
Na gali oskarowej w 1983 roku „Werdykt” Sidneya Lumeta walczył o pięć statuetek, w tym dla najlepszego filmu. Przegrał z „Gandhim”, który był jakimś rekordzistą w nominacjach, a ostatecznie zgarnął osiem. Cóż – po czasie wiemy, że nie tylko Lumet był wielkim przegranym tego rozdania, ale może o tym kiedy indziej.
„Werdykt” nawet w kontekście współczesnych, dzisiejszych filmów jest bardzo ciekawym obrazem. Lumet stworzył coś ponurego, praktycznie – pesymistycznego. Dominują tu szaro-czarne kolory, a Frank Galvin (Paul Newman) jest praktycznie pokonanym przez życie i karierę adwokatem. Przyjaciel oferuje mu sprawę pewnej kobiety, która została unieruchomiona na całe życie przez błąd lekarski. Sprawa wydaje się prosta, czas na ugodę! Jednakże coś się dzieje z naszym bohaterem i decyduje się iść na całość. Na proces. Ale czy on jest na to gotowy?


To, co mnie tu zaskoczyło, to aktorstwo. I twarze. Nagle ludzie wyglądają jak ludzie, a nie boty z botoksami bez wyrazu. Mało tego, uwierzyłam Newmanowi, że Frank cierpi i jest zniszczonym przez życie i system człowiekiem. I jestem przekonana, że on grał oczami. Co prawda nie znam się na jego rolach, ale prawdopodobnie to był wspaniały aktor.
Odzwyczaiłam się od filmów prawniczych i musiało chwilę zająć, nim przyzwyczaiłam się do pozornie powolnego rytmu filmu. Rytmu, który płynął i trudno było się oderwać od ekranu. Rytmu, który nagle w drugiej połowie przyśpiesza, choć nadal jest pełen beznadziei i małej iskry nadziei.

Wydaje mi się, że ostatnie chwile wokandy wciąż się wyróżniają na tle innych filmów prawniczych. No bo niby mamy przemowę głównego bohatera, który mówi natchniony. Tyle że ja miałam wrażenie, że Frank wcale tak nie mówił. On był zupełnie zrezygnowany i powiedział cokolwiek, bez nawet bardzo konkretnych odwołań do sprawy.
Mało tego – ostatnie sekundy filmu także zrobiły na mnie wrażenie. Nie ma tu wybuchów, ale jest coś takiego w tej scenie, co nie pozwala patrzeć na historię jak na coś standardowego.
Lumet nie stworzył obrazu o wielkiej sprawie. Nawet nie stworzył historii o męskim Erin Brockovich. On stworzył opowieść o człowieku, który po prostu próbuje się podnieść dla jednej, dobrej sprawy.

Werdykt / The Verdict (1982)
Reżyseria: Sidney Lumet
Scenariusz: David Mamet, Barry Reed, Jay Presson Allen
Główne role: Paul Newman, Charlotte Rampling, Jack Warden
Gala oskarowa 1983
NOMINACJE
- najlepszy obraz: Richard D. Zanuck, David Brown
- najlepszy aktor pierwszoplanowy: Paul Newman
- najlepszy aktor drugoplanowy: James Mason
- najlepszy reżyser: Sidney Lumet
- najlepszy scenariusz bazowany (na podstawie powieści „Werdykt”)