Reniferek

Wciągnął mnie serial o patologii. I aż do szóstego (z siedmiu) odcinka myślałam, że zrobię śmiesznawego mema, w końcu jest to komediodramat, gdzie jest sporo czarnego humoru. Zresztą, nie od kogo innego, a od Richarda Gadda – komika, który przeżył to, co widać na ekranie.

Ale TO NIE JEST ŚMIESZNE.

A szósty epizod to jest czysty sztos.

Zacznijmy od początku, czyli od fabuły serialu. Pewien barman spotyka na swojej drodze dziwną kobietę – grubą, w średnim wieku i ubierającą się w bardzo podstarzający sposób. To Martha (Jessica Gunning), która początkowo wydaje się dość sympatyczną osobą. Z czasem jednak okazuje się być stalkerką.

Mężczyznę prześladuje kobieta. W dodatku gruba i niby brzydka, a aktorka zdaje się w pełni zrozumiała swoją postać, więc tak ją zagrała, że widz nie do końca nie znosi Marthy. Casting do tej roli był wyczerpujący, a opis bohaterki był na tyle inspirujący, że wiele „znanych’ aktorek chciało wziąć tę rolę. Jednakże, chyba niemal od początku Gadd był zdecydowany na Gunning, bo jak powiedział: – Walczyłem o Jess wbrew prądowi, ale pewnego dnia przyszła i wszystkich zmiotła. Jedną rzeczą, którą Jess od razu zrozumiała, było to, że Martha była trochę urocza, trochę dziwna, trochę empatyczna i trochę dziwna. Miałem wrażenie, że Jess uwierzyła w rzeczywistość Marthy w pewien sposób, zamiast grać postać.

*

Dobrze, więc mamy serial o stalkingu. I nie tylko, bo o wykorzystywaniu seksualnym także. I o…

Ilość ważnych wątków poruszona w tym serialu sprawia, że z komedii robi się naprawdę poważne studium życia artysty. Tak to odbieram i myślę, że to przez artystyczną brać popłakałam się na szóstym odcinku. Wytrzymaliście? Czy też jakieś łzy poleciały? Dajcie znać w komentarzu, płacz ludzka rzecz, to nie wstyd nawet wśród mężczyzn.

A przecież „Reniferek” – bo to o tym serialu jest mowa – to rzecz męska, o mężczyznach z problemami. Czy też raczej o tym, w jaki sposób ich społeczeństwo traktuje.

Zacznijmy jednak od tego, że nie bardzo czuję, by policja była przydatna obu płciom. Tak, może poważniej podejdą do sprawy, gdy kobieta stwierdza, że jest stalkowana; nie mniej, z moich doświadczeń wynika, że policja to przede wszystkim mniej człowieka, a więcej brutalnej biurokracji, która jest BEZ SENSU, bo nie pomaga i wzmaga tylko desperację ofiary. I „Reniferek” w doskonały sposób to przedstawia.

Druga sprawa to to, że mężczyzna jest zwykle niezrozumiany, jeśli chodzi o sprawy stalkingu, seksualności, czy czegokolwiek tam, w czym właśnie mężczyzna potrzebuje WSPARCIA.

I, hmm, nie jestem w stanie tej sprawy wprost opisać. Może dlatego, że nie jestem mężczyzną?

I trzecia wreszcie sprawa, mamy tu do czynienia z typowym przykładem nieszczęśliwego artysty. Jest to tak znajome… że aż trudno, bym się nie identyfikowała z bohaterem. Naprawdę rozumiem jego nieszczęśliwość, którą dodatkowo objaśnia nam serial. I mimo, że tu mamy wszystkie jakby… eee, dobra, nie wypada transów nazywać patologią w momencie, kiedy serial bardzo starannie podchodzi do tematu. Serio, przez „Reniferka” przewijają się wszystkie formy odchyleń: gwałty, narkomania, transy, homo… ale tu to pasuje, czuje się realność. Co więcej, nie ma się poczucia, że związek z transseksualną kobietą jest niepotrzebny; więcej nawet, KIBICOWAŁAM TEJ PARZE! Parze mężczyzny z transseksualną kobietą (bo przypominam, że są jeszcze trans mężczyźni). W przypadku pozostałych spraw odczuwa się, że coś jest nie tak, i serial mocno to zaznacza, bo nawet sam główny bohater wpada na ten trop.

A w bonusie, już na samym końcu dostajemy temat, o którym łatwo zapomnieć narodom spoza Wielkiej Brytanii. Szkocka i irlandzka trauma w postaci molestowania seksualn.ego dzieci w katolickim środowisku.

Ale to tylko bonus.

No dobra, kto się zaśmiał?

Nikt?

Do dupy ta komedia, schodzę ze sceny, miłego dnia.

Somewhere Between

ŻYJĘ, ALE CO TO ZA ŻYCIE BEZ FILMÓW/SERIALI? To nie życie, a więc zapraszam Was na recenzję paździerzówki.

BUHAHAHAHAHAHAHAHA

* * *

Zacznijmy od tego, że „Somewhere Between” (Gdzieś pomiędzy) tak długo oglądałam, że ledwo jestem w stanie sobie przypomnieć, od czego się zaczęło 🤣. Ale tak w wielkim skrócie: pewnego dnia super-dziennikarka Laura Price (Paula Patton) dowiaduje się, że ktoś porwał jej córkę i brutalnie zamordował. Zostaje to wykorzystane przeciwko gościowi, który jest oskarżony o zamordowanie jakiejś fajnej babeczki, ale – władze zastanawiają się, czy przywrócić karę śmierci, czy nie. W momencie, gdy córeczka Laury ginie, zostaje ogłoszony dzień stracenia biedaka. Brat biedaka – Nico – (Devon Sawa) w momencie, w którym ma być wykonana egzekucja sam wpada w łapy jakiś zwyroli i zabity przez nich.

Tymczasem zrozpaczona matka próbuje samobójstwa…

A że ona i on znaleźli się w tym samym czasie, w tym samym miejscu, to magicznie zostali przeniesieni tydzień przed tą zawieruchą. Spotkawszy się, próbują udaremnić morderstwa.

W połowie serialu mózg mnie zaczął boleć, ale to zapewne dlatego, że paździerzy nie ogląda się w znakomitym humorze i przy znakomitej pracy mózgu. Bo widzicie, Moi Kochani – jeśli weźmiecie się za „Somewhere Between” w momencie pauzy pracy mózgu, to możecie się nieźle bawić, gdyż TU ABSOLUTNIE NIE WARTO MYŚLEĆ.

To jest taki seans, gdzie mózg ma odpocząć od wszelkich filozofii.

Nie znaczy to, że jest wartościowy.

Otóż – nie jest. Moje życie się nie zmieniło od tego serialu, a po drodze nie łapałam logiki pewnych wydarzeń, a już kompletnie chciało mi się płakać ze śmiechu, gdy Laura uciekała z psychiatryka XD. Mało tego, nie wiem jakim cudem, ale za każdą wpadką miałam wrażenie, że TERMINATOR 2 zrobił wszystko o wiele lepiej, że tam jest jakaś logika. A i no – przeniesienie się w czasie jest wyjaśnione. Tu ni kija.

No i dodać należy, że potencjał był. Na początku wydawało się, że mąż Laury, Tom (JR Bourne) jest niezłym zwyrolem ukrywającym się pod płaszczykiem prokuratora. Prawie jak w Dexterze. I niestety… ale nie. 🤷‍♀️ Sorry memory, ma tu być sztampowo do entej potęgi, a więc widz z łatwością przewidzi co niektóre kroki.

Gra aktorska też nie poraża – na szczęście nie idzie w którąkolwiek stronę, chociaż z początku wydawało mi się, że Patton zagrała niesamowicie realistycznie rolę zrozpaczonej matki. Nie mniej potem się okazało, że charakteryzacja zrobiła bardzo wiele (takie jakby mokre włosy), a ona gra jedną miną w zasadzie, bez większego wysiłku.

No więc nie, nie oglądajcie. Chyba że chcecie oglądać średnio-słaby serial, ale robicie to na własną odpowiedzialność.

Dobranoc.

Fallout

Jestem na drugim odcinku „Fallouta” i na jednym z ostatnich pierwszej serii „Boysów”. I powiem szczerze – z jednej strony rozumiem, dlaczego obie serie są porównywane między sobą. Flaków tu niemało, a „styl” Rodrigueza&Tarantino ewidentnie łączy obie produkcje. Ale…

…one są inne.

Weźcie teraz pod uwagę, że ja lubię słuchać o influencerach z polskiego światka. A to jest bardzo pojebany świat. I o tym jest właśnie „Boys” – o szaleństwie świata influencerów przez pryzmat fantastyki. Najgorzej, że oglądając „Boysów” nie odczuwałam tego jako mało realnej rzeczywistości. Wiedziałam, że influ są zdolni DO TAK POJEBANYCH AKCJI, A NAWET GORZEJ. Dlatego ciężko skończyć mi ten serial.

Natomiast „Fallout”?

Może trudno oceniać przez pryzmat ledwie dwóch odcinków, ale tu od razu czuje się fikcję komputerową. I jasne, nie grałam w tę grę, czego żałuję, bo wiele smaczków mnie omija. Kojarzę oczywiście, że ta figurka białego blondyna była w grze, prawdopodobnie jeszcze końcowy ending z pierwszego epka baaaardzo nawiązuje do gry, ale to wszystko. Mimo wszystko seans jest dość przyjemny.

2 dni później

Na początku rzecz zaiste dziwna, a dotycząca „Fallouta” – nie grałam, ale serialu potrzebowałam z osobistych powodów. No dobra, to dobra produkcja z kilkoma wstawkami inkluzywności. Od razu z ekranu wyskakuje para biała-czarny, przez serial przewija się tenże wątek, a na końcu objawia się ktoś, kto identyfikuje się jako „ono”, choć – gdyby nie lektor mówiący „poszedłom” i komentarze do tego w innych tekstach to ni w ząb bym nie odkryła, że to jest oznaka LGBT.

I co?

I no – pstro.

Stało się to, co wielu krytyków poprawności politycznej mówiło.

ZRÓBCIE KURWA DOBRY SERIAL, A NIE BĘDZIEMY NARZEKAĆ.

Rzeczywiście – jak się skapnęłam w pierwszej chwili z tą inkluzywnością, tak zaraz cały temat przestał mnie obchodzić. Serio. Nie grałam w gry, a mimo wszystko pierwszy sezon smakował jak pączki w maśle. No, prawie, ale to nie jest historia, gdzie się pierdzi serduszkami.

Lucy MacLean (Ella Purnell) żyje sobie wygodnie i bardzo bezpiecznie w krypcie 33, jakieś dwieście lat po katastrofie nuklearnej USA. Jest na etapie wychodzenia za mąż, ale nie wie, za kogo – dowie się, jak ktoś z sąsiedniej krypty 32 przyjdzie i się okaże jej małżonkiem. Cóż, taka tradycja. Jednakże impreza zamienia się w kino typu „Od zmierzchu do świtu”, a my, widzowie dzięki naiwności Lucy poznajemy znacznie lepiej świat. Ten na zewnątrz, bo bidna dziewczyna zostaje zmuszona do wyjścia na zewnątrz… a właściwie to nie zostaje, ucieka z krypty, by odnaleźć ojca. Brzmi nieźle?

I tak jest – im dalej w głąb serii, tym fabuła lepsza. Bo mamy tu grupkę bohaterów, którzy są bardzo charakterystyczni i właściwie niekoniecznie im kibicujemy, ale jesteśmy ciekawi, co tu się odwali zaraz.

A no bo, że się odwala, to widać od samego początku.

Także w retrospekcjach, które budowane są w klimacie lat 50-60′ XX wieku, kiedy to rzeczywiście panował strach przed atomówkami. Zacne wykonanie, milordzie.

W serialu występuje od groma czarnego humoru, ale porównywanie tego do szalonych „Boysów” jest lekko na wyrost. Jednakże o tym mówiłam już w poprzednim wpisie, więc nie będę się powtarzać, tylko zapraszam do niego.

W ostateczności, „Fallout” to bardzo gorzka historia – i czasem musiałam od niej odsapnąć. Możliwe, że nie jest tak ciężka, jak „The Expanse”, nie mniej… czuć ten świat. Już w pierwszym momencie czujesz, że to nie nasza rzeczywistość, ale to jest wszystko takie realistyczne. A najgorsze ma nastąpić w ostatnim odcinku – kiedy w zasadzie gorzkość zaczyna się wylewać uszami. Ale nie będę spojlerowała tak dobrej rzeczy.

Moim zdaniem jednymi z najmocniejszych punktów są jeszcze nawiązania do gry – choć ich nie skojarzyłam, to z opowieści innych wynika, że są praktycznie bez przerwy. A to jest of course, bardzo na plus. Druga rzecz to muzyka – niewątpliwie tworzy tu klimat, ładnie kompilując lata 50′ z trochę Dzikim Zachodem. I wreszcie, trzecia rzecz – ending. Tak, to ma ending i to bardzo klimatyczny, aż nie chce się omijać napisów końcowych.

I co?

Można?

Ano, można.

Antrancyt

Prawie znakomity serial „Antracyt” znajduje się na Netflixie. I być może byłby znakomitym, gdyby nie trzy rzeczy:

✔️ wątek LGBT – oczywiście musi być. Tu mamy dwóch młodych ogierów, a jeden ma na imię Romeo. Z początku myślałam, że to jest prześmiewczy nick, ale później się okazało, że on faktycznie ma tak na imię…

✔️ Bezczelne namawianie ludzi na chemioterapię i wmawianie widzom, że innej drogi nie ma, że rak to śmiertelna choroba i tak dalej z tymi smutami.

✔️ Miało być poważnie, mhrocznie, wręcz horrorowo i niestety, momentami serial ociera się o groteskę. OK – dobra, od początku widać, że z kategorią wiekową 16+ nie mieli wyboru. Tam są sceny, które niekoniecznie są miłe, a całość porusza dość mroczne meandry ludzkiego ego, że się tak zawile wyrażę. Jednakże jedna ze scen porodowych naprawdę dziwnie wygląda na ekranie, w dodatku nie spina się to z realizmem prawdziwego porodu, i ogólnie pomyślałam sobie „takie rzeczy to tylko facet mógł zapodać”. Ano – i wygląda na to, że serial przedstawia rodzenie jako coś strasznego i bolesnego.

To na czym to ja? A, że serial byłby znakomitym serialem, gdyby nie LGBT, chemioterapia i porody. Ale może po kolei.

Więc nasza główna bohaterka – Ida (Noemie Schmidt) jest sieciowym detektywem, a jej ojciec zniknął, więc zajeżdża na zadupie, gdzie ma nadzieję go odnaleźć. W międzyczasie widz dowiaduje się, że babka jest chora na białaczkę, a mieszkańcy Lovanne (czy jakoś tak) są wkurwieni, bo naukowcy grzebiący w kopalniach bardziej szkodzą zdrowiu dzieciom, niż pomagają. A i na dodatek okazuje się, że sekta z 1994 roku wcale nie umarła, ona żyje! I jest pioruńsko pojebana.

Cóż mogę powiedzieć?

Może znajdą się lepsze seriale – ale z jakiegoś powodu całkiem przyjemnie mi się oglądało „Antracyt”. Być może to dlatego, że czułam, iż poszczególne logiczne elementy się lepią i to dość sensownie, nie było wałków logicznych, a więc serial chce traktować dość poważnie odbiorcę. No i fakt, że 16+ również ma znaczenie. Generalnie, z chęcią bym obejrzała drugi sezon, bo to było w miarę lekkie, ale i też przyzwoite, jeśli chodzi o wątek kryminalny.

Cud na Netflixie to-to nie jest, ale i tak wyszło mu to lepiej od „Schnee” Canal+ 🙄. Podobny górski klimat, podobna tajemnica, ale jednak… w „Antracycie” dało się pogodzić pewnego rodzaju duchowość z wątkami kryminalnymi bez tworzenia niepotrzebnego, paranormalnego klimatu. Tu nie ma duchów czy przeznaczenia – tu są jedynie góry.

Matka Joanna od Aniołów

Od Jerzego Kawalerowicza i jego „Matki Joanny od aniołów” powinni się uczyć ludzie, co to chcą robić horrory. Nie żartuję – podobnie jak komisja w Cannes w 1961, która przyznała nagrodę specjalną.

Mamy tu księdza Suryna (Mieczysław Voit), który przybywa do żeńskiego zakonu, by zrobić egzorcyzmy. Mamy tu też czerń i biel, i niesamowite światłocienie, które robią do dziś wrażenie – zwłaszcza, jeśli się ogląda wersję zremasterowaną na 35mm.online . Mamy tu też kadry, które są bardzo ciekawe. Ogólnie – wszystko jest tak ze sobą dopasowane, że nie chce się odrywać wzroku od filmu. On płynie! I podobno jest wybitniejszy od opowiadania Iwaszkiewicza, którego jest adaptacją.

Mamy księdza. I zakonnice. I egzorcyzmy. A teraz potrzebujemy o tym film. Szczerze powiem, że klimat „Matki Joanny od aniołów” jest znakomity. I osadzony tak w kadrach, jak i muzyce. Czy w grze aktorskiej? Cóż – kwestia względna, choć trochę widać teatralność. A trochę nie, bo szaleństwo na ekranie w gruncie rzeczy powinno być widowiskowe, wręcz teatralne. Z tym Lucyna Winnicka grająca tytułową Joannę poradziła sobie bardzo dobrze.

Hmmm… problem polega na tym, że nie mam wiele więcej do opowiedzenia o „Matce Joannie od aniołów”. To dlatego, że film trzeba po prostu zobaczyć, żeby zrozumieć, z jakim diamentem ma się do czynienia. I powiem więcej: nabrałam chęci na kolejne filmy Kawalerowicza…

The Lost City

Pamiętacie może film „Miłość, szmaragd i krokodyl”? Spokojnie, nie chcę Wam wmówić, że „Zaginione miasto” jest tak samo rewelacyjny, ale z pewnością podobny vibe ma. Istnieją w nim zabawne scenki i bardzo odprężająca, lekka atmosfera. Wydaje się więc to idealną propozycją na majówkę 🙂.

Loretta Sage (Sandra Bullock) jest światowej klasy pisarką wątpliwej jakości romansów. Wiecie, coś w stylu „50 twarzy Greja”, tyle że w wersji przygodowej i film otwarcie robi sobie z tego jaja. Zresztą, mam wrażenie, że film mało z czego nie chce robić jaj i chwała mu za to! Gdyby tylko scenarzyści popisaliby się bardziej, mielibyśmy tu złoto. A tak.. mamy kawałek złota.

Bo niestety, ale Loretta zostaje porwana przez jakiegoś turbo-bogacza (Daniell Radcliffe), któremu chce się odkryć wielki skarb. Oczywiście jej przyjaciele są nie w ciemię bici i postanawiają ją odszukać i uratować. W ten sposób trafiamy na Jacka Trainera, którego zagrał Brad Pitt i to jest czyste złoto! I to nawet nie o to chodzi, jak zagrał go aktor, ale w jaki sposób ta postać została napisana! I choćby tylko dla niej warto włączyć ten film XD. Potem możecie robić, co chcecie, ale zaufajcie mi – warto dla Pitta!

Wszyscy pozostali aktorzy byli znośni – w tym Da’Vine Joy Randolph, którą znamy już z tego, że dostała Oskara i z tego, że zagrała w „Przesileniu zimowym”. No i co można jeszcze o tej sympatycznej komedii napisać, to to, że ma równie sympatyczny soundtrack 🙂.

Tak z ciekawostki – to jest kolejny film, w którym na napisach końcowych zostaje zaznaczone, ilu ludzi pracowało przy nim, byśmy w ogóle mogli go obejrzeć. W sumie podoba mi się taka taktyka, bo to tak jakoś bardziej… no nie wiem, zwiększa szacunek do sztuki, jaką jest kinematografia.

„Zaginione miasto” to propozycja w sam raz na majówkę i jeśli tylko macie Netflixa, to jak najbardziej polecam obejrzeć. Choćby tylko dla Pitta XD.

Obiecująca. Młoda. Kobieta

Albo się starzeję, albo plakat wprowadza w błąd widzów. „Obiecująca. Młoda. Kobieta” to raczej historia obyczajowa, która mówi wprost: halo, to nie do końca tak. Mamy coś ukrytego.

*

Cassandra (Carey Mulligan) spotyka się z mężczyznami i robi ich w balona. A potem wychodzi na jaw wątek zemsty. A końcówka jest bardzo ciekawa – a najbardziej dopasowanie piosenki do końcowych scen.

*

Problem polega na tym, że jeśli cokolwiek Wam powiem, to zepsuję Wam zabawę. Ten film jest bardzo dobry i być może Oscar (oryginalny scenariusz) słusznie do niego trafił. Szczególnie, że on wytrąca pewne rytmy gatunkowe z obiegu. Myślisz, że thriller, slasher, film obyczajowy, dramat, happy end? No to, Drogi Widzu, ja Ci pokażę, jak można się tymi koncepcjami zabawić. Powoduje to, że odbiorca ma chwile zaskoczenia, a jednocześnie macha ręką na trop typu „eh, nic ze slashera nie będzie”, aż tu nagle dostaje po głowie.

*

Ale dzikim filmem bym tego nie nazwała. „Obiecująca.Młoda.Kobieta” to raczej spokojna historia z pewnymi, mroczniejszymi akcentami. I tyle. A teraz sobie jeszcze raz obejrzę końcówkę…

*

Film warto obejrzeć z jednego jeszcze powodu – stawia on niewygodne pytania tak dla jednej (męskiej), jak i drugiej (żeńskiej) strony.

X

(Wiem, miałam obejrzeć Lady Bird).

*

Wiedziałam już wcześniej, że „X” nie jest filmem, który zryje mi banię czy coś w ten deseń. To przez oceny na IMDB i niestety – ale miały one rację. „X” to slasher… może nie tyle przeciętny, co bardzo prosty w swej konstrukcji, niezbyt przyjemny, budzący pewne podejrzenia i w dodatku… w sam raz na odmóżdżanko. Innymi słowy, jeśli mózg chce wypocząć i nie szuka ambitnych obrazów, to „X” jest spoko.

*

Pearl… no właśnie nie Pearl – Maxine, która wygląda jak znana nam Pearl – wraz z ekipą zajeżdża do wynajętego domku, by kręcić pornola. I tak, widzimy ich próby stworzenia widowiska w tym gatunku. I wiecie, co? To ma więcej aktorstwa – i to dobrego – i ma więcej smaku od jednego z najdłuższych pornoli, znaczy od „Biednych istot”. Tak, wiem. Ale nie da się uniknąć na tym polu porównań, ponieważ bohaterowie „X” KRĘCILI DO JASNEJ ANIELKI PORNOLA! Pornol z natury jest obrzydliwy, niedobry i takie po prostu energetyczne gówno. Tu po prostu widzimy r.u.c.h.a.j.ą.c.y.c.h. się ludzi i jest to całkiem przyjemnie dla oka, co więcej – mamy tu ciekawy aspekt grania scen erotycznych przez aktorów. No tak, ci ludzie po prostu szczerze o tym temacie dyskutują. Tymczasem Lant… znaczy, w „Biednych istotach” nie czułam, że seks jest ładny, czy że coś daje, dzieje się ciekawego. Tam było po prostu r.u.c.h.a.n.k.o. bez żadnych większych aspektów.

*

To, co może rzeczywiście łączyć te dwa obrazy, to masoński wydźwięk. Każdy film, w którym jest o.r.g.i.a. czy inne podobne rzeczy jest masoński. I to głównie za sprawą rytuału, w którym biorą udział aktorzy, a przede wszystkim aktorki. O ile nie mam wątpliwości, że to spotkało Emmę Stone (Bella Baxter w „Biednych istotach”), o tyle mogę się jedynie zastanawiać, czy to samo miało miejsce w przypadku Mii Goth (Maxine) i Jenny Ortegi (Lorraine) w „X”, ponieważ… no właśnie – wracamy do tego, w jaki sposób film ukazuje nam seks.

*

I teraz tak – film nie ukrywa, że wydarzyła się masakra, bo właściwie policjant wpada do domu, gdzie zastaje flaki. I chwilę potem przenosi nas do krwawych wydarzeń. Fani slasherów nie dostaną nic nadzwyczajnego, ale kilka rzeczy „X” trzeba przyznać. Przede wszystkim bardzo miło dopasowali muzykę, więc seans był tym przyjemniejszy. Jeśli chcecie, bym napisała tekst o piosenkach z filmu, to napiszcie w komentarzu „Ortega”.

*

Ale to, co przede wszystkim sprawia, że widz ma ochotę obejrzeć „X” do końca to niewątpliwie reżyseria, praca kamery. To są ciekawe ujęcia, kadry może niekoniecznie, ale widać, że to jest film, który chce się bawić formą. Przez to wszystko obudowywuje prostą jak budowa cepa historię w coś znacznie ciekawszego, niemal artystycznego.

*

Czy polecam „X”? Jeśli potrzebujecie dobrego slashera – to niekoniecznie jest to to miejsce. Ten film sprawdzi się głównie jako miła przerwa, odmóżdżacz, zupełnie coś, o czym za chwilę, za pięć minut po końcu seansu się zapomni. Ale… mimo wszystko czekam na trzecią część, ponieważ wątek starości, który tu wykorzystano nie będzie niczym nowym, nie będzie też zaskakującym. Dlatego jestem ciekawa, jak przedstawią Mię Goth 🙂.

Miłego dnia!

Galaxy Quest

Dzień bez recenzji to dzień stracony, dlatego zachęcam Was do codziennego zaglądania na fanpeja 😉. Ale – ja chciałam tylko powiedzieć, że jestem zachwycona „Galaxy Quest” z 1999 roku. A wydawałoby się, że będzie wręcz przeciwnie, bo przecież seriale się zmieniły, prawda? PRAWDA?

*

Pierwsza scena: widzimy opening serialu „Galaxy Quest”. I powiem szczerze, że tu właśnie czas uczynił z niej czyste złoto. Przyjrzyjcie się EFEKTOM SPECJALNYM – one są na dziś tak kiczowate i tak tanie, jakby były robione w kinie klasy G. To powoduje czysty śmiech na sali, czy też raczej w pokoju. Dalej jest tylko lepiej.

*

To znaczy: efekty specjalne są już lepsze, ale ten humor parodiujący Star Treka XD. Albo jakąkolwiek space operę, bo szczerze mówiąc nie trzeba znać ST, by się śmiać. Przyznaję, że często byłam rozbawiona, a między tymi scenami znajdą się urocze momenty. Takie… wręcz można się porzygać tęczą, choć tu akurat LGBT nie ma (? – ale w sumie są kosmici, więc może?).

*

Co ciekawsze, nie mam bladego pojęcia, czy aktorzy w 1999 byli znani… no dobrze, Sigourney Weaver była znana tak w 1993, jak i w 1999 roku. Przecież „Obcy” to dziś wręcz kultowa seria, ale – to tym bardziej dodaje uroku filmowi, jakim jest „Galaxy Quest”. Pomyślcie: muza filmów space operowych, filmów o kosmosie, obcych gra w ich parodii! Genialne posunięcie.

*

Kojarzę jeszcze jednego kolesia – tego od roli Monka. Pozostali wydają się znajomi, ale już nie aż tak. Nie mniej, to akurat nie ma większego znaczenia, gdyż muza była główną atrakcją castingu. No, wszak opowiadała o cyckach – bo ją o to pytali – gdy brała udział w castingu do serialowego „Galaxy Quest”.

*

„Galaxy Quest” to nie tylko parodia ST. To także duży komentarz o branży filmowej. Mało tego, akurat pewne aspekty tejże nigdy nie przestaną być aktualne. Jak chociażby BARDZO GŁUPIE rzeczy. Dajmy na to – durne przeszkody w samym środku statku, które tak naprawdę nic nie dają. No dobra, teoretycznie są obroną przed nieproszonymi gośćmi, którzy by chcieli coś wyłączyć xD. Ale nawet jeśli tak, to tu nadaje się tylko jeden komentarz Sigourney:

– Ten, kto napisał ten odcinek powinien zginąć!

*

Cóż…. „Galaxy Quest” wprawdzie nie dostało Oskara, ale fani science fiction docenili, przyznając mu Hugo w 2000 za najlepszą prezentację dramatyczną. Ba, casting też został doceniony, chociaż tu tylko nominacja od Society of America (USA), nie mniej – dobra robota, Debra Zane!

*

Myślę, że tak jak i w 1999, tak i dziś należy uznać pewną genialność, może ponadczasowość filmu „Galaxy Quest”. Gdyby nie był tak znakomity, to bym dzisiaj nie pisała tej słodko-pierdzącej recenzji 🙂.

Rebel Moon 2

„Rebel Moon: zadająca rany” to niewątpliwie zły film i chciałabym napisać: tak zły, że aż dobry. Niestety, ale nie – ledwo można go wybronić… czekaj, daj mi skończyć. Na styk. Jeśli film byłby dłuższy o jakieś kilka minut, to bankowo głowa od głupot by mnie zaczęła boleć. Ale nie zaczęła, dlatego jest to paździerz, który idzie obejrzeć. Niestety, pomimo pracy trzech scenarzystów: Zacka Snydera, Shaya Hattena i Kurta Johnstana, ten film po prostu nie trzyma się kupy i jest o wiele gorszy, niż jedynka.

Akcja sprowadza się do tego, że mamy pewną planetkę i z pięciu bohaterów-wojowników, którzy postanowili ją obronić. I tak, to naprawdę wszystko, choć „Rebel Moon: zadająca rany” trwa około dwóch godzin.

Jeśli chcieliście tę część obejrzeć i przy okazji odświeżyć sobie jedynkę, to BROŃ BOŻE TEGO NIE RÓBCIE. Dlaczego? Bo się wynudzicie na śmierć. Ja się nudziłam – a nie przypominałam sobie jedyneczki – a co dopiero osoba, która ma na świeżo w mózgu tę część.

Bo zaczyna się od narratora, który streszcza nam pi razy oko to, co się wydarzyło wcześniej, dzięki czemu do filmu można zajrzeć nawet wtedy, gdy się nie widziało pierwszego. Potem mamy złola, który przeżył – ale to wiedzieliśmy już wcześniej – a potem mamy genialnych wojowników, którzy wpadli na to, by bronić wioski, mając tylko drewniane widły i parę broni. I stając naprzeciwko super ultra wielkiej-potężnej armii. Genialny plan, milordzie.

Po ustaleniu planu widzimy, że ludzie mają zapierdalać w polu. Tak, bo plan zakłada, że:

a) ludzie będą zapierdalać w polu, bo złole mają przyjechać po zboże; zboże, które zamiast zrywać z rana jest zrywane w południe, ale przynajmniej uprawa była ekologiczna. Ej, naprawdę – filmowcy posadzili zboże, mieli to wszystko w harmonogramie i naprawdę je zrywali. A wszystko po to, by słupki zboża wyglądały realistycznie. Snyder bowiem uwielbia praktyczne efekty.

*

Małż Asi [mojej przyjaciółki]: mają latającą platformę [na której jest składane zboże], a nie mogą sobie zrobić kombajnu? Mieliby więcej czasu na rebelię.

*

Wy, którzy będziecie oglądali „Rebel Moon: zadająca rany”, niech Was ręka boska broni od szukania logiki w tym czymś. Lepiej się pośmiejcie, bo trochu jest z czego.

Wracając do planu, to tenże genialny plan wymyślony przez milorda Titusa (Djimon Hounsou) zakłada, że po napierdzieleniu się w polu:

b) napierdzielimy się w bitwie.

A w międzyczasie spróbujmy potrenować… co? No niby w filmie widać trening, ale mieli na zboże trzy dni, a praca w polu to nie jest takie hop-siup, zwłaszcza ręczna praca. To kiedy oni mają siły i czas, żeby się przygotować do rebelii?

Dobra, w końcu nie mieliśmy szukać logiki w tym uniwersum…

*

Asia: Będziemy zbierać zboże i rozdawać sobie wyszywanki, zmęczymy się jak sam chuj, a potem do bitwy.

*

Sama bitwa trwa godzinę. Jednak problem w tym, że nie jest ciekawa. To znaczy: są momenty, na które warto popatrzeć, ale to bliżej końca, niż początku. Większość tej walki nie trzyma się kupy, ale za to występują miecze świetlne! I jest drama!

Albowiem chłopaczek-blondynek biegnie na pomoc swej… no właśnie, swej co? Widzimy dwie sceny, że blondynek chce się z Nemezis (Bae Doona) zaprzyjaźnić, że daje jej wyszywankę. Ale że widz ma uwierzyć w to, że łączy ich jakaś nieziemsko intymna, mocna, rodzicielska relacja? No, nie. Nie pykł dramat, chociaż muzyka wyraźnie chciała go tworzyć i nawet by jej się to udało, gdybym miała jakąkolwiek więź z bohaterami.

A niestety, null, zero, kompletnie nic nie czułam, nawet patrząc na Korę (Sofia Boutella). Ich losy obchodziły mnie tak, jak zeszłoroczny śnieg, a nawet gorzej.

Dlaczego?

Przecież zaraz po zbieraniu plonów mieli imprezkę, na której sobie opowiadali swoje historie i… no właśnie chyba dlatego. Po pierwsze, nie dowiadujemy się z nich praktycznie niczego nowego – większość z tego znana była już nam z pierwszej części. A nawet jeśli nie, to te historyjki były tak nudne (i to druga rzecz), że ja z większym zapałem czekałam na komentarze Asi odnośnie filmu. Serio.

* * *

Z jednej strony dostaliśmy wydmuszkę – która nie proponuje nam niczego ciekawego, oprócz nabijania się ze slow motion… a nie, czekaj. Dam sobie paznokcia uciąć, że slow motion było mniej, niż w jedynce. Cóż, przy zbieraniu zboża to-to jest na pewno, ale to są ładne kadry i tu bym ekipie wybaczyła, bo w końcu jakoś ciężką pracę w polu trzeba było czymś uhonorować. I mówię całkiem serio, oni naprawdę uprawiali ekologiczną uprawę zboża!

I właśnie – zarówno twórca muzyki (Tom Holkenborg), jak i spece od efektów wszelkiej maści spisali się na medal. No, może poza charakteryzatorem złola.

*

Asia: Fryzjer, który czesał złola powinien zostać zwolniony.

Ja: czemu?

Asia: No ta grzywka i reszta głowy wygolona, Jezus Maria

już mogli mu dredy zrobić na czubku głowy, czy coś

Nie wiem kurna, ale nie ta grzywka, litości

*

Serio, grzywka złola jest zua tak, jak ten film. Albo i nie – bo film marnuje potencjał, energię i zapał wielu uzdolnionych ludzi. Rozumiem, że ze Snyderem się bardzo miło pracuje, ale…

Dla Sofii Boutelli to pierwsza poważna, wielka rola. Czy ktoś ją zauważy? Moim zdaniem – robiła, co mogła, żeby dać coś od siebie Korze, ale problem w tym, że… z pustostanem nie wygra. Niewiele mogła zrobić jako aktorka, bo postacie w tym filmie są bardzo źle napisane, bardzo papierowo i nie przedstawiają sobą niczego ciekawego. A szkoda, bo myślę, że w sensowniejszych charakterach Sofia mogłaby zwrócić na siebie uwagę zacniejszych reżyserów.

Już nie mówiąc o gigantycznej pracy ludzi od charakteryzacji, bo zminimalizowano rolę zielonych strojów, większość elementów była praktyczna, a na niektórych aktorów ozdoby zakładało się ponad trzy godziny. Albo speców od wybuchów – tego używali na planie sporo. Ba, zbudowali nawet rzekę, którą w kilku minutach wykorzystano!

*

Asia: czemu oni tacy brudni

rozumiem, że mają widły z drewna, ale widziałam tam rzekę.

Mogą dupę umyć

ja: pewnie Snyder się bał, że będą krytykować za „jest zbyt czysto, sterylnie”

Asia: w Gwiezdnych Wojnach są czyści, nawet jak mieszkają w lesie

ja: haha, i nikt na to nie narzeka

Asia: Tak jakby standardy higieniczne nagle musiały umrzeć, bo są na innej planecie

*

Reasumując… mamy bardzo dobrze zrobiony film, który jest bezwartościowy. I to jest bardzo smutne. Smutne, że nad złą historią tyle siedziano (finałowa bitwa była realizowana przez blisko miesiąc), że włożono w nią tyle niesamowitego wysiłku. Bo ten wysiłek ni w ząb nie zostanie doceniony przez to, że produkcja jest paździerzowa.

A, w bonusie: w „Rebel Moon: zadającej rany” pojawia się masońska symbolika, ale to mnie właściwie nie zasmuciło. Przyzwyczaiłam się do tego, a sam film nieźle wygląda. A zresztą, imperium obfitujące w masońskie symbole tu przedstawiono w totalnie złym świetle. Tak złym, jak sama produkcja…