Zakładnik

Za takim Mannem tęskniłam.

Max (Jamie Foxx) pewnej nocy, na swej trasie taksówkarskiej, trafia na Vincenta (Tom Cruise). Problem polega na tym, że ów Vincent zmusza go do wzięcia udziału w nieładnych, oj nieładnych zleceniach…

Nie mam pojęcia, czy ten film teraz widziałam pierwszy raz, ale miałam jakieś takie przekonanie, że wszystko dobrze się skończy. A mimo to Mann mnie oczarował!

Oczywiście, mamy do czynienia z akcyjniakiem i to dobrym. Jednak moim zdaniem ważniejsze są umiejętności reżyserskie Manna. W mroczne miasto facet wstawia kolory: odrobinka czerwieni, dużo żółci i błękitu. I powiem szczerze, może i można te kadry porównywać do Villeneuva, który dla odmiany najbardziej jara się żółcią. Ale chodzi mi o to, że ja czułam, jak Mann wstawia w te kadry KLIMAT. Przez duże K. W tych ujęciach było coś takiego, co nie tylko budowało napięcie, ale jakąś taką mroczną duszę miasta. I dla mnie to niewielkie dawkowanie barw na tle betonozo-szklistej struktury mieściny było smaczne, tworzyło rasowy kryminał noir.

Do tego oczywiście mamy muzykę, dawkowaną nam co jakiś czas, jakby z jednej sceny chciano wydobyć dodatkowe wnętrze. Stworzona przez Jamesa Newtona Howarda, co chyba warto podkreślić.

Nie, to nie jest poetycki film xD.

A może?

Bo widzicie; z pozoru to zwyczajna historia o taksówkarzu, który miał nieszczęście spotkać faceta od brudnej roboty. Ale w praktyce mamy tu dużo egzystencjalnych pytań (a nawet wskazówek), które siedzą w człowieku po seansie.

A jakby było tego mało, scenarzyści wykorzystali jeden z trików twórców. I dzięki niemu byłam zaskakiwana fabularnie.

„Zakładnik” był jednym z przegranych na gali oskarowej 2005:

😳 Jamie Foxx był nominowany do Oskara i przegrał w roli drugoplanowej z Morganem Freemanem („Za wszelką cenę”). Sytuacja była o tyle zabawna, że Foxx wygrał w głównej roli w filmie „Ray” xD.

🙄 W kategorii edytowania filmu (Best Achievement in Film Editing) film przegrał z „Aviatorem”, za który odpowiadała Thelma Schoonmaker. Przegrani to dwóch panów: Jim Miller i Paul Rubell.

Cóż – szczerze mówiąc, nie uważam, by Foxx w „Zakładniku” zagrał wybitnie. Za to w ciemno wiem, że Freeman tak.

Więc ogólnie mówiąc: „Zakładnik” Manna to świetne, stylowe kino. Polecam 🙂.

Zawieście czerwone latarnie (re-recenzja)

Arcydzieło.

Ludzi chyba trochę zatkało, bo większość siedziała do końca napisów. Oczywiście, „Zawieście czerwone latarnie” z odświeżonym dźwiękiem i w kinie to muzyczne doznanie. Niektórzy kiwali głową w rytm, a ja zastanawiałam się, na ile śpiew operowy jednej z bohaterek jest straszny, a na ile jest to język chiński. Pewnie nigdy się tego nie dowiem.

Nawet jeśli obejrzę ten film po raz enty.

Ale na razie jestem po drugim seansie. Wyszłam spłakana, tak po prostu reaguję na trudne historie 🤷‍♀️. Ale powtórzyć efekt u widza i tak jest bardzo trudno.

I miałam wrażenie, że to seans niezwykle wymagający. Emocjonalnie, tak. Ale film wymaga cierpliwości od widza, co zauważyłam po tym, jak niektórzy szeptali czy zaglądali do telefonu.

A ku mojemu zdziwieniu, „Zawieście czerwone latarnie” upłynął mi znacznie szybciej, niż poprzednio. I jakoś tak przytomniej go odebrałam, doświadczając niemal każdego kawałka filmu.

Sonlian (Gong Li) jest zmuszona poślubić kogoś, kto się nią zaopiekuje, bo rodzina nie ma pieniędzy. Trafia do bogatego kogoś jako Czwarta Żona. Tam odkrywa…

Poprzednim razem zastanawiałam się, dlaczego w tym obrazie odczuwam tęsknotę i za czym. Niestety dla bohaterek, okazało się, że to nie jest tęsknota za Chinami z lat 20′ XX wieku.

Może to tylko na mnie ten film tak działa, że wychodzę z seansu wstrząśnięta.

Jednak wizualnie i muzycznie to majstersztyk. Dodaj świetną grę aktorską i klimat jak z jakiegoś thrillera psychologicznego, a wyjdzie arcydzieło w postaci „Zawieście czerwone latarnie”.

Ps.: Brak Oskara dla niego dalej boli, ale rozumiem, że Amerykanie nie chcieli szkodzić twórcy. Tylko wtedy ich decyzja nabiera sensu.

Dredd

„Dredd” z 2012 udowadnia, że film nie musi być ani ambitny, ani wymyślny, by cieszyć. Chociaż nie – akurat twórcy mieli pomysł na koncepcję wizualną i moim zdaniem, było to bardzo udane. Otóż, gdy widzimy postaci na haju, to widzimy też nie tylko slow motion, ale również jaskrawe kolory, piękne barwy. Taka komiksowość level up.

Przyszłość. Mega City 1 to dla mieszkańców to ostra jazda, bo praktycznie wszyscy boją się wychodzić, bo można dostać kulką. Albo drzwiami a’la garaż. W każdym razie, przestępców łapie Rada Sprawiedliwości, głównie Sędziowie. Nasz Dredd (Karl Urban) pewnego feralnego dnia dostaje pod opiekę rekrutkę Anderson (Olivia Thirlby). Idą w sprawie trzech truposzy do giga-bloku i przez kartel narkotykowy zostają w nim uwięzieni…

Ufff, choć opis wydaje się długi, to w rzeczywistości wszystko tu jest proste jak budowa cepa. I trwa półtorej godziny, w trakcie której widz otrzymuje krwawą nawalankę. I dość przyjemną przygodę, podczas której można odsapnąć intelektualnie.

Aczkolwiek, końcówka mi się pod względem intelektualnym podobała, ale to spojler, więc nic nie zdradzę.

„Dredda” ogląda się szybko i dobrze. Nie jest to wybitne dzieło, ale myślę, że jako akcyjniak trzyma poziom. Ani to głupie, ani tandetne.

Sprawiedliwość owiec

„Sprawiedliwość owiec” to taki 6/10, choć przyjemny filmik. Znaczy tak – trwa prawie dwie godziny. I może za długo, ale po kolei.

George (Hugh Jackman) ma stado owiec. Codziennie im czyta kryminały. Niestety, pewnego dnia zostaje znaleziony martwy. Owce postanawiają rozwiązać zagadkę…

Brzmi bardzo dobrze?

Potencjał w historii jest, ale przez to, że historia lawiruje między światem ludzi, a światem zwierząt jakoś nie potrafi ona rozwinąć skrzydeł.

Owszem, jest sympatycznie i edukacyjnie. Tylko mam wrażenie, że to wszystko tu jest takie płaskie, uproszczone. Nie zrozumcie mnie źle: wiem, to dla dzieci, a w prawie dwugodzinnym seansie nie da się wszystkiego ogarnąć. Tylko że oglądając „Hopniętych” czy „w głowie się nie mieści”, miałam wrażenie, że wszystko gra, że jadą niemal na pełnej.

A może to po prostu kwestia tego, że raczej produkcja jest skierowana do 8-10-latków? Jestem pewna, że ci się świetnie bawili, bo po prostu jest w tym filmie coś takiego dziecięcego.

Wspomnę jeszcze o jednej rzeczy, na którą raczej nikt nie zwraca uwagi. XD

Bo w filmowym miasteczku jest jakiś-tam festiwal oznaczający wielkie wydarzenie i trzy stoiska z pamiątkami/hand made. Scena ma komizm, ale też jest… no, jakby to powiedzieć. Słodko urocza. Festiwale w małych miasteczkach trochę tak się kręcą.

Zresztą – „Sprawiedliwość owiec” jest bardzo słodka, ale raczej dla dzieci i ewentualnie naprawdę bardzo zmęczonych ludziów, szukających odprężenia. To po prostu lekka rozrywka, przy której nie trzeba myśleć.

Sprawiedliwość owiec (2026)

Reżyseria: Kyle Balda
Scenariusz: Craig Mazin, Leonie Swann
Główne role: Hugh Jackman, Brett Goldstein, Patrick Stewart

Erupcja

Napisałam recenzję i trzeba było ją zostawić w swojej niedoskonałej wersji, bo przy poprawkach mózg zaczął mnie boleć.

Ale „Erupcja” to taki właśnie film, zwłaszcza jak nie lubi się romansów, LGBT i pseudoartyzmu.

A widać, że twórcy nie szanują odbiorcy.

Chaotyczny scenariusz z dziurami fabularnymi, poczucie, że seans ma milion godzin, a nie godzinę i jedenaście minut, naprawdę drewniany lektor w tle i… błąd w tłumaczeniu. XD Nawet ja to zauważyłam i była drama o to między twórcami, a tłumaczem, ale no, chodźmy już do fabuły.

Rob i Bethany przyjeżdżają do Polski, bo on chce jej się oświadczyć.

Ona zaś mu spierdala bez słowa, uciekając w imprezy z przyjaciółką, a widz na końcu wreszcie sobie odpowiada na pytanie: czy to widz jest zboczony, czy to film chce, by tak to widział.

Niestety, z paździerzami jest tak, że zamiast fajnej akcji, mamy tu wprost do widza „tak, jesteśmy lesbami”. xD No dobra, biseksualistkami, ale tak czy siak Roba było mi żal, chociaż po dłuższym namyśle stwierdzam, że facet miał szczęście, że przed ślubem pokazało się, jaka ta baba naprawdę jest.

Warszawa niezbyt ładnie pokazana, ale doceniam próbę ukazania polskości. Choć raczej nieudaną.

Nie idźcie na ten film, to już lepszy będzie „Mandalorianin i Grogu” xDDD.

Erupcja (2025)

Reżyseria: Pete Ohs
Scenariusz: Pete Ohs, Charlie XCX, Lena Góra, Jeremy O. Harris, Will Madden
Główne role: Lena Góra, Charlie XCX, Will Madden

Werdykt

Na gali oskarowej w 1983 roku „Werdykt” Sidneya Lumeta walczył o pięć statuetek, w tym dla najlepszego filmu. Przegrał z „Gandhim”, który był jakimś rekordzistą w nominacjach, a ostatecznie zgarnął osiem. Cóż – po czasie wiemy, że nie tylko Lumet był wielkim przegranym tego rozdania, ale może o tym kiedy indziej.

„Werdykt” nawet w kontekście współczesnych, dzisiejszych filmów jest bardzo ciekawym obrazem. Lumet stworzył coś ponurego, praktycznie – pesymistycznego. Dominują tu szaro-czarne kolory, a Frank Galvin (Paul Newman) jest praktycznie pokonanym przez życie i karierę adwokatem. Przyjaciel oferuje mu sprawę pewnej kobiety, która została unieruchomiona na całe życie przez błąd lekarski. Sprawa wydaje się prosta, czas na ugodę! Jednakże coś się dzieje z naszym bohaterem i decyduje się iść na całość. Na proces. Ale czy on jest na to gotowy?

To, co mnie tu zaskoczyło, to aktorstwo. I twarze. Nagle ludzie wyglądają jak ludzie, a nie boty z botoksami bez wyrazu. Mało tego, uwierzyłam Newmanowi, że Frank cierpi i jest zniszczonym przez życie i system człowiekiem. I jestem przekonana, że on grał oczami. Co prawda nie znam się na jego rolach, ale prawdopodobnie to był wspaniały aktor.

Odzwyczaiłam się od filmów prawniczych i musiało chwilę zająć, nim przyzwyczaiłam się do pozornie powolnego rytmu filmu. Rytmu, który płynął i trudno było się oderwać od ekranu. Rytmu, który nagle w drugiej połowie przyśpiesza, choć nadal jest pełen beznadziei i małej iskry nadziei.

Wydaje mi się, że ostatnie chwile wokandy wciąż się wyróżniają na tle innych filmów prawniczych. No bo niby mamy przemowę głównego bohatera, który mówi natchniony. Tyle że ja miałam wrażenie, że Frank wcale tak nie mówił. On był zupełnie zrezygnowany i powiedział cokolwiek, bez nawet bardzo konkretnych odwołań do sprawy.

Mało tego – ostatnie sekundy filmu także zrobiły na mnie wrażenie. Nie ma tu wybuchów, ale jest coś takiego w tej scenie, co nie pozwala patrzeć na historię jak na coś standardowego.

Lumet nie stworzył obrazu o wielkiej sprawie. Nawet nie stworzył historii o męskim Erin Brockovich. On stworzył opowieść o człowieku, który po prostu próbuje się podnieść dla jednej, dobrej sprawy.

Werdykt / The Verdict (1982)

Reżyseria: Sidney Lumet
Scenariusz: David Mamet, Barry Reed, Jay Presson Allen
Główne role: Paul Newman, Charlotte Rampling, Jack Warden


Gala oskarowa 1983


NOMINACJE

  • najlepszy obraz: Richard D. Zanuck, David Brown
  • najlepszy aktor pierwszoplanowy: Paul Newman
  • najlepszy aktor drugoplanowy: James Mason
  • najlepszy reżyser: Sidney Lumet
  • najlepszy scenariusz bazowany (na podstawie powieści „Werdykt”)

Dziwny tekst o filmach dla młodych

Dzień dobereł.

– Co za g… kręcą i dlaczego? – pyta wielu boomerów, patrząc na „Pieprzyć Mickiewicza” i „Za duży na bajki”. Oba filmy są dla młodzieży i oba zapoczątkowały trylogię.

W tym, że „Pieprzyć Mickiewicza” wcale nie jest polską wersją „Młodych gniewnych”. To znaczy, w jakimś mierze JEST – bo totalnie, do zbuntowanej młodzieży przychodzi nauczyciel płci męskiej, Jan Sienkiewicz i robi im rewolucję w głowach. Ale ta historia została stworzona na kanwie niemieckiej, filmowej trylogii „Fuck ju Goethe”, znanej w Polsce jako „Szkolna imprezka”. I być może na tym podobieństwa się skończyły.

Przyznam, że w słodkich treściach ostatnio przeholowałam, więc postanowiłam je ograniczyć. Dlatego zupełnie ominęłam sprawdzanie „Za duży na bajki” – być może błędnie – i skupiłam się na „Pieprzyć Mickiewicza”.

Otóż, nie są to paździerzowe filmy. Znaczy: dla starych zgredów po trzydziestce może i są. Bo zbyt naiwne i bajkowe. Ba, często sami mówią, że „eee młodzież już dzisiaj się tak nie zachowuje”. Czyżby?

Bo po tym, jak dwie laski po wyjściu z „Za duży na bajki 3” robiły breakdanca, miałam wrażenie, że boomerzy są bardziej boomerscy w pisaniu „jakieś to zachowanie młodych w filmie jest przestarzałe”, niż by się wydawało.

Dlatego najpierw pozwolę sobie na 2-3 zdania dla dwóch pierwszych części „Pieprzyć Mickiewicza”, a potem oddam głos młodym.

Jak dla mnie, jedynka „Pieprzyć Mickiewicza” była najbardziej sztampowa, co nie zmienia faktu, że miło się to oglądało. Kolorowe kadry, i było widać w bohaterach jakąś fajną energię, która pozwoliła widzowi dokończyć seans. To dla mnie bajka, mało prawdopodobna, ale – ja jestem boomerem przed 40-tką, więc idziemy do dwójeczki.

Druga część „Pieprzyć Mickiewicza” jest o tyle ciekawym przypadkiem, że obarczona jest lewacką propagandą. A przynajmniej na mieście tak mówią. Do naszej klasy III B – najgorszej ze wszystkich klas – dołącza Korek. Korek ma ten problem, że nie tylko jest inny z zasady, on się inaczej zachowuje, niż reszta. W trakcie okazuje się, że ma autyzm. Młodzi nawet nie zadają pytań, o co chodzi z dziwacznością chłopaka, po prostu z miejsca przyjmują go jak swojego. I ten motyw – LEWACKI pomysł – bardzo mi się spodobał. To on nadaje charakteru temu filmowi i sprawia, że chce się go oglądać.

Jak wieść miejska niesie, nastolatkom najbardziej spodobała się najnowsza odsłona „Pieprzyć Mickiewicza”.

ODDAĆ GŁOS MŁODYM

Nie jesteśmy ani Hollywoodem, ani Bollywoodem. Nie kręcimy filmów na potęgę, ale nasze rodzime kino wyraźnie próbuje innych rzeczy, niż tylko komedie romantyczne. To dobrze, choć dla młodych może nadal jest to za mało. Bo 6 filmów w ciągu trzech lat? I co dalej?

Na dodatek złego, te wytwory niekoniecznie są dobre. Ale… to dla boomerów nie są dobre. Gdy zapytałam na threadsie, odpowiedzi były takie: „UWIELBIAM OBA FILMY”, „SĄ ZAJEBISTE”.

Rzecz jasna, może tak być, bo po prostu filmy dla niemieckiej czy amerykańskiej młodzieży niekoniecznie są tak utożsamiające, jak filmy dla młodzieży polskiej.

– Moja nastoletnia córka obejrzała dwie pierwsze części obu tych serii i stwierdziła, że gówno niesamowite, szkoda czasu – napisała mi na threadsie to.ewka.zaczela. – Z polskich filmów dedykowanych młodzieży w ostatnich latach podobał jej się Fanfik. Ale generalnie polskie kino jej nie leży. Ostatnio nadrabia stare serie horrorów – Krzyk, Oszukać przeznaczenie, Koszmar Minionego Lata.

Z kolei natalkaisok stwierdziła tak: – „Za duży na bajki” to był naprawdę dobry film, ale Mickiewicz nie siadł mi z każdym filmem. Miałam wrażenie, jakbym oglądała biedną wersję amerykańskich filmów z Disneya i w sumie już trudno mi było wkręcić się w fabułę po 1 filmie.

A gumis.06 nie ma litości dla „Pieprzyć Mickiewicza”: – Ja oglądałem wszystkie 3 części „Pieprzyć Mickiewicza” i wszystkie są kijowe, ale tylko pierwsza część jakkolwiek znośna. (…)

Jednak znaczna większość komentarzy brzmi tak: „UWIELBIAM TE FILMY”. Na pytanie, dlaczego, przychodzi nam odpowiedź od C., która zdecydowała się tak o tym rozpisać:

– Pieprzyć Mickiewicza, to film dla młodzieży, w którym jest dużo przekazu. Co prawda, są tam używane wulgaryzmy, ale można na to przymknąć oko. Cenię [go] też za to, że jest bardzo ciekawy i interesujący. Nauczył mnie, że grupa znajomych to nie tylko wspólne wspomnienia, to również szczerość, zaufanie i pomoc.

Mój mózg: „czekaj, film nauczył?”.

Jako boomer wyjątkowo łatwo jest zapomnieć, że kultura – zwłaszcza ta wartościowa – niesie ze sobą jakiś przekaz, naukę. Bo dorośli są odporni na naukę przez kulturę, ale jak widać – młodzi nie.

Dlatego posta tego dedykuję przede wszystkim młodym. Chciałabym, żebyście z niego wynieśli to: każdy ma swój gust i każdemu może się podobać co innego. Nawet paździerz. Dlatego nie bijcie się o to, że Wasza opinia jest najważniejsza i że tylko Wy macie rację. Bo tak nie jest – jak widać, nawet wśród nastolatków jest różnica zdań. I to jest piękne, bo właśnie te RÓŻNICE czynią nas wszystkich ludzkimi, a mało tego… przez nie właśnie możemy się uczyć dyskutować o filmach czy kulturze w ogóle. Bądźcie więc mądrzejsi od starych zgredów, boomerów, czy jak tam nazywacie dzisiejszych 30-40-więcej-latków i… dyskutujcie między sobą, czy dane filmy są do dupy, czy nie i dlaczego.

Powodzenia!

Takie jest życie

Dzień dobereł! Jeśli myśleliście, że zapomniałam o Oskarach z 1987 roku, to się grubo pomyliliście. Na nieszczęście dla mnie, bo mimo ówczesnego prestiżu nagród jest tam trochę kina nudnego i nic nie wnoszącego, dziś już zapomnianego.

Takim przykładem jest „That’s Life!” Blake Edwardsa, które ponoć jest historią autobiograficzną, a przynajmniej z jej domieszką. Nie wiem i nie chcę się wgłębiać, bo jest to historia nudna, o Dupie Maryni i w zasadzie włączyłam przewijanie 2x na youtube.

A może to ja nie rozumiem tego filmu? Wszak nie mam jeszcze czterdziestki, a tym bardziej dzieci. Więc nie jestem w stanie zrozumieć tego kryzysu, jaki przeżywają rodzice, gdy dzieci już udają się do własnego życia. Ale prawdą jest też to, że widz przynajmniej ogarnięty powinien móc zrozumieć problem pustego gniazda, gdy film po prostu jest dobry. I to niezależnie od wieku czy posiadania potomstwa. Tu tak nie było.

Więcej powiem, „That’s Life!” zostało nominowane za piosenkę – i jest to jedyna nominacja dla tej historii – która nie wybrzmiewa w filmie. Owszem, słyszymy kawałek, ale całości już nie. To ładny i staromodny utwór „Life in a Looking Glass” Tonego Benneta i Henriego Manciniego. Zresztą, ten drugi w całości odpowiada za ścieżkę dźwiękową tego filmu. A raczej tego czegoś.

Bo o czym opowiada „That’s Life!”? Moim zdaniem – o niczym, o Dupie Maryni. Albo ja nie zrozumiałam do końca, bo po prostu obyczajowość była pokazana w tak nudny sposób, że nie zdzierżyłam. Być może jest to wartościowe kino, ale ocena na IMDB – 6.0. – wcale tego nie potwierdza. Przyznaję, przez nią nastawiałam się na słabsze kino, ale serio… nie sądziłam, że będzie tak drętwo.

Ale mimo wszystko spróbuję Wam opowiedzieć fabułę tego filmu tak, jak ja zrozumiałam. Otóż, jest sobie małżeństwo i facet, Harvey (Jack Lemmon) ma stan depresyjny. Początkowo myślałam, że tu też będzie wątek z rakiem, ale jednak nie. Tak czy siak, fabularnie długo nic się nie dzieje, a film opiera się głównie na dialogach. I ja nie wiem, co autor miał na myśli. Kryzys, że koleś kończy sześćdziesiąt lat? Być może, ale prawda jest taka, że jako widz nie jesteśmy w stanie doświadczać tego problemu, bo jesteśmy rozpraszani jakimiś bzdetami-pogadankami o Dupie Maryni. Jest kilka momentów – dwa, czy trzy – w których można się uśmiechnąć, bo to w końcu miała być też komedia, ale to wszystko.

Ten film opowiada o bogatych ludziach, których problemem jest właściwie nie-wiadomo, co.

Z tego też powodu nie jestem zdziwiona, że obecnie „That’s Life!” nie ma w Polsce dystrybucji (źródło: upflix). Generalnie, historię znalazłam na yt. Dla odważnych podlinkuję, tak samo jak nominowaną piosenkę.

Ale może jest tu ktoś, komu jednak ten film przypadł do gustu?

Krokodyl Dundee

Dzień dobereł, dzisiaj ciąg dalszy filmów oskarowych 87′. Australijski „Dundee” startował w konkursie na najlepszy oryginalny scenariusz i na szczęście – przegrał z „Hannah i jej siostrami”. Dlaczego na szczęście? Cóż – ja uważam ten film za zwyczajną komedię, która realistycznie przedstawia Australię. I nic więcej xD.

Natomiast chciałabym Was zaprosić do tekstu, który był pisany przed erą fanpeja, na prywatnym. Także nie zdziwcie się, jeśli będzie on nieco inny od obecnych 🙂.

Miłego czytania! ⬇️

– Ciekawy przypadek „Krokodyla Dundee-go” – tak można by opisać kwestię tej australijskiej komedii. Ale od początku.

* * *

Pewna dziennikarka przebywając w Australii znajduje historię rodem z „miejskiej legendy”. Zainspirowana nią, postanawia odszukać buszmena. Po ilku dniach wspólnej imprezy ona nagle stwierdza, że Dundee musi pojechać z nią do Nowego Jorku.

Tak czy inaczej, film ma dwa ważne elementy – klimat i bycie komedią. Naprawdę miło mi się przy tym bawiło, bo to było takie… lekkie. Ach, to se ne vrati. A jednak, miałam wrażenie, że tamten klimat, swoboda żartów w jakiś sposób wróciła. Naprawdę miły seansik na odprężenie.

Jest w nim parę ciekawszych uwag, ale znowu – tu już musiałabym wejść w spojlery. Bo ogólnie film w wersji ogólnoświatowej trwa tylko 1,5 h, więc nie ma tu za wiele rozciągniętych scen. Tak, jest wersja australijska.

Nie zmienia to faktu, że „Krokodyl Dundee” stał się ogromnym hitem kasowym. Ktoś zapyta: „ale jak to? Przecież w tym filmie nic nie gra”.

No, nie – gra klimat.

Jednak z punktu widzenia scenopisarstwa, to film jest z kategorii „doceniam starania, milordzie”. Otóż, w każdym filmie musi być jakiś konflikt. W „Krokodylu Dundee” niby on jest, ale jego nie ma.

W ogóle to oglądamy film, śledzimy wesołe poczynania Paula Hogana i… nagle się budzimy „a czekaj, ale gdzie tu kryzys? Gdzie konflikt?”. Co ciekawe, nie można powiedzieć: „eh, ci dwoje bohaterowie tak ni z tego, ni z owego się spiknęli”. Wcześniejsze sceny dają znać, że lecą na siebie, ale jakoś tak… nie bardzo to pokazali. Miałam trochę wrażenie, jakby Dundee (Paul Hogan) i Sue Chariton (Linda Kozlowski) zamienili się trochę energetycznie rolami. To ona chce go poderwać, on czeka, ale z drugiej strony… przecież widzi, że jest w związku, więc pewnie nie chce psuć jej zabawy. Ciekawe. Dobra, sprawa do przemyślenia, zresztą biorąc pod uwagę sam film, to kwestia ta nie jest aż tak ważna.

„Krokodyl Dundee” uzyskał nominację do Oskara i Złoty Glob dla Hogana.

No cóż – powiedzmy, że jeśli chcemy spędzić miło czas, z uśmiechem na twarzy, to „Krokodyl Dundee” jest dobrym wyborem.

Powstały do tego jeszcze dwie części, które nie powtórzyły sukcesu jedynki.