
Ten plakat jest prawie tak zły, jak dubbing „Harrego Pottera i kamienia filozoficznego” made in Poland. Oczywiście mogę być nieobiektywna, bo jestem stara baba wychowana na lektorze, ale ej – jak ja żałowałam, że nie słyszę tej magii oryginału w głosach. Rzecz jasna, na własne życzenie, bo mi się po prostu nie chciało czytać.
Pierwszy film HP to specyficzne dla mnie przeżycie. Podczas gdy większość z Was mówi o magicznym świecie czarodziejów, ja doznałam magii serca tworzących to dzieło. Znakomita muzyka Johna Williamsa potrafiła mnie albo zauroczyć (żeby nie powiedzieć zachwycić), albo wkręcić w akcję.
Do tego to niesamowite uczucie „patrz, oni kręcą w realnych lokacjach, bez greenscreenu!”. Tzn. Nie wiem, czy tak było, bo mój wewnętrzny leń storpedował sprawdzanie tematu, ale…
Film Columbusa ma trzy nominacje do Oskarów 2002. Za dekoracje, stroje i muzykę. Podejrzewam, że jedną z przyczyn braku nagrody była naprawdę mocna konkurencja.
Bo tu naprawdę czuć serce. I produkcja płynie niesłychanie szybko, choć trwa 2,5 h. To jak na film dla dzieci jest bardzo długo, ale te przygody są tak nakręcone, że szybko lecą.
Względem powieści, jest to naprawdę wierna adaptacja. Jasne, twórcy leciutko posiłkowali się skrótami myślowymi, ale chyba nie ma tragedii, skoro zgarnęli kupę hajsu (a przynajmniej producent) jako najbardziej dochodowa historia z 2001.
Nie wiem, czy jest do czego się czepiać. Chyba trzeba by bardzo chcieć i znać na pamięć powieść, żeby wbić w ten film sztylet.
Bo niezależnie od znajomości oryginału, ta historia jest i prosta i przyjemna.
Jeden komentarz do “HP I KAMIEŃ FILOZOFICZNY [FILM]”