„Dredd” z 2012 udowadnia, że film nie musi być ani ambitny, ani wymyślny, by cieszyć. Chociaż nie – akurat twórcy mieli pomysł na koncepcję wizualną i moim zdaniem, było to bardzo udane. Otóż, gdy widzimy postaci na haju, to widzimy też nie tylko slow motion, ale również jaskrawe kolory, piękne barwy. Taka komiksowość level up.
Przyszłość. Mega City 1 to dla mieszkańców to ostra jazda, bo praktycznie wszyscy boją się wychodzić, bo można dostać kulką. Albo drzwiami a’la garaż. W każdym razie, przestępców łapie Rada Sprawiedliwości, głównie Sędziowie. Nasz Dredd (Karl Urban) pewnego feralnego dnia dostaje pod opiekę rekrutkę Anderson (Olivia Thirlby). Idą w sprawie trzech truposzy do giga-bloku i przez kartel narkotykowy zostają w nim uwięzieni…
Ufff, choć opis wydaje się długi, to w rzeczywistości wszystko tu jest proste jak budowa cepa. I trwa półtorej godziny, w trakcie której widz otrzymuje krwawą nawalankę. I dość przyjemną przygodę, podczas której można odsapnąć intelektualnie.
Aczkolwiek, końcówka mi się pod względem intelektualnym podobała, ale to spojler, więc nic nie zdradzę.
„Dredda” ogląda się szybko i dobrze. Nie jest to wybitne dzieło, ale myślę, że jako akcyjniak trzyma poziom. Ani to głupie, ani tandetne.