[33 dni] #24 – posprzątaj coś

…Ty, no nawet nie wiem, jak to skomentować.

12:04 – następnym razem napiszę: „posprzątaj coś, ale Drogi Wszechświecie, nie mam na myśli sprzątania po Twoim pierdolnięciu”.

Stety albo niestety, szafka w kuchni nam spadła. Tak, dobrze myślicie – ta wisząca na ścianie i ta z kubkami. Jebło. Wszyscy przeżyli, ponieważ nikogo nie było na miejscu.

[33 dni] #23 -nuda i potańcz

Dwie myśli mnie naszły po wczorajszym wieczorze. Pierwsza: wszyscy niepełnosprawni, którzy narzekają na swój los i obwieszczają, że „wszystko jest możliwe to bzdury” mają jakiś syndrom ofiary. Ja rozumiem, że Nickowi Vujcicowi na przykład nikt nie da rąk i nóg, nie mniej… on zamiast się zamartwiać, działa. Po prostu działa. Nie myśli o problemach w sposób użalający się. I choć nie stosuje Prawa Przyciągania w taki perfidny, jobczy sposób, to jednak go stosuje – w znacznej większości swojego czasu Nick Vujcic skupia się na dobrych, pozytywnych myślach. A choćby i na tej: „całe szczęście, że istnieje Niebo”. Jest mocno wierzącym chrześcijaninem, który przynajmniej woli być szczęśliwym człowiekiem, niż sfrustrowanym typkiem, że tego a tamtego nie może zrobić. Tak, zaczęłam czytać jego „Niezwyciężony!”, ale skala pro-religijnego paplania trochę mnie umęczyła w tym wszystkim. Nie mniej, to właśnie komentarz Sylwii Blach (sic!, bo wiem, że latała po Pyrkonie i tak dalej) skusił mnie na jego literaturę. I chyba będę ją brała za każdym razem, gdy natknę się na taką osobę, co narzeka na swoją niepełnosprawność.

Druga myśl – ale o tym szerzej nagram filmik – jest ta o medytacji w matrycy życia :).

I trzecia, gratis: zaczynam dostrzegać efekty swoich codziennych praktyk wewnętrznych. I to bardzo motywuje!

No dobrze, a co dziś mamy?

Moje wewnętrzne ja: znowu? Co za nudy… Bo co prawda polubiłam tę praktykę, ale ostatnio miałam ją bardzo często, więc czuję się znudzona. Dobra, losujemy jeszcze raz:

Oh, jea! No to… w taniec marsz 😉

via GIPHY

Jutro przyjeżdżają do nas goście, w związku z tym – trzeba było ogarnąć taras. To cudowne zadanie spadło na mnie i w sumie, wiecie: i tak zamierzałam go umyć, ale nie zdążyłam. Teraz są tego skutki w postaci zakwasów. Szorowałam go ze trzy godziny i nie dlatego, że był w kij brudny, a dlatego, że mój perfekcjonizm odezwał się ponad miarę i musiałam usłyszeć od kogoś, że wystarczy. Na szczęście usłyszałam, więc misja poprawnie wykonana.

Poszłam po kebaba, ale… kwestia taka, że się zadaniem zmęczyłam, a tymczasem potańczyć trzeba było. Postanowiłam, że będzie to nagrodą po tym, jak wyślę CV i list motywacyjny do pracy. Zobaczymy, co z tego wyjdzie.

Ale – jak się domyślacie – energia tak ruszyła, że w tej chwili zastanawiam się, czy nie zamanifestować tej pracy. Bo powiem szczerze, lądując na Akademii Lusto Ja jestem, dostałam powiedzmy zaproszenie do tego, by rzeczywiście zamanifestować pracę.

I to dobrą, przyjemną pracę.

Co ciekawe, pojawiła się też jakaś motywacja do ruszenia projektu FilmS. Ciekawe, bo wydawało mi się, że mam jakiś felerny zastój, a tu niespodzianka. Hm.

Tymczasem zadanie wykonania tańca zostało wykonane! Albowiem po wszystkich tych radościach wykonałam taniec – malutki, bo zakwasy, ale jednak taniec i prezentował on się tak:

[33 dni] #22 – medytacja na matrycy życia

Pamiętam jak to było. Pamiętam… więc w sumie sama sobie ją zrobię, taki eksperyment. Ale wpierw to ja muszę się wytrzeźwieć po wczorajszym. Eh xD.

22:53 – zadanie wykonane, chociaż znalezienie medytacji matrycy życia u Czarko wiązało się z włączeniem jego webinarów i przesłuchaniem kawałków. Miało to w kij mocną energetykę, więc zaprzestałam poszukiwań i sama se zrobiłam.

No więc włączyłam na 6 minut taką muzyczkę:

I powyobrażałam sobie, że jestem scalona z życiem, światłem, że jestem w świetle itd. I to było fajne przeżycie – takie właśnie kilkuminutowe doświadczenie mi wystarczyło, bo nie lubię długich medytacji. To ma być konkret i to skuteczny konkret.

No i jest.

Gdy wyszłam z medytacji poczułam, że MUSZĘ napisać CV i list motywacyjny do pracy w bibliotece. Tak, na tą ofertę trafiłam wcześniej, ale miałam wątpliwości, takie wiecie: no… jest okazja, zobaczę, co dalej. Ale teraz? Mam wrażenie, jakbym wykonywała ruch do przodu!

Mam czas do ósmego sierpnia, ale chciałabym mieć to najpóźniej jutro z głowy, także życzcie mi powodzenia :).