Arcydzieło.
Ludzi chyba trochę zatkało, bo większość siedziała do końca napisów. Oczywiście, „Zawieście czerwone latarnie” z odświeżonym dźwiękiem i w kinie to muzyczne doznanie. Niektórzy kiwali głową w rytm, a ja zastanawiałam się, na ile śpiew operowy jednej z bohaterek jest straszny, a na ile jest to język chiński. Pewnie nigdy się tego nie dowiem.
Nawet jeśli obejrzę ten film po raz enty.
Ale na razie jestem po drugim seansie. Wyszłam spłakana, tak po prostu reaguję na trudne historie
. Ale powtórzyć efekt u widza i tak jest bardzo trudno.
I miałam wrażenie, że to seans niezwykle wymagający. Emocjonalnie, tak. Ale film wymaga cierpliwości od widza, co zauważyłam po tym, jak niektórzy szeptali czy zaglądali do telefonu.
A ku mojemu zdziwieniu, „Zawieście czerwone latarnie” upłynął mi znacznie szybciej, niż poprzednio. I jakoś tak przytomniej go odebrałam, doświadczając niemal każdego kawałka filmu.
Sonlian (Gong Li) jest zmuszona poślubić kogoś, kto się nią zaopiekuje, bo rodzina nie ma pieniędzy. Trafia do bogatego kogoś jako Czwarta Żona. Tam odkrywa…
Poprzednim razem zastanawiałam się, dlaczego w tym obrazie odczuwam tęsknotę i za czym. Niestety dla bohaterek, okazało się, że to nie jest tęsknota za Chinami z lat 20′ XX wieku.
Może to tylko na mnie ten film tak działa, że wychodzę z seansu wstrząśnięta.
Jednak wizualnie i muzycznie to majstersztyk. Dodaj świetną grę aktorską i klimat jak z jakiegoś thrillera psychologicznego, a wyjdzie arcydzieło w postaci „Zawieście czerwone latarnie”.
Ps.: Brak Oskara dla niego dalej boli, ale rozumiem, że Amerykanie nie chcieli szkodzić twórcy. Tylko wtedy ich decyzja nabiera sensu.