niesamowicie trudne zadanie: wystraszyć Obcym. Tak, jest to istota doskonała i na wskroś przerażająca, a każdy z nas stykając się z nią co najmniej zesikałby się ze strachu. Jednak – jeśli widziałeś/aś pierwszego Aliena, to przerażenie na każdym kolejnym filmie z serii nie będzie już tak dojmujące. Innymi słowy, znamy niebezpieczeństwo i… No właśnie, czego my właściwie chcemy?

Bo również slasher nie należy do świeżych gatunków. Zabijanie przez jakąś istotkę stało się dla widzów chlebem powszednim. Trudno tu więc zaskoczyć.

Co nie znaczy, że Romulus nie trzyma w napięciu.

Trzyma, choć całość jest czymś w rodzaju pocałunku dla widza. Znasz pierwszą scenę Obcego? Kojarzysz to, siamto i owamto? A chcesz się jeszcze raz pobawić?

Fede Alvarez uznał, że jeśli ma zrobić film o Obcym, to z klasą. Tu: poszanowanie do wszystkich części franczyzy. Żeby się to udało, facet musiał wziąć przepis na totalnie rasowy horror-slasher. Bo w sekwencjach kamery, ujęciach, zdjęciach, ruchach typowo horrorowych widać, że to straszak z najwyższej półki. Tak, o efektach praktycznych również mówię.

Film może i jest wtórny, ale wykonanie to czysta perełka. Przykład?

Zwykle mamy głupich bohaterów. Tu jednak nie do końca to widać. Bo choć Obcy jest przerażający, to możesz sobie nie zdawać sprawy, że na opustoszałym statku on się znajduje. I film nam o tym mówi w pierwszych swoich chwilach. A potem odwiedzamy jakąś kolonię Górniczą i widzimy, że jakaś ekipa chce z niej uciec, wykorzystując owy opuszczony statek. No, co może pójść nie tak?

W momencie, kiedy jesteś CYWILEM i jesteś zżyty z ekipą, a ponadto znajdujesz się w ekstremalnym stresie, trudno trochę logicznie działać. A szczerze mówiąc, głównej bohaterce należy się medal za odwagę. Ale tak, tu masz duże wrażenie, że bohaterowie nie są idiotami, tylko cywilami.

Wychodząc z seansu miałam trochę mieszane uczucia, głównie dlatego że Alien: Romulus zafundował mi znakomicie wykonany film, ale aż taki straszny to on nie był, jakby się chciało.

Pytanie tylko, czy możliwym jest stworzenie obrazu z Alienem, który byłby na wskroś przerażający?

Z Filmem Przez Czas mam nadzieję, że recka się podoba 🙂

Parasite

Dzień dobereł!

Przyznam się, że po obejrzeniu drugi raz TROCHĘ lepiej rozumiem fenomen „Parasite”, ale nie do końca. Zacznijmy jednak od początku…

Pewna rodzinka ma duże problemy finansowe. Nie dość, że żyje w piwniczym mieszkaniu, to jeszcze na internety ich nie stać. Ogólnie rzecz mówiąc – nie wylewa im się, a bieda piszczy z ekranu. Jednak pewnego dnia wszystko się odmienia, gdy najstarszy syn dostaje propozycję korepetycji angielskiego dla córeczki bardzo, bardzo bogatych ludzi…

OK – ja wiem, że stary film. ALE doszłam do wniosku, że nie lubię spojlerów. Wiadomo, że gdy czyta się o filmie klasy B spojlery mniejsze lub większe nie przeszkadzają, ale „Parasite” to film złoto. On DOSŁOWNIE płynie. I dlatego nie jestem pewna, co się stało w połowie filmu (przypominam, oglądałam drugi raz).

Stwierdziłam, że zrobię sobie przerwę i… nie udało się w pełni wrócić do obrazu. Tak, od drugiej godziny klimat tegoż filmu zaczął się zmieniać na mroczniejszy i może to dlatego? Wiecie, jestem po „Mindhunterze” (recenzja w tygodniu), a to był naprawdę ciężki serial. Więc… przejrzałam skrótowo, co się działo dalej.

A dzieją się tu niezłe rzeczy, choć muszę przyznać, że inaczej zapamiętałam środek filmu.

Film pod względem tematyki nie był w 2019 nowością, bo prawda jest taka, że Koreańczycy uwielbiają w swojej kinematografii opowiadać o problemach społecznych, a niektóre seriale nawet bardziej przedstawiają biedę,

Jeśli chodzi o sam poziom filmu, to z pewnością jest on bardzo wysoki, ale nie wybitny. Szczególnie, że to nie pierwszy i nie ostatni film z Korei, który prezentuje się znakomicie. Dlatego też nie miałam zrozumienia dla fenomenu tego obrazu.

Obecnie jest ono większe, gdyż muzykę – głównie występującą na koniec – bardzo miło się słucha, jest to z całą pewnością udany soundtrack wysokiej jakości. A poza tym myślę, że taka nagła zmiana atmosfery jest trudna do ogrania, jeśli chcemy mieć dobry produkt. A „Parasite” z pewnością taki jest.

Dlatego, gdyby ktoś jeszcze nie oglądał… niech obejrzy, bo z pewnością warto. Gorzej, gdy postanowi sobie powtórzyć seans, to nie obiecuję, że spodoba się tak samo.

Film zaproponował DreamStream – popowo, alternatywnie, sugestywnie , ale recenzję dedykuję Wam wszystkim. Dzięki, że jesteście 😘

It ends with us

Filmo Granie Wydarzenia Muzyka i Czytanie. Dziękuję za wspólne ubicie interesu i już Ci mówię, czy warto iść na ten film! ❤

Otóż, jeśli spodziewacie się rasowego dramatu, to nie ten adres. Wyobraźcie sobie film obyczajowy, który mówi o schemacie miłość-przemoc-uwolnienie się, ALE tenże schemat jest polany sosem young adult.

YA to gatunek literacki (powiedzmy), który jest niezwykle trywialny, naiwny i w sumie taki pod 18-26 lat. Innymi słowy dla osób, które dopiero dojrzewają (haha), nabierają doświadczenia życiowego i myślą jeszcze w dość naiwnym stopniu. A Colleen Hoover napisała kilkanaście książek z tego nurtu, jedną z nich jest „It Ends with Us”. I o ile ona chciała dobrze – a wierzę, że chciała, bo widać to po układzie historii – to wydaje mi się, że jest osobą, która ma OGROMNE szczęście w życiu i przy pisaniu bardziej wydobywa z siebie dobro….

…dobra, dobra, co to ma wspólnego z filmem?

Ano – realizacyjnie ten film to takie 7/10 i za chwilę przejdę do szczegółów. Natomiast przegrywa na wielu poziomach w fabule i to nie jest wina scenarzysty, ani nawet reżysera. To po prostu kwestia tego, że „It Ends with us” jest adaptacją powieści. Powieści, która była krytykowana za nie do końca wiarygodne odzwierciedlenie przemocowej sprawy.

Ale w jednej rzeczy będę Colleen broniła, bo jestem starą gorzowianką xD.

Otóż – jeśli wydaje Wam się, że przygarnięcie bezdomnego i pomaganie mu jest nierealistyczne, to… jest realistyczne. Kilkanaście lat temu mieliśmy pewną panią profesor z pedagogiki, która tak właśnie zrobiła. Problem w tym, że zakończenie już nie było różowe: pokłócili się i pan bezdomny ją zatłukł. Dobra, koniec miejskich ploteczek.

Lily Bloom (Blake Lively) pewnego dnia zakochuje się w Rylu Kincaidzie (Justin Baldoni) i… my to widzimy na ekranie. Obserwujemy, jak ich związek dojrzewa, i to było dość lekkie, momentami bardzo ładnie prezentowane w zdjęciach. Widać, że twórcy chcieli z tej historii wycisnąć wszystko, co się da. I im się udało.

Natomiast druga połowa to ta, która miała być MEGA HIPER EXTRA SUPER dramatem. Niestety, nie – nadal jesteśmy w klimacie obyczajówki, ale… no właśnie.

Film otrzymał kategorię PG-13, i to jest właśnie ten wiek, w którym jest się zadowolonym z tego seansu. Bo jeśli masz powyżej – nie wiem, może 20+ lat, to prezentacja przemocowości może Cię nie przekonywać. Ona jest sugerowana, ale jakby film bał się bardziej ją pokazać, uwydatnić, ucharakteryzować.

Przemocowcem jest Ryle i przy jego postaci się zatrzymam. A właściwie nie postaci, bo aktorze i reżyserze. Zapewne wiecie już, że jest drama wokół filmu – akcja marketingowa się nie podoba, bo jest infantylna i pełna kwiatków. I no trochę w tym racji jest, ale prawda jest taka, że Blake niekoniecznie mogła zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi, dostając to, co dostała do zagrania 😃.

Postać Ryla w pewnym momencie uderza Lily, i na ekranie widać wyraźnie, że to jest wypadek. Natomiast późniejsze „on mnie zepchnął ze schodów, a ja myślałam, że to wypadek” to trochę jest naciągane. I nagle się dowiadujemy, że on jest przemocowcem. Tzn. my niby to już wiemy, film nam to kilkukrotnie powtarza, jakbyśmy tego nie zrozumieli, ale… właśnie, dlaczego? Ja osobiście nie odczuwałam, że bohaterka jest w jakiejś ekstremalnie dramatycznej sytuacji, że jest umęczona i bardzo cierpi. Owszem, był jeden moment związany z seksem, który może striggerować, bo aktorka naprawdę popisała się wtedy, ale… no właśnie. Właściwie tak, Blake Lively umie dobrze grać, ale nie jestem pewna, czy między Lily a Rylem była odczuwalna chemia. To trochę wyglądało jakby czegoś brakowało, chociaż aktorzy robili, co mogli.

A właściwie… jeden aktor. Bo Justin Baldoni zdecydowanie błyszczał w tej roli, mimo że był bardziej na drugim planie i nie dostał tak naprawdę jakiegoś super %$%#@#$#@$ do ogrania. Głównie dlatego, że film bardziej sugeruje, niż pokazuje. No, ale… on chyba jako jedyny z ekipy przeczytał powieść. – Intencją zakupu praw do ekranizacji było stworzenie filmu, który mógłby naprawdę wpłynąć na życie kobiet i coś w nim zmienić. – Powiedział w jednym z wywiadów (link do niego w komciu). – (…) I bardzo to odczułem, jakby, okej, to jest ważna historia, którą muszę opowiedzieć i być jej częścią oraz umożliwić naszej firmie jej opowiedzenie. I, um, miałem nadzieję, że trafiła w odpowiednie ręce, bo od samego początku bardzo zależało mi na tym, żeby to zrobić dobrze.

Um, dla Colleen, dla fanów, a także dla – niestety – milionów kobiet, które doświadczyły tego, co Lily Bloom doświadcza w książce. Więc to były te wszystkie uczucia połączone.

Oczywiście, że historia Lily Bloom może dać pewną nadzieję na wyrwanie się z kijowej sytuacji życiowej i być może znajdą się tacy widzowie. Nie mniej, dla mnie to było trochę za mało.

Ale Justin – wydaje mi się – bardzo uszanował historię, którą tworzył. Doceniam taką postawę, bo to znakomicie wróży filmowi, a poza tym: widać jakość.

A ta jakość przejawia się w jeszcze jednej rzeczy.

MUZYCE.

Pierwszy utwór, który na poważnie nas wita w filmie bardzo mi się spodobał. Pozostałe 41 piosenek również było bardzo przyjemne. Nie zostałam na napisach końcowych, bo po pierwsze, byłam lekko znudzona, a po drugie, musiałam pędzić na ostatni tramwaj 🙂.

Co do znudzenia… panowie, jeśli naprawdę, ale naprawdę kochacie swoje dziewczyny, to możecie się dla nich poświęcić. Bo byłam jedynym singlem na widowni, czasem na nią patrzałam, ale… widziałam, że chłopaki bardziej byli znudzeni, niż zadowoleni z seansu. Także, no – decyzja należy do Was.

Na koniec jeszcze wspomnę o pewnym szczególe… bo może Wam się wydawać, że nie ma odniesienia do „Gdzie jest Nemo” w filmie. Ale – wydaje Wam się. JEST! Na kilka sekund, gdzieś-tam za Lily, na ścianie, jest plakat! JEST GDZIE JEST NEMO! BUHAHAHAHA!!!!111

Także, no… Wykonanie tego filmu jest na 7/10, ale to wciąż obyczajówka najbardziej dla nastolatek, młodych dorosłych. PG-13. Mam nadzieję, że z tej recenzji już wiecie, czy iść, czy nie iść na to do kina 🙂.